Van zoveel versluiering zakt mijn broek af

Uitgelicht

Leestijd: 10 min

Een Leuvense rechtbank oordeelde eerder deze week dat het verbod op levensbeschouwelijke kentekens in een Leuvense school van het gemeenschapsonderwijs (GO!) in strijd is met de godsdienstvrijheid.

“Als het leven een luchthaven is dan is er één gateway waar iedereen passeert: school. Op die doorgang moeten rechten voor iedereen hetzelfde zijn. In de islam- is dat niet zo.”

Met de multiculti hebben we ook de multireligi geïmporteerd. Als we streven naar een open samenleving, waar iedereen zichzelf kan zijn – ergo een diverse samenleving – dan kunnen we niet eisen dat iedereen is zoals we zelf zijn. De centrale vraag is of godsdienstvrijheid binnen een schoolcontext enerzijds absoluut is of anderzijds neutraliteit in het onderwijs tot een gunstiger pedagogisch klimaat leidt om onze emancipatorische samenleving vorm te geven? “Als het leven een luchthaven is dan is er één gateway waar iedereen passeert: school. Op die doorgang moeten rechten voor iedereen hetzelfde zijn. In de islam – met de gesluierde vrouw als vaandeldrager – is dat niet zo.”, schreef Hind Fraihi in De Morgen. Los van religieuze overtuiging of modieuze gril. Een vestimentaire uitdrukking van vrouwenongelijkheid en vrouwenfobie hoort niet thuis in een pedagogische context.

Sluier als vlag voor de kruistochten tegen de Verlichting

In de zaak-Dahlab tegen Zwitserland (2001) werd het een lerares verboden om met een hoofddoek voor de klas te staan. Het Hof oordeelde dat het “niet zonder meer kan worden ontkend dat het dragen van de hoofddoek een soort proselitisch effect kan hebben”.

De Egyptisch-Amerikaanse schrijfster Mona Eltahawy en de Turks-Duitse imam Seyran Ates schrijven dat moslima’s die in de westerse wereld strijden voor hun hoofddoek niet beseffen hoe vrouwen in de Arabische wereld moeten vechten tégen de hoofddoek. De boerka als textiel-gevangenis.

“Moslima’s die in de westerse wereld strijden voor hun hoofddoek beseffen niet hoe vrouwen in de Arabische wereld moeten vechten tégen de hoofddoek.”

De hoofddoek gaat er van uit dat vrouwen zich moeten bedekken, om niet aangerand te worden. Vrouwen hebben dus de verantwoordelijkheid,” schrijft Ekiz, “om mannen te beschermen tegen de seksuele verlangens die vrouwen bij hen zouden kunnen opwekken.” De parel in de schelp. Ik vind het ronduit een misogyne belediging. In het Westen zorgt de versluiering dan weer voor het afzakken van de broek bij menig opiniemaker. Links vervelt tot rechts in haar verdediging van een ideologie die zich vermomt als religie, rechts tot links in haar verzet tegen vrouwonderdrukking en segregatie. Dat het dragen van een hoofddoek niet vrijblijvend is bleek toen de Antwerpse influencer Sarah Dimani haar volgelingen meedeelde dat ze besloten had haar kap over de haag te gooien en ze vervolgens een ‘sociale media- fatwa’ over haar uitgesproken kreeg.

“Links vervelt tot rechts in haar verdediging van een ideologie die zich vermomt als religie, rechts tot links in haar verzet tegen vrouwonderdrukking en segregatie.”

Misogyn symbool

“Mensen die een publiek ambt uitoefenen, horen neutraal te zijn. Een hoofddoek duidt op afzondering, eerder dan op integratie”, liet Bassam Tibi – de man die ‘leitkultur’ lanceerde – optekenen in een interview. Openbare instellingen waar macht of invloed wordt uitgeoefend, moeten immers vrij zijn van elke wereldbeschouwelijke symboliek. Niet omdat men anders per definitie partijdig is, maar vanuit de optiek dat we zelfs de kans op een vermoeden van partijdigheid moeten uitsluiten. Neutraliteit is illusoir, onpartijdigheid is dat niet. De burger draagt uiteraard wat hij wil zolang het niet in strijd is met de openbare orde en zeden.

Als de hoofddoek – zoals vaak opgeworpen – gewoon een stuk textiel is, waarom dan die intense gehechtheid eraan? “Omdat God dit van mij vraagt”. Zolang dit antwoord subjectief aanwezig is, kan men niet loochenen dat de hoofddoek objectief symbool staat voor een bepaalde houding tegenover de Koran. En ondanks dat de Koran dit niet expliciet vereist, knelt hier het hoofddekseltje. Uit het World Values Survey kunnen we aflezen dat meerderheden in islamitische landen de sharia genegen zijn en ipso facto de doodstraf genegen zijn voor homoseksuelen. Theocratieën zijn trending. Rechten van vrouwen, LGBTQ en minderheden worden over de haag gegooid. “U weet toch dat de meeste moslima’s die een hoofddoek dragen, ook in dat opzicht de Koran volgen?” Dixit Etienne Vermeersch. Van moslima’s die dit boek volgen in verband met kledijvoorschriften, mag je verwachten dat ze consequent zijn; inzake LGBTQ-rechten, dat mannen meer erfenisrechten hebben dan hun zusters, de maagdencultus – die alleen telt voor vrouwen – als een gesluierde kuisheidsgordel tussen de benen, gehoorzaamheid aan de echtgenoot enzovoort.

Islamofobie

De progressieve versluierde – of benevelde – intellectuelen werpen zich op als verdedigers van een symbool van vrouwenhaat en anti-democratisch gedachtegoed. Zij staan met de billen bloot. “Kennen deze moraalridders niet de obsessie met het in bedwang houden van het vrouwelijk lichaam? Zijn ze zich dan niet bewust van de islamitische haat tegen vrouwen?” vraagt Fidan Ekiz zich af. Kritiek op de islam afwimpelen als islamofobie is even fout als kritiek op de staat Israël als antisemitisme benoemen. De uitdrukking ‘regressief links’ werd door de voormalige islamist Maajid Nawaz gelanceerd. Hij viseert daarmee de sujetten die weigeren om allerlei uitingen van vrouwen- en homofobie bij moslims aan de kaak te stellen, en mensen die dat wel doen als racistisch of islamofoob bestempelen. Westerse ‘liberalen’ doen er liefst het zwijgen toe. Tolerantie als onverschilligheid. Toen Khomeini een fatwa uitsprak over Rushdie en zijn Duivelsverzen reageerde het Westen door te stellen dat Rushdie niet zo mocht provoceren. De linkse elite die hier graag oploopt met vrouwenemancipatie en ons in een keurslijf van quota dwing zegt niks over de geïnstitutionaliseerde schending van vrouwenrechten in de islamitische wereld. In de versmelting tussen huichelarij en de drang naar eenzijdige neutraliteit wordt inertie gebaard. Vrijheid van meningsuiting en kritiek zijn één van de belangrijkste grondrechten van de vrije samenleving. Deze vrijheid is dan wel niet absoluut, dan wel fundamenteel. De grenzen ervan worden bepaald door de andere vrijheden en mensenrechten.

“De linkse elite die hier graag oploopt met vrouwenemancipatie en ons in een keurslijf van quota dwing zegt niks over de structureel geïnstitutionaliseerde schending van vrouwenrechten in de islamitische wereld.”

Hoofddoek of blinddoek?

De etnisch-religieuze identiteit van islamitische migranten wordt bij ons nog steeds als een struikelblok ervaren op weg naar volwaardig burgerschap. Sinds 9/11 beseffen we dat er een islamitische stroming bestaat die radicaal positie inneemt tegenover onze manier van leven. Als je op de ‘ramblas’ van de Stalingradlaan wandelt zie je meer sluiers dan op een doorsnee markt in Marakesh. We moeten de rechten van minderheden niet vrijwaren als ze daarmee zelf hun eigen minderheden onderdrukken. Dat is het basisprincipe van Karl Poppers weerbare democratie en open samenleving. Popper beschrijft dit in de ‘paradox van de tolerantie’; als we ongelimiteerd tolerant zijn en onze tolerante samenleving niet beschermen tegen de aanvallen van de intolerante medemens dan zal de tolerante mens verloren gaan en met hem de tolerantie. Vrouwenemancipatie is fundamenteel voor integratie. Ontvoogding is een gedeelde verantwoordelijkheid waarbij de staat moet faciliteren en de persoon zelf verantwoordelijk is voor de kansen die hij/zij neemt. Uit een Australisch onderzoek blijkt bijvoorbeeld dat de integratie van Libanese christenen veel beter verloopt dan die van Libanese moslims. Chinezen, Vietnamezen en Indiërs, blinken uit op de arbeidsmarkt en in het onderwijs.

“We moeten de rechten van minderheden niet vrijwaren als ze daarmee zelf hun eigen minderheden onderdrukken.”

De automatische overwinning van de democratische rechtstaat en het einde van de geschiedenis en ideeënstrijd zoals Fukuyama beschreef na de val van de Berlijnse Muur is een fata morgana. Waar ligt de demarcatielijn tussen etnisch-religieuze vrijheid en burgerlijke plichten? Indien nieuwkomers na één of twee generaties nog niet tot de ‘civil society’ behoren leven we in feitelijke apartheid. Want hoe moet de vorming van het burgerschap verlopen met een allochtone gemeenschap, die onder de mantel van het multiculturalisme jarenlang aan haar lot werd overgelaten? Democratie is een ‘bottom up’ proces. Het is meer dan louter een aanpassing van een politiek systeem. A fortiori is het een maatschappelijke omwenteling die vanuit de gemeenschap moet groeien met impliciete solidariteit in haar kielzog. Die solidariteit is het resultaat van het verbeelden van een politieke gemeenschap als democratische structuur met elk individu als lid én deelnemer. “Naarmate de economische verhoudingen gelijker worden doet de democratie zijn intrede. Vrijheid zonder sociale mobiliteit is zinnebeeldig”, schreef de Tocqueville.

“Hoe moet de vorming van het burgerschap verlopen met een allochtone gemeenschap van vooral moslims, die onder de mantel van het multiculturalisme jarenlang aan haar lot werd overgelaten.”

Vrouwenfobie of wijvenwoede?

Er moet plaats zijn voor individuele identiteit zo lang men geen rechten wil putten die strijdig met zijn met Vlaams burgerschap. Waar zijn de feministen en de dolle mina? Zij die de bh als een belemmering ervoeren voor hun wiebelende borsten op de barricaden van ’68? Als we ten voordele van dienstverlening en emancipatie streven naar neutraliteit in scholen en openbare ambten, dan moet dat gelden voor alle burgers. Uitzonderingen op de wetgeving blijven voorzien tot het proportioneel nastreven van een redelijk doel in functie van het algemeen belang. In hoeverre moet men bij publieke cultuur rekening houden met private cultuur?

Als hoofddoeken niet toegestaan zijn bij openbare loketfuncties en scholen dan staat dat de zelfontplooiing in de weg klinkt het uit de hoek van de ‘deugdpronkers’. Verdedigen deze apostelen van de Verlichtingskruistocht dan ook het weigeren van een medische ingreep op basis van levensbeschouwelijke overtuiging zoals het weigeren van een bloedtransfusie bij de getuigen van Jehova? Of wachten de ‘gutmenschen’ tot er een totaal onverdedigbaar geval opduikt om grenzen te stellen aan hun cultuurrelativisme? De praxis staat uiteraard voor op, maar die mag niet vervellen in een politiek opbod om bepaalde groepen als electoraal kiesvee te charmeren zoals Groen die in het Vlaams Parlement een decreet wil indienen dat hoofddoeken als regel toelaat op school. Wie de hoofddoek draagt uit vrije keuze mag dat, maar bij voorkeur niet op school.

“Verdedigen deze apostelen van de Verlichtingskruistocht dan ook het weigeren van een medische ingreep op basis van levensbeschouwelijke overtuiging?”

De finaliteit van een seculiere samenleving is wederzijds respect en gewetensvrijheid. Dat zijn de morele principes. De institutionele middelen om dat te bereiken zijn neutraliteit en scheiding van kerk en staat. Hiertussen kan een spanningsveld ontstaan en dan komt de keuze welke je boven de andere plaatst. Het passief pluralisme of het actief pluralisme. Mijn paradigma is uiteraard ook niet neutraal, maar wel legitiem. Het schept een kader waarin er ruimte is voor verschillende visies op een goed leven zowel religieus, filosofisch of metafysisch. De basisprincipes van de democratische rechtstaat dienen dezelfde te zijn, de rechtvaardiging kan verschillen. Een samenleving die vanuit de Verlichtingsidealen is geëvolueerd tot een democratische rechtstaat met gewaarborgde burgerrechten en vrijheden is cultureel verheven boven een samenleving die de Verlichting en de Renaissance – nog – niet doormaakten. Respect voor mensen staat niet gelijk aan respect voor al hun denken en cultuur.

Recent nog deelde Zelfa Madhloum op Twitter fotografisch bewijs van een campagne om jonge allochtone vrouwen aan te zetten om zich volledig te bedekken op straat.

Waar is de verontwaardiging? Waar zijn de social justice warriors? Terwijl we ons na Pukkelpop toch hadden voorgenomen om forser te reageren op mannelijk uitschot dat jonge vrouwen intimideert?

Multiculturaliteit: de prijs van gastvrijheid & cultuurrelativisme

Vorige week hadden we het over de multiculturele samenleving en hoe die botst op haar kosmopolitische grenzen. Hieronder leest u deel twee dat handelt over de vorming van een natie, ‘oikofobie’ of angst voor het eigene en de urgentie voor een performant migratiebeleid.

Islam in een liberale democratische rechtstaat. Contradictio in terminis?

Vaak gaat het debat de theologische toer op; is de islam gewelddadig of niet? Dat is zinledig. Net zoals met de Bijbel kun je uit de Koran halen wat je wil. In 2015 publiceerde de socioloog Ruud Koopmans een internationaal vergelijkend onderzoek waaruit bleek dat de helft van de Belgische moslims fundamentalisten zijn. In herkomstlanden als Turkije of Marokko gaat dat naar 70 tot 80 procent. We zien dat slechts twee islamitische landen een democratie kennen; Senegal en Tunesië. Uit het World Values Survey kunnen we aflezen dat meerderheden in islamitische landen de sharia genegen zijn en dus de doodstraf willen voor homoseksuelen. Die instemming is er ook in landen waar moslims niet tot de meerderheid behoren dus confirmatie tot de sociale norm speelt niet, stelt Ruud Koopmans. Er is in het huidige onderzoek uiteraard een lacune. De fundamentalistische islam is geïnstitutionaliseerd in de islamwereld en de liberale Islam is geïndividualiseerd en krijgt dus minder een stem.

“Het kolonialisme is vandaag de dag des duivels. Maar landen met een langere kolonisatie scoren net beter op democratie en mensenrechten.”

Theocratieën zijn trending. Rechten van vrouwen, LGBTQ en minderheden worden over de haag gegooid. De islamitische wereld was Europa eeuwenlang ver vooruit. Des te dramatischer is het economische verval van de voorbije halve eeuw. Tevens heerst er bij de moslimwereld een perceptieprobleem. En daar hebben we een gedeelde verantwoordelijkheid. Daar moeten we zelf ook mee aan de slag. Zo blijkt dat slechts 4 procent van de Britse moslims gelooft dat Bin Laden achter de aanslagen van 9/11 zit. Veel moslims zijn ervan doordrongen dat de Westerse wereld de schuldenaar is van alle islamitische problemen. Dit heeft onder meer te maken met analfabetisme. Er wordt in de Arabische wereld maar weinig gelezen en er is weinig betrouwbare informatie voor handen (Ruud Koopmans, Knack). Uiteraard hebben westerse interventies, de Irakoorlog bij uitstek, schade berokkent. Maar er is tevens fundamentalisme in landen waar het Westen nooit een voet aan land heeft gezet. Het kolonialisme is vandaag de dag des duivels. En daar valt wel iets voor te zeggen. Maar landen met een langere kolonisatie scoren net beter op democratie en mensenrechten. Landen die nooit gekoloniseerd zijn zoals Iran en Saudi-Arabië doen het niet beter.

Oikofobie en cultuurmarxisme

Progressief links blijft volhouden dat een problematische integratie niets met cultuur en religie te maken heeft, maar te wijten is aan discriminatie of uitsluiting door de ontvangende samenleving. Als je vanuit cultuurnihilistische bril en angst voor het eigene niet kunt toegeven dat de verlichting superieur is dan ontken je het zonlicht. De waarheid heeft ook haar rechten. Is het toeval dat alle grote wetenschappelijke doorbraken en de verlichting in de 17e en 18e eeuw plaatsvonden in een voornamelijk christelijk/katholiek West-Europa? Ik zeg niet dat er in onze samenlevingen geen werk aan de winkel is, maar het is een vaststelling dat er in álle ontvangende westerse landen een zeer groot verschil is in de integratie van migrantengroepen.  

“Het fundamentalistische salafisme heeft als doelstelling om de democratie af te schaffen en te vervangen door de sharia. Ongelijkheid van mannen en vrouwen is een basiswaarde. Homoseksualiteit moet met de dood bestraft worden, net als geloofsafvalligheid.”

Uit een Australisch onderzoek blijkt dat de integratie van Libanese christenen veel beter verloopt dan die van Libanese moslims. Chinezen, Vietnamezen en Indiërs, blinken uit op de arbeidsmarkt en in het onderwijs. In Nederland presteren Surinamers en Antillianen op alle fronten beter dan Turken en Marokkanen. Het is dus perfect legitiem om de voorrang te geven aan minderheden zoals Syrische christenen wanneer je een beperkte opvangcapaciteit hebt. Dit heeft voor alle duidelijkheid niks te maken met etniciteit maar veeleer met hun religieuze achtergrond. Het fundamentalistische salafisme heeft als doelstelling om de democratie af te schaffen en te vervangen door de sharia. Ongelijkheid van mannen en vrouwen is een salafistische basiswaarde. Homoseksualiteit moet volgens de salafist met de dood bestraft worden, net als geloofsafvalligheid.

“Wij zijn allemaal Vlamingen. We hebben een gedeelde geschiedenis van de arbeidersbeweging, de vrouwenbeweging, de Vlaamse ontvoogdingsstrijd, kinderrechten et cetera.”

De Nederlandse socioloog Ruud Koopmans vroeg: ‘Wat vindt u: moeten mensen die onheil stichten en kwaad doen in de ogen van God gedood worden?’ 38 procent van alle ondervraagde moslims was het daarmee eens, tegenover 11 procent van alle christenen en 5 procent van alle joden. Als iemand een religie aanhangt die tegelijk een ideologie is over hoe een maatschappij er moet uitzien met eigen rechtsregels, rechtbanken en verhoudingen tussen man-vrouw dan moet je klaar en duidelijk de spelregels uitleggen. Zij komen uit theocratieën. Hun religie kan samenvallen met hun identiteit met als gevolg dat ze de godsdienstregels boven de staatsregels plaatsen. Als seculiere samenleving heb je dan een probleem. Wij zijn allemaal Vlamingen. We hebben een gedeelde geschiedenis van de arbeidersbeweging, de vrouwenbeweging, de Vlaamse ontvoogdingsstrijd, kinderrechten et cetera.

“Regimes zoals Saudi-Arabië met – na olie –  het wahabisme en salafisme als belangrijkste exportproduct,  hebben sinds de jaren ’70 miljarden geïnvesteerd in het onderhouden van de banden met burgers die nu in Europa gevestigd zijn.”

Import van armoede

Je moet durven toegeven dat er een correlatie – geen causaliteit – is tussen de slechte economische situatie van moslims in Europa en religie. Mede door de ongelijkheid tussen man en vrouw zijn er veel minder moslimvrouwen aan het werk. Het gezinsinkomen ligt lager, waardoor de woonomstandigheden minder goed zijn en de scholing van de kinderen in het gedrang komt. Onderschat de geldbedragen niet die mensen van hier naar hun landen van herkomst doorsluizen. Regimes zoals Saudi-Arabië met – na olie –  het wahabisme en salafisme als belangrijkste exportproduct,  hebben sinds de jaren ’70 miljarden geïnvesteerd in het onderhouden van de banden met burgers die nu in Europa gevestigd zijn.

“Een theocratie in Iran was in de jaren ’70 ondenkbaar. De twee kantelmomenten voor de geradicaliseerde islam zijn de islamitische revolutie van Khomeini in 1979 en 9/11.”

Fundamentalisme is de rechts-extremistische vorm van religie. Een theocratie in Iran was in de jaren ’70 ondenkbaar. De twee kantelmomenten voor de geradicaliseerde islam zijn de islamitische revolutie van Khomeini in Iran in 1979 en 9/11. Plaats daar de invasie van de Sovjet-Unie in Afghanistan in 1979 ook maar bij. Zelfmoord in naam van geloof ? Dat is geleden van de godsdienstoorlogen in de middeleeuwen. Vandaag vliegen sjiieten en soennieten elkaar naar de strot. Toen de sjiet Khomeini een fatwa uitsprak over Rushdie en zijn Duivelsverzen vonden de soennieten ook dat de schrijver zo snel mogelijk moest worden geliquideerd. En hoe reageerde het Westen daarop? Door te stellen dat Rushdie niet zo mocht provoceren. We hadden duidelijk moeten maken dat Rushdie volledig huist in de liberale democratische rechtstaat. En als dat je niet bevalt staat het je vrij om te vertrekken.

Hoofddoek of blinddoek?

Het dragen van een hoofddoek komt bij de links politiek correctie elite over als emancipatorisch. Ik durf te betwijfelen of er dames zijn in Iran die vrijwillig elke dag een hoofddoek dragen. Binnen een Belgisch referentiekader zijn ze de rebellen, maar hun mededames in hun thuisland – die deze keuzevrijheid niet hebben – spuwen ze in het gezicht. Pinar Akbas stelt het op de opiniewebsite Doorbraak als volgt; “Vraag aan een politiek correct linkse kameraad wat de moslimgemeenschap in Vlaanderen heeft verwezenlijkt op vlak van multiculturele verrijking en hij zal geen enkel antwoord kunnen geven over cultuur. Ik vraag aan elke verdediger van de aanwezigheid van meer islam in onze samenleving wat de voordelen zouden zijn voor ons op vlak van vooruitgang. Ik vraag aan elke pseudofeminist die aan de lippen hangt van een hoofddoek of zij mij ook iets kan vertellen over die persoon onder de hoofddoek, zonder uit te wijden over religie. De linkse elite die hier graag oploopt met vrouwenemancipatie en ons in een keurslijf van quota dwing zegt niks over de structureel geïnstitutionaliseerde schending van vrouwenrechten in de islamitische wereld. Het Belgisch koningshuis loopt hand in hand met de Saudische koninklijke familie. Het is toch godgeklaagd dat Asia Bibi (Pakistaanse christelijke vrouw die in 2010 wegens ‘belediging van de profeet Mohammed’ ter dood veroordeeld werd en in 2018 door het Hooggerechtshof werd vrijgesproken)  jaren in een dodencel moest zitten voor het Westen in gang schoot.

“De linkse elite die hier graag oploopt met vrouwenemancipatie zegt niks over de structureel geïnstitutionaliseerde schending van vrouwenrechten in de islamitische wereld.”

Migratiestop?

Een goed georganiseerde migratiestroom is niet alleen optimaal voor het ontvangende land maar ook voor de migrant. Daarom is internationale samenwerking zo belangrijk. Spanje en Marokko hebben een akkoord gesloten over het terugsturen van onderschepte illegale migranten naar Marokko. Sinds de Libische kust vrijwel hermetisch is afgesloten voor vluchtelingen en Italië consequent migranten weigert, is Marokko voor  illegale migranten het favoriete vertrekpunt richting Europa. Al snel komen die boten tussen de kust van Marokko en Spanje terecht in een zone waarvoor beide landen verantwoordelijk zijn. Wie  in dat gebied wordt opgepikt door de Spaanse reddingsdiensten, gaat linea recta aan wal in Andalusië.  Door de deal die Madrid met Marokko sloot kunnen voortaan illegale migranten die gered zijn ook naar Marokko gebracht worden als in dat land de dichtstbijzijnde veilige haven ligt.

“De leitkultur leidt en verleidt, maar dwingt niet.”

De vergrijzende landen in het Noorden kunnen ‘ingevoerde arbeid’ wel gebruiken, we moeten daar niet flauw over doen. En die arbeidsmigratie hoeft niet integraal op permanente basis te zijn. Iedereen die tot de club wil behoren moet alle kansen krijgen. De leitkultur leidt en verleidt, maar dwingt niet. Een performant integratiepolitiek werkt inclusief en gooit het staatsburgerschap niet zomaar te grabbel. Daar mag een natie wat voor vragen en daar moet dan ook iets tegenover staan. Vrijwillig. Niet vrijblijvend. Quid pro quo.

Civis Romanus Sum

We moet zowel de mensenrechten van migranten als de verwachtingen en de soevereiniteit van het ontvangende land ernstig nemen. Politici moeten de moed hebben om duidelijk te maken dat samenlevingen altijd in verandering zijn. En dat kan zonder pejoratieve bejegening. Phanta Rhei. Dat kan, zoals nu, door immigratie. We weten niet of die toename doorzet, maar zelfs als het percentage gelijk blijft, stijgt het absolute aantal mensen. De vraag is niet of je pro dan wel contra migratie bent, maar hoe je de negatieve impact verkleint terwijl je de positieve bijdrage maximaliseert. Dit kan door in een hegeliaanse dialectiek toe te werken naar een gedeelde synthese. Dit vergt wel tijd. Het oude Romeinse rijk deed er 300 jaