Feestdag van een Vlaamse natie

Uitgelicht

Leestijd: 10 min

“Zij zullen hem niet temmen, de fiere Vlaamse Leeuw,
Al dreigen zij zijn vrijheid met kluisters en geschreeuw.
Zij zullen hem niet temmen, zolang een Vlaming leeft,
Zolang de Leeuw kan klauwen, zolang hij tanden heeft (…)”

Zo dendert ons volkslied over onze harten en tongen. Deze ontembare Vlaamse leeuw is altijd nauw vervlochten geweest met de rebelse Gentse stroppendragers. Getuige daarvan is de première van het Vlaams volkslied in het revolutiejaar 1848 in de Minardschouwbrug te Gent. Het kan verkeren, zei Bredero. Anno 2019 huldigt het Gents bestuur de Guldensporenslag met een – sobere – academische zitting, voorzien van natje en droogje, maar het mocht wat meer zijn. Neen, deze keer blijft de roeptoeter op zak. De Vlaamse hoogmis is nochtans dé dag bij uitstek om stil te staan bij de rijke en woelige, maar heroïsche geschiedenis van onze natie.

“Het Gents bestuur weigert om de feestdag te gedenken met de gepaste toeters en bellers. Neen, deze keer blijft de roeptoeter op zak”

Graafschap Vlaanderen

We beginnen bij het graafschap Vlaanderen (862 – 1795) dat door het Verdrag van Verdun aanvankelijk deel uitmaakte van West-Francië en vanaf 1464 van de (zuidelijke) Nederlanden. Vanaf het prille begin weigerden de fiere en dappere Vlamingen om te buigen naar de Franse feodale leenheer. Vlamingen voeren een onafhankelijke koers. Leuk weetje; ‘Vlaanderen’ komt etymologisch van flâm, flauma (vloed, stroom). Overstroomd land dus. Sommige predikers zien deze periode al terug opduiken onder het motto; “l’histoire se répète”.

1302

Op 11 juli 1302 – meer dan 700 jaar geleden – legden de Vlamingen het juk van de Franse koning Filips IV de Schone van zich af. In een heroïsche veldslag nabij Kortrijk vernederden de Vlaamse ambachtslieden – straatvechters bij gelegenheid – het professionele Franse ridderleger. De Guldensporenslag, zo gaat de mythe, voert ons mee naar een slagveld waarbij het volk, het establishment omverwerpt. Dat ridderleger werd niet alleen verslagen, maar met de grond gelijk gemaakt. De hagiografie leert ons dat het Franse leger ‘boven de zestigduizend man sterk’ was en het onderspit dolf tegen het Vlaamse leger dat ‘slechts uit dertigduizend man bestond.’ Denk Braveheart, maar dan het origineel. Tijdens de Guldensporenslag was er geen tijd voor gutmenschen. Het was Germaans zelfbestuur versus Latijns despotisme. De Franse ridders wisten niet wat hen overkwam. Zij waren gewend te vechten volgens een strakke erecode, waaraan edellieden in gans Europa zich getrouw hielden. De slag om de gulden sporen was een concretisering van Hobbes’ bellum omnium contra omnes. Paus Bonifatius VIII werd zelfs uit zijn bed gelicht om mee te delen dat voor de eerste maal in de geschiedenis een leger van voetvolk een ridderleger had verslagen. Dit betekende het begin van het einde voor ridders als militaire kaste. Niet slecht voor wat ‘plebs’.

“Paus Bonifatius VIII werd uit zijn bed gelicht. Het was de eerste maal in de geschiedenis dat een leger van voetvolk een ridderleger had verslagen”

De ‘Leo Belgicus’ is een cartografische conventie waarbij de Nederlanden in de vorm van een leeuw werden afgebeeld.

Conscience was uiteraard een romancier die de ‘Leeuw van Vlaanderen’ schreef om de Vlaamse subnatie, binnen de Belgische natie, tastbaar gestalte te geven. Robert van Bethune; de ‘leeuw’ was zelfs niet aanwezig. Op 11 juli 1302 zat hij in ballingschap in het kasteel van Chinon. De slag was ook geen uiting van ‘nationalisme’ – een anachronisme aangezien de ‘Vlaamse natie’ nog niet bestond – maar eerder een klassenstrijd. Ach wat doet het er toe. Het blijft het verhaal van de underdog; het volk tegen de beter georganiseerde onderdrukker. Een beter gemeenschappelijk verleden of glorieuze mythe kan je voor een natie niet bedenken.

Vlaamse Beweging

In Vlaanderen was er na de onafhankelijkheid van België sprake van een ‘blocked mobility’; de idee dat sociale mobiliteit – volgens De Tocqueville één van de basisvereisten van een democratie – geblokkeerd is. Sociale mobiliteit, of het gebrek daaraan, is een krachtige katalysator tot zelfredzaamheid en emancipatie. Het revolutiejaar 1848 zorgde nog voor een laatste oprisping van Belgisch patriottisme die tot 1870 duurde als reactie tegen de annexatie van Frankrijk onder Napoleon III. Een gemeenschappelijke vijand zorgt nu eenmaal voor een ingroup/outgroup. Guido Gezelle, flamingant van het eerste uur, schreef; “Wees Vlaming, dien God Vlaming schiep. Wees Vlaming zeg ik u, herwake Vlaming Nu!”.

In 1893 werd het algemeen enkelvoud stemrecht ingevoerd waarmee België en Wallonië hun doodsvonnis tekenden. De Waalse leiders pleitten voor een afscheiding van Vlaanderen en Wallonië omdat ze de democratische meerderheid vreesden. Jules Destrée stelde een federatie voor met twee onafhankelijke vrije volkeren. Ze zaten met de ‘peut’ zou Hedebouw zeggen of zaten ze met het profitariaat van de Fransdolheid? Eind 19e eeuw was de bewustwording dan ook compleet; Vlaamse vlag, Vlaams volkslied, Vlaamse feestdag. Conscience leerde niet alleen zijn volk lezen, hij leerde het ook feesten. In 1973 riep de Vlaamse Gemeenschap 11 juli uit tot officiële feestdag van Vlaanderen.

“In 1973 riep de Vlaamse Gemeenschap 11 juli uit tot officiële feestdag van Vlaanderen.”

De testosteronrevolutie

Leuven Vlaams was een repliek op het Franse taalimperialisme en het misprijzen van de eentaligheid. Taal is de beste waarborg voor de bloei van een volk en het belangrijkste kenmerk van de natie. In 1962 werd de taalgrens vastgelegd; Vlaanderen eentalig Vlaams, Wallonië eentalig Frans en Brussel tweetalig. Vlaanderen ging uit van het territorialiteitsprincipe. Maar de Franstaligen behielden het personaliteitsbeginsel en bleven dus rustig verder keuvelen in het Frans. De Vlamingen beseften dat zij de demografie aan hun kant hadden. James Kennedy schrijft dat de culturele omwenteling van de jaren 60 kon plaatsvinden omdat het protest en een deel van de elite gelijkaardige motieven hadden. De Christendemocraten – altijd de grootste in Vlaanderen – dreigden hun hegemonie te verliezen aan de Volksunie. Ze werden terug Vlaamsgezind. De socialisten en liberalen waren belgicisten omdat ze hoopten te profiteren van Waalse stemmen. Het startschot van mei ’68 werd gegeven in Parijs. Het ongenoegen van de mannelijke studenten die niet op meisjeskamers mochten komen slapen katapulteerde Europa in een sociale testosteronrevolutie.

Het moreel superieure links had die flamingantische stempel van ’68 niet zien aankomen. Zij zochten en vonden soelaas voor hun identiteitscrisis bij het evangelische Rode Boekje van Mao.Toen Leuven Vlaams een nationale dimensie kreeg trokken ze zich terug. Van de weeromstuit hingen mensen als Paul Goossens maar anti-Vlaamse, pro-Belgische en pro-Europese idealen nastreven. In hun kielzog omarmden ze een misplaatste multiculti en importreligie die het licht van de verlichting wil doven. Het Postmodernisme leidde tot spirituele verarming. België kent 28 zelfmoordpogingen per dag. In de publieke moraal heeft alles zijn prijs maar niks zijn waarde. Nietzsche voorspelde alreeds dat de dood van God samenvalt met de dood van onze cultuur en onze moraal. Dit heeft als gevolg dat de mens, gedreven door massaconsumptie, alles zal gaan banaliseren. Dit zal uiteindelijk uitmonden in nihilisme met zelfobsessie, spirituele woestenij en leegte als resultaat. We verheffen fysica tot metafysica en we vernietigen alles wat in de weg staat van de bevrediging van onze materialistische menselijke impulsen. We waren verlost van de verstikking van de pastoor maar de aasgieren stonden klaar. Een hervorming kan een revolutie tegenhouden en een revolutie kan een hervorming tegenhouden, schreef Burke.

“In de publieke moraal heeft alles zijn prijs maar niks zijn waarde. We verheffen fysica tot metafysica en we blijven achter in spirituele woestenij”

De absolute individualiteit waarbij kosmopolieten de natie vervangen door het individu en de staat door de wereld slaat elke verbondenheid aan diggelen. De cultuurrelativisten negeren elke basale sociale, culturele en evolutionaire principe. De liberale Hun idealen van ‘individuele vrijheid’ en ‘gelijkheid’ zijn een contradictio in terminis aangezien ‘gelijkheid’ betekent dat de ‘vrijheden’ van bepaalde mensen moet ingeperkt worden. Niettemin hebben idealen een natiestaat nodig om concrete gestalte te krijgen.

Staatsmisvormingen

De eerste staatshervorming onder Eyskens maakte een einde aan het unitaire België. Vlamingen wilden culturele autonomie onder andere in de vorm van taalwetgeving. Er kwam een paritaire ministerraad en twee cultuurgemeenschappen. De unitaire partijen liepen ook op hun einde. Dit alles had een hoge prijs; de ‘grendelgrondwet’. We werden afgekocht met speciale procedures en het instellen van bijzondere meerderheden waardoor de macht van de Vlaamse demografische meerderheid werd ingeperkt. In concreto betekent dit dat we voor iedere majeure hervorming een tweederdemeerderheid in de kamer moeten combineren met een meerderheid in elke taalgroep. De Franstaligen werden ‘demanders de rien’. Waalse regionalistische en anti-Vlaamse partijen zoals Rassemblement Wallon het daglicht zagen. De Vlaamse beweging vervelde van taalbeweging naar politieke, sociale en economische beweging. De taalgrens groeide uit tot een grens tussen gewesten en gemeenschappen.

“We werden afgekocht met speciale procedures en het instellen van bijzondere meerderheden waardoor de macht van de Vlaamse demografische meerderheid werd ingeperkt.”

In de jaren ’70 deed Tindemans de regering vallen met het ‘Egmontpact’, waaruit het Vlaams Blok vloeide. Onder Martens kwamen er maar liefst twee staatshervormingen. Martens zorgde ervoor dat de culturele gemeenschappen echte gemeenschappen met bevoegdheden werden. In ’80 kregen de Duitse, Franse en Vlaamse gemeenschappen én gewesten een eigen raad. De Vlamingen voegen de raden van de gemeenschappen en gewesten samen, waardoor zij een regering minder hebben dan de Franstaligen. Bij de derde staatshervorming werd een ruim pakket bevoegdheden naar de gemeenschappen en gewesten verscheept. België was de facto federalistisch. Dehaene hervormde België finaal tot een formeel federalistisch koninkrijk. Vanaf ’95 konden de volksvertegenwoordigers van de deelstaten eindelijk rechtstreeks verkozen worden. Later volgden nog de vijf resoluties en het nooit uitgevoerde grondwetsartikel 35.

Ondertussen werden de twee democratieën steeds pijnlijk duidelijker; socio-economisch, BRT werd VRT, eigen onderwijs, eigen verenigingen en vakbonden, eigen televisiezenders, eigen media etc. Bovendien voegden steeds meer partijen het adjectief ‘Vlaams’ toe aan hun partijnaam. Feitelijke apartheid dus. De VU had geen bestaansreden meer. De meeste van hun partijstandpunten werden uitgevoerd en ze hadden geen antwoord op de ‘blocked democracy’ en ‘blocked economy’.

In 2011-2012 kwam de splitsing van de vermaledijde kieskring BHV tot stand. Na zes staatsmisvormingen kan je het patroon wel ontrafelen. Iedere staatshervorming roept de volgende op. Vlaamse politici vragen autonomie wat ontzegd wordt door de Belgische politiek waardoor de Vlaamse publieke opinie radicaliseert en de elite dan maar schoorvoetend een halve ‘toegift’ doet. Een staatshervorming wordt eens uitgekleed bij de onderhandelingen, vervolgens nog eens bij de wetteksten en tenslotte nog eens bij de uitvoeringsbesluiten, tot ze volledig met de billen bloot staat. De feitelijke apartheid zorgt voor ‘blocked democracy’. Sociaal en cultureel zijn we vrij, maar democratisch en economisch hangen we nog aan de ketting. Iedereen bevoegd, niemand verantwoordelijk is een korte samenvatting van de Belgische politiek.

“Een staatshervorming wordt eens uitgekleed bij de onderhandelingen, vervolgens nog eens bij de wetteksten en tenslotte nog eens bij de uitvoeringsbesluiten”

Buitenstaanders zouden – teneinde de collectieve splitsingsziekte te stoppen – kunnen opwerpen dat het weerbericht splitsen niet voor beter weer zorgt, maar dan zou ik opperen dat het misschien wel voor een juistere weersvoorspelling zorgt.

“Iedereen bevoegd, niemand verantwoordelijk is een korte samenvatting van de Belgische politiek”

Natievorming

Vlaanderen is een natie, zoals duidelijk staat geschreven in het Handvest voor Vlaanderen, dat door de Vlaamse regering in 2012 werd voorgesteld. En de natuurlijke, logische roeping van een natie is een soevereine staat worden. En iedere nationalist streeft ernaar om staatsgrenzen te laten samenvallen met de grenzen van de volksgemeenschap, maar beseft dat grenzen nooit absoluut mogen zijn.

Identiteit, waarden, normen en tradities worden over de hele wereld door gemeenschappen gebruikt als houvast tegen de uitdagingen van de globalisatie. Dankzij de staat kan de natie begrenst worden en dankzij de natie krijgt de staat legitimiteit. Grenzen zijn voor een staat wat de huid is voor het lichaam.

” Grenzen zijn voor een staat wat de huid is voor het lichaam”

Natuurlijk is een natie contingent. Het is een verbeelde gemeenschap. Veel van ons maatschappelijke denken is niet natuurlijk en wat wel natuurlijk is, is niet perse wenselijk of moreel goed. Vandaar dat de mensheid ook ‘cultuur’ kent; het totaal aan collectieve representaties die gedeeld worden door een natie. En dat is niet zinnebeeldig. Het gaat over het verbinden van personen die elkaar niet persoonlijk kennen. Identiteit is geen doel maar een middel tot samenleven. De Oostenrijkse socialist Bauer typeerde een natie als een op taal gebaseerde cultuurgemeenschap gegroeid uit een lotsgemeenschap. Dat klopt. Vandaag gedenken we onder andere de taalstrijd en ons lot is inderdaad – volledig contingent – aan elkaar verbonden door dit lapje grond; Vlaanderen.

We moeten blijven slaan op de nagel die ‘taal’ heet. De leitkultur bepaalt, meer dan de sociale en lokale afkomst de toekomstmogelijkheden van de mensen en geeft dus mee vorm aan hun identiteit. Zolang de integratie even groot of groter is dan de mobilisatiegraad ontstaat er geen probleem, schreef Deutsch. De versmelting van cultuur en politiek is het wezen van het nationalisme. De moderne mens staat in loyauteit tegenover een cultuur in plaats van tegenover een vorst.

“De versmelting van cultuur en politiek is het wezen van het nationalisme. De moderne mens staat in loyauteit tegenover een cultuur in plaats van tegenover een vorst”

Identiteit huist in de sociaal-constructivistische theorie die voortdurend wordt heruitgevonden door de impliciete dialoog tussen de leden van de gemeenschap. De Vlaamse beweging dient in staat te zijn om de belangen van de specifieke klassen en groepen in de natie, op te nemen in de nationale agitatie en in nationale termen uit te drukken.

“De Vlaamse beweging dient in staat te zijn om de belangen van de specifieke klassen en groepen in de natie, op te nemen in de nationale agitatie en in nationale termen uit te drukken”

11 juli bewijst hoe sterk het volk staat tegenover de culturele elite. De Vlaamse iconografie had zoveel gewicht dat de officiële instanties niet anders konden dan die symbolen te canoniseren. In tegenstelling tot andere landen waar de staat de symboliek oplegt aan het volk. De bevoegdheid rond feestdagen zou beter bij de gemeenschappen liggen. Feestdagen zijn een culturele gelegenheid die bij de gemeenschappen hoort.

‘De Vlamingen hebben gestreden, niet met bloed maar met inkt’, schreef De Wever. Via democratische verkiezingen en dialoog gaan we naar de volgende staatsstructuur. Het confederalisme is het logische vervolg van de loop van de geschiedenis. Vlaanderen komt van ver, maar we zijn er evenwel nog niet. 11 juli is nog niet onze ‘quatorze juillet.‘ Er is nog geen massagevoel.

“Vlaanderen komt van ver, maar we zijn er evenwel nog niet. 11 juli is nog niet onze ‘quatorze juillet.‘ Er is nog geen massagevoel”

Met België indien mogelijk, zonder België als het moet, zei Frans Van Cauwelaert, maar altijd voor en door Vlaanderen. We moeten streven naar een ‘civis romanus sum‘. Hroch onderscheidt drie fasen in de natievorming; belangstelling voor de taal, de geschiedenis en de gebruiken waarop een agitatie van een kleine groep patriotten volgt en tenslotte – de fase waarin flaminganten zich nu bevinden – de doorbraak naar de massa. In een stellingenoorlog moeten één voor één alle pijlers van de burgerlijke samenleving worden veroverd; onderwijs, uitgeverijen, vakbonden, civil society et cetera. Eerst vindt er een geestesrevolutie plaats, dan pas een politieke. Mensen hebben nu eenmaal liever de zekerheid van problemen dan de onzekerheid van oplossingen. De massa is zodanig miskweekt dat die de bestaande maatschappij als begerenswaardig erkent en dus haar ketens gewillig draagt.

Nationalisme is geen vastgegroeide ideologie maar groeit organisch. Een nationalist is terecht trots op zijn volk, trots op zijn cultuur, maar weet juist vanuit die ingesteldheid andere volkeren en hun cultuur te waarderen. 

Voor Vlaanderen, voor rechtvaardigheid, voor de toekomst!

Zwarte zondag, Vlaams belang forceert een Forza Flandria

Negationisme

Er zijn vandaag 81 gemeenten waar N-VA en Vlaams Belang samen een absolute meerderheid halen, dat is 27% van alle gemeenten. Er zijn zes gemeenten waar de Vlaams-nationalisten 60% of meer halen, alle zes in Antwerpen. Verkiezingen zijn een vrij egalitair systeem. Iedere stem – los van de vermaledijde kieskringen en zetelverdeling – is evenveel waard. Hoogopgeleid of laagopgeleid (weg met deze termen),  rijk of arm. Je kan en mag deze kiezers niet zonder meer verloochenen.

De één zijn dood is de ander zijn brood

De winst van VB kwam opvallend genoeg niet helemaal van N-VA. Vlaams Belang heeft zowat overal kiezers weggehaald. De theorie van communicerende vaten kan op de schop. Vergeet trouwens niet dat in 2004 – net na hun veroordeling voor racisme – het VB piekte op 24 procent. En dan te bedenken dat velen in 2014 – bij de vorige Vlaamse en federale verkiezingen – dachten en hoopten dat radicaal-rechts, met net boven de kiesdrempel van 5 procent, tot irrelevantie was gedoemd.

“Dit was money time voor Groen. Het was tijd om te oogsten maar Calvo en Almaci gaven niet thuis. Burgers houden niet van reglementitis. Er zullen koppen rollen.”

De CD&V zit met een ‘tjeevenprobleem’; Het katholieke Vlaanderen is niet meer en de rechts-conservatie stroming – die alleen nog maar vertegenwoordigd wordt door Bogaert en De Crem – hebben ze verlaten waardoor die kiezers naar de N-VA zijn gevlucht. Profielloosheid trekt geen kiezers aan. Sp.a bekoopt nog steeds de ‘gratispolitiek’ van teletubbie Stevaert en links bedient hun arbeiders niet meer. Ook de liberalen deden het slecht. De Groene golf kwam niet uit de startblokken. Op de valreep halen ze 10% in Vlaanderen en dat na maandenlange agendasetting die Groen perfect bediende. Dit was money time voor Groen. Het klimaat zat mee, de media zaten mee. Het was tijd om te oogsten maar Calvo en Almaci gaven niet thuis. Burgers houden  nu eenmaal niet van reglementitis. Boetedoening en aflaten zijn niet meer van deze tijd. Groen heeft een reactionair trekje. Voor elk genot een ziektebeeld;Tournee minerale, Mei Plasticvrij, Dagen Zonder Vlees of Zonder Alcohol etc. In hun urbane bubbel zijn ecofascisten volgers van de cultus die sterfelijkheid herleidt tot oorzaken die aan iemands gedrag te wijten zijn in de vorm van eminente gerechtigheid. Hun electoraat bestaat voornamelijk uit jonge, opgeleide stedelingen, maar worden nooit geconfronteerd met de natuur, noch met de economische gevolgen van hun keuzes. Niet alleen hun standpunten zijn beter, ze zijn ook moreel superieur. Daar zullen koppen rollen. Ook Wouter Beke zijn kop zal rollen en Crombez had zich op voorhand al ingedekt door voorzittersverkiezingen te organiseren na de verkiezingen.

De kiezer is geradicaliseerd. Zowel extreemrechts als extreemlinks boeken winst. Vlaanderen is welvarender dan ooit, iedereen is aan het werk, de vacatures blijven openstaan. Maar de Vlaming is boos en bang. Hij verwerpt het migratiebeleid en vreest voor zijn pensioen. Dat is de paradox van 26 mei. Deze aangekondigde zwarte golf kon je om meerdere redenen van ver zien verschijnen aan de horizon.

Globalisering

Eerst en vooral betekent de globalisering voor het merendeel van de mensen dat volledige sectoren transformeren en verdampen, wat bedreigend is voor hun arbeiderspositie. Voor de links politiek correcte veelverdiener is volledige onthechting van gemeenschapsstructuren de ultieme neoliberale natte droom. Zij zien alleen maar de voordelen van het kosmopolitisme dat een heuse ‘way of life‘ is geworden.

“Voor de veelverdiener is volledige onthechting van gemeenschapsstructuren de ultieme neoliberale natte droom. Dat kunnen zij enkel door hun geprivilegieerde economische positie en lidmaatschap van de dominante westerse club. Voor de meerderheid betekent het een bedreiging van hun arbeiderspositie.”

De kosmopolieten die de grenzen van de natiestaat verleggen tot de grenzen van het melkwegstelsel negeren de meeste basale sociale en culturele menselijke relaties. Een onthechte hub in de emanatie van rationele, autonome individuen los van elke socio-culturele ethische politieke context is vals. Sommige kosmopolieten plegen te denken dat iedereen in een vacuüm leeft. Dat kunnen zij enkel door hun geprivilegieerde economische positie en lidmaatschap van de dominante westerse club. Gewoonten, normen, waarden, tradities en identiteit zijn ingrediënten die gemeenschappen over de hele wereld hanteren om enige houvast te vinden tegenover de bedreigingen van globalisering. De vervelling in gemeenschappen die socio-cultureel, economisch en democratisch van elkaar zijn losgeweekt, hebben de objectieve basis voor de Belgische natie weggeslagen.

Forza Flandria

Een van de rechtstreekse gevolgen van deze doorgeslagen globalisering is dat nooit eerder zo veel mensen Vlaams-nationalistisch stemden. Die nieuwe anti-nationalistische belgitude zit ingebakken bij de Vlaams intellectuele, linkse gutmenschen in de Wetstraat, maar niet in de Dorpstraat. De taalgrens werd een cultuurgrens, werd een staatsgrens, werd een zorggrens. Het liberalisme kan niet zonder een concrete gemeenschap waarin de ideeën over vrijheid, gelijkheid en gerechtigheid geconcretiseerd worden. Een democratie vereist het verbeelden van een politieke gemeenschap als structuur met elk individu als lid én als deelnemer zoals de Tocqueville schreef. Naties voorzien die politieke structuren om bruggen te bouwen tussen lokale gemeenschappen en tussen het geheel van gemeenschappen en de wereld.

Het profitariaat van de welvaartstaat

De klassieke partijen zijn vergeten dat solidariteit geen oorzaak, maar een gevolg is van gemeenschapsvorming. Democratie en solidariteit zijn niet inherent aan de mens. Ze worden verworven door handelen en verbeelden. Nationalisme is een voorwaarde voor het bestaan van democratie en impliciete solidariteit. Dit is geen reactionair gedachtegoed naar de natiestaten van de 19e eeuw. Cijfers bevestigen dit. Zo concludeerden Harvardprofessoren dat er in Europa traditioneel meer bereidheid is tot herverdeling vanwege de grote culturele homogeniteit in Europa. In 1991 vond een meerderheid van de Britten (58%) dat de overheid meer geld moest uitgeven aan bijstandsuitkeringen, ook al zou dat leiden tot hogere belastingen; omstreeks 2012 was dat aantal gedaald tot een kleine minderheid (28%). De grote instroom van migranten wordt als een verklaring gezien.

“De burger pikt het niet dat mensen die een beroep doen op onze menselijkheid zomaar dezelfde rechten moeten krijgen en zelfs bij voorrang moeten geholpen worden. Dat is geen solidariteit, dat is waanzin.”

De belastingdruk is veel te hoog. Geen werkende mens kan dat blijven dragen. Zwartwerk wordt ervaren als een vorm van wettige zelfverdediging. Het systeem mist transparantie. Sommigen hesen een geel hesje als harnas aan. Deze deplorables – in tegenstelling tot de groene hesjes – kregen geen gehoor. Zij werden gestigmatiseerd en gemarginaliseerd.

Onze welvaartstaat barst uit haar voegen. Sociale zekerheid is gebaseerd op het verzekeringsprincipe; je betaalt een premie om je tegen een bepaald risico te verzekeren in de hoop het nooit te moeten gebruiken. Het organiseren van de sociale verzekeringen op grote schaal houdt een grote mate van solidariteit in.  De sociale zekerheid in België is een mechanisme van herverdeling. De bijdragen zijn procentueel en dus gekoppeld aan de hoogte van het salaris. Maar de uitkeringen zijn in veel gevallen niet-inkomensgerelateerd en geplafonneerd. De burger pikt het niet dat mensen die een beroep doen op onze menselijkheid zomaar dezelfde rechten moeten krijgen in dat systeem en zelfs bij voorrang moeten geholpen worden zonder dat ze bijdragen. Dat is geen solidariteit, dat is waanzin. Ondertussen zijn de wachtlijsten in de zorg legendarisch. Het onderwijs brandt zijn leerkrachten op, en daalt in kwaliteit. Vrouwe Justitia is niet blind, maar gehandicapt. De woede van de ‘oude blanke man’ ten spijt.

Het failliet van de multiculti

Bovendien zijn de mensen – al dan niet terecht – bang. De Nederlandse Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid bracht een rapport uit over de gevolgen van het opengrenzenbeleid dat gestalte kreeg in de gebalde uitspraak: ‘Wir schaffen das’. Die acute aanval van oikofobie heeft samen met de media het bedje gespreid voor de opmars van het Vlaams belang. Hieruit blijkt dat hoe groter de multiculturaliteit in een buurt, hoe minder burgers er zich in thuis voelen. De onveiligheidsgevoelens stijgen en het sociaal weefsel ontrafelt. De ‘clash of civilizations’ volgens Huntington. Wat we in de westerse wereld zien gebeuren is dat de groeiende aanvaarding van multiculturaliteit recht evenredig is met de groeiende vervreemding van moslims en niet-moslims. Twee op de drie Belgen zijn van mening dat de Islam hun identiteit en vrijheid bedreigt. Tegenwoordig is een hoofddoek een onderdeel van het establishment. Het is hét symbool van een rigide en reactionaire islam. Tijdens de ramadan zijn alle winkels op de Stalingradlaan dicht. Net zoals je in de jaren ’50 op vrijdag – visdag – ook geen vlees kon kopen.

“Twee op de drie Belgen zijn van mening dat de Islam hun identiteit en vrijheid bedreigt.”

Het verleden is een baken voor het heden

Dertig jaar geleden werd het duidelijk dat naast de vertrouwde socio-economische breuklijn zich een socio-culturele breuklijn aftekende. Die draait rond identiteit: wie zijn wij,? Wie maakt deel uit van onze gemeenschap? Onder welke voorwaarden kun je lid worden? Een aantal media hebben een verdienstelijke poging ondernomen om de aandacht af te leiden. Het klimaat leek daartoe hét middel. Dat zou zorgen voor een groene golf en deze zou meteen worden geïnterpreteerd als een keuze voor de maatschappij-inrichting waarvoor de groene partij staat. Maar asiel en migratie stonden wel degelijk bovenaan de bekommernissen van de mensen. En van de weeromstuit kon het VB groeien terwijl ze in hun hangmat lagen.

Calimero

De N-VA werd in de media gediaboliseerd. koppen als: “Bochtenwerk van N-VA is hallucinant”, “N-VA is nu toch weer tegen rekeningrijden.” “Bart De Wever lijdt aan ‘toxische mannelijkheid’ “. En vergeet het pensioendebacle niet waar bij de krantenkoppen De Wevers uitspraak uit zijn context rukten om dan in het artikel zelf hem wel gelijk te geven. Het was te verwachten dat een deel van de bevolking  zich beter kan vinden in een partij die kiest voor een extreemrechtse ideologie op vlak van migratie en een extreemlinks socio-economische visie. Links of rechts zijn is één van de ontelbare wijzen van zijn die de mens kan uitkiezen om een imbeciel te wezen, moet Van Grieken hebben gedacht.

Federaal radicaal rechts en Vlaams radicaal links?

Alle bevoegdheden werden tijdens de campagne op een hoopje gegooid. De federale bevoegdheden van fiscaliteit – salariswagens – worden naast de Vlaamse milieudoelstellingen gelegd. Onderwijs, migratie, cultuur, defensie geen enkele abstractie whatsoever.

De immigratiestop, de ‘de-islamisering’ en Vlaamse onafhankelijkheid, abortus en euthanasie zijn punt per punt federale materie. Is het Vlaamse Belang op Vlaams niveau wel radicaal? Op het vlak van de budgettair zware Vlaamse beleidsdomeinen zijn ze socio-economisch links. Qua mobiliteit wil het Vlaams Belang fors investeren in openbaar vervoer en en passant het rekeningrijden boycotten. De echt onrealistische standpunten vinden we terug op federaal niveau waarbij hun standpunten regelrecht in strijd zijn met de conventie van Genève en andere supranationale wetgeving. “Wij zijn het moe, grenzen toe'” Klinkt catchy maar geloof het niet. Dat is on-mo-ge-lijk en bovendien onwenselijk. Nochtans heeft Van Grieken me na een debat toevertrouwd dat dat zijn diepste wens is. Concretisering, echter, bleef uit.

De werkelijke demagogie van de volksmenner ligt in zijn geest en wortelt in zijn gemis aan verantwoordelijkheid betreffende de denkbeelden welke hij  bezigt”

José Ortega Y Gasset

Cordon sanitaire

Karel Dillen stelde ooit dat het cordon sanitaire de levensverzekering is van het VB. Zeg wat je wil, de afrekening volgt toch nooit. De volksmenners zoals een Dewinter en Van Langenhove zijn steeds de vernietiging van beschavingen geweest. “De werkelijke demagogie van de volksmenner ligt in zijn geest en wortelt in zijn gemis aan verantwoordelijkheid betreffende de denkbeelden welke hij  bezigt”, schrijft José Ortega Y Gasset. “Het cordon is eigenbelang verpakt als ethiek. Niemand spreekt over een cordon tegen PvdA. Nochtans kent de geschiedenis geen enkel land dat prat ging op zijn socialistisch-marxistische inspiratie en niet verworden is tot een dictatuur” stelt Jan Van Peteghem. Waar blijven onze progressieve vrienden met hun bekommernis om een rechtvaardige maatschappij? Persoonlijk heb ik nooit geloofd in het cordon; ik heb het altijd beschouwd als een ongelukkige naam en een al te gemakkelijk middel voor het VB om in een slachtofferrol te kruipen. Wat ‘cordon’ werd genoemd, was de berekening van de andere partijen dat zij meer te verliezen dan te winnen hebben bij een coalitie met het VB. Noem het een partijkartel.

“Het cordon is eigenbelang verpakt als ethiek. Niemand spreekt over een cordon tegen PvdA. Nochtans kent de geschiedenis geen enkel land dat prat ging op zijn socialistisch-marxistische inspiratie en niet verworden is tot een dictatuur”

Jan Van Peteghem.

Walen buiten

De Walen mogen in recente peilingen dan wel bewezen hebben (…) dat ze voor alles Belg zijn en de meerderheid bij hen zelfs unitair gezind; wat maakt dat uit aangezien de meerderheid van de Vlamingen niet de minste neiging vertoont om daarin mee te gaan! Al jaren voelde ik aankomen wat er te gebeuren staat: (…) na de een of andere verkiezing (…) zal het ongelukkige staatshoofd achter een onvindbare regering aanhollen. België kan dan door implosie verdwijnen. Wat zou de Vlamingen dan in de weg staan om unilateraal hun onafhankelijkheid te proclameren en zich tot natie te verklaren? Alle instrumenten voor hun toekomstige legitimiteit hebben zij al gecreëerd.” Dit zou een recente conclusie kunnen zijn maar dat is ze niet. François Perin schreef dit in 1981!?

De kloof noord/zuid ontstond in dit land met de invoering van het algemeen stemrecht in 1893. Maar is vandaag groter dan ooit. PS is linkser dan SP.a, Ecolo linkser dan Groen, PTB linkser dan PVDA. En de Franstalige versies halen beduidend hogere percentages dan hun Nederlandstalige versie. Politiek is België comateus en dat is geen dogma maar een democratisch vaststelbaar feit. Er zijn twee democratieën in België en dat is dodelijk voor een natiestaat. In elk ander land worden verkiezingen uitgeroepen om gordiaanse knopen door te hakken, bij ons zorgen verkiezingen voor opstoppingen. Neen, een federale kieskring zal dit niet veranderen. Een kieskring maakt geen democratie. Een verbeelde gemeenschap zorgt voor een democratie. De manier waarop het Koninkrijk België tot stand kwam droeg de kiemen van de crisis in zich. De grote meerderheid van de Franstaligen hebben geen idee van de strijd die de Vlaamse Beweging heeft moeten leveren om de Vlaamse identiteit te doen (h)erkennen. Dat heeft diepe wonden nagelaten, en heeft ertoe bijgedragen dat er een groot samenhorigheidsgevoel ontstond. Vandaag bestaat er een Vlaamse natie, en niets zal haar kunnen beletten een staat te vormen; een civis romanus sum.

“Politiek is België comateus. Er zijn twee democratieën in België en dat is dodelijk voor een natiestaat.”

Die kloof blijft groeien met de minuut. Jaarlijks krijgt Franstalig België tussen de 5 en 15 miljard euro in de schoot geworpen. En ondanks de gulle Vlaamse hand weigeren onze Franstalige copains nog altijd een gepaste loyauteit (toepassen van taalwetgeving, beperking van de instroom van medici in Franstalig België, uitbannen van het nationale luchtverkeer over het Brusselse Gewest…). Ooit moet de emmer toch overlopen?

Momenteel begint ook in Noord- en West-Europa stilaan het besef te dagen dat er geen licht aan het einde van de tunnel is. Er is geen enkele indicatie dat landen als Griekenland, Italië en Roemenië ooit op eigen kracht een welvarende natie kunnen uitbouwen. Ook daar installeert men zich comfortabel aan het infuus van transfers zonder werk te maken van de broodnodige sociaal-economische hervormingen.

Slachtofferallochtoon

De politieke wereld zal zich – met behulp van linkse columnisten en zogeheten cultuurdragers – van de klap herstellen na een rondje zelftherapie en ideologische zelfbevrediging. Men vraagt zich af hoe deze ‘cultuurdragers’ hun creatieve zelve kunnen zijn in zo’n verstikkend eenheidsdenken. De ooit sterk verminderde greep van extreemrechts op de Vlaamse natievorming leidde bij veel Vlaamse kunstenaars tot onrust. Holle frasen over wereldburgerschap en iedereen is van de wereld en multiculti verrijking klinken minder overtuigend dan een pleidooi voor Vlaams inclusieve natievorming die streeft naar efficiënt zelfbestuur.

“De politieke wereld zal zich van de klap herstellen na een rondje zelftherapie en ideologische zelfbevrediging. Men vraagt zich af hoe ‘cultuurdragers’ hun creatieve zelve kunnen zijn in zo’n verstikkend eenheidsdenken.”

“Elke dag komen talkshows aanzetten met hoogopgeleide jongeren met een migratieachtergrond waar ze een platform krijgen om te klagen over de racistische Vlamingen. Mensen die hier geboren zijn en die alle kansen in het onderwijs en op de arbeidsmarkt hebben gekregen in deze kansenmaatschappij zeggen dat ze gediscrimineerd worden op basis van hun afkomst en/of religie. Alle paniekzaaiers die denken gedeporteerd te zullen worden bewijzen nog maar eens dat ze nooit hebben willen deel uitmaken van deze samenleving. ‘Ik ben een Vlaming, ik ben hier en ik blijf hier’, durven ze nog niet eens te zeggen. Ze durven hun aanwezigheid nog niet eens te claimen. Perceptie en de eigen positieve ingesteldheid doet al heel veel. Dat is de leefwereld van de slachtofferallochtonen” schrijft Pinar Akbas. De linkerflank heeft racisme wel zeer relatief gemaakt. Pinar Akbas voegt daaraan toe dat ze Fatima wel zou willen leren kennen tijdens haar yogales. “Maar tot nu toe heeft ze Fatima daar nog nooit gezien omdat ze alleen maar tijdens de aparte uren voor vrouwen naar de gym komt.”

Eén op vijf heeft gestemd op het VB  en plots is heel Vlaanderen racistisch en islamofoob volgens de beroepsallochtoon en politiek correct links. Feitelijke apartheid, polarisering en het zich systematisch wentelen in een slachtofferrol is geen gezonde evolutie.

Alle paniekzaaiers die denken gedeporteerd te zullen worden bewijzen nog maar eens dat ze nooit hebben willen deel uitmaken van deze samenleving. ‘Ik ben een Vlaming, ik ben hier en ik blijf hier’, durven ze nog niet eens te zeggen.

Pinar Akbas

Ressentiment

Dit wekt bij de massa ressentiment op en holt het maatschappelijk draagvlak uit. Scheler schrijft: ‘Ressentiment is een zelfvergiftiging van de ziel met heel duidelijke oorzaken en gevolgen. Het gaat om een bestendige psychische houding, die ontstaat door een systematische onderdrukking van de ontlading van bepaalde gemoedsbewegingen en effecten, die op zich normaal zijn en tot de inventaris van de menselijke natuur behoren; en die houding heeft een zekere bestendige neiging tot gevolg om op bepaalde manieren waarden te vervalsen, en op grond daarvan waardeoordelen te vellen. De gemoedsbewegingen en affecten waar het hier in de eerste plaats om gaat zijn wraakgevoel, wraakimpuls, haat, boosheid, afgunst, jaloezie, valsheid.’ ls voorbeelden van collectief ressentiment noemt Scheler: humanisme (‘algemene mensenliefde’), denken in termen van het nuttige en aangename, moreel subjectivisme, de gelijkheidscultus en het mechanistische wereldbeeld. Deze omkeringen van de orde van waarden in de moderne moraal vinden hun oorsprong in ressentiment. ‘Het grootste potentieel aan ressentiment moet (…) in een samenleving liggen als de onze, waarin ongeveer gelijke politieke en andere rechten, resp. publiekelijk erkende rechtsgelijkheid hand in hand gaan met zeer grote verschillen in feitelijke macht, feitelijk bezit en feitelijk opleidingsniveau.’ Het moderne, democratische denken is een uiting van het ressentiment van de massa’s tegen oude, aristocratische waarden.

Van Grieken deed het VB vervellen

2014 was een kantelpunt voor het VB. Ze haalden de kiesdrempel. Gedoemd tot irrelevantie. Het is van meet af aan de politieke missie van De Wever geweest om het Vlaams-nationalisme te bevrijden uit de klauwen van dat ranzige Blok. Zeker met schertsfiguren zoals Filip Dewinter of Dries Van Langenhove. Er werd een nieuwe structuur gebouwd rond de figuur Van Grieken. Een meesterzet.De slogans; “hand in hand terug naar eigen land.” “Waar zit uw poen? In de pocket van Mohammed.” “Stop met betalen stuur ze terug, de illegalen.” “Crimmigranten.” “Eigen volk eerst” moesten ruimen voor “onze mensen eerst”. Van Grieken haalde in dezelfde kieskring bijna 30.000 voorkeurstemmen meer dan Dewinter. Dan ben je primus inter pares.

“Het is van meet af aan de politieke missie van De Wever geweest om het Vlaams-nationalisme te bevrijden uit de klauwen van dat ranzige Blok. Zeker met schertsfiguren zoals Dewinter of Van Langenhove.”

Gordiaanse knoop

Politiek rijst een majeur probleem. Een Vlaamse doorzetting van de Zweedse coalitie kan snel op de been worden gebracht.  PS, Ecolo en MR kunnen hetzelfde doen. Maar hoe hieruit een federale regering kan ontstaan is maar de vraag. De groenen en liberalen zullen eventueel proberen om federaal de N-VA uit te sluiten. Maar dat zou een overwinningsnederlaag inhouden want dan kan de N-VA zwaar inbeuken op een federale regering. Dat betekent dat er wellicht een coalitiegesprek van verliezers komt.

De klassieke partijen hebben De Wever in een zetel gezet toen ze meteen de deur dichtgooiden voor de neus van Van Grieken en en plus  daarmee zijn electoraat culpabiliseert. De Wever ziet hij zijn analyse vorm krijgen: een land in onbestuurbaarheid dat nood heeft aan hervormingen in confederale zin. De groei van Vlaams Belang is een instrument. Hij kan de volgende Vlaamse regering instrumentaliseren als vehikel tegen de Belgische constructie.

De Franstalige partijen weigeren mee te gaan in een institutioneel avontuurtje. Die houding zou wel eens de doodsteek kunnen zijn voor het België waar zij zo plegen van te houden.

Mathieu Cockhuyt – Twentysomething. Criminoloog. Bachelor Sociale Wetenschappen. Conservatief. Rechts. Flamingant. Dwarsdenker. Scherp Satirische Neerslag. Sturm Und Drang. Koffieverslaving. Hobbyist Schilder – Theatermaker. #9000. Nil Volentibus Arduum.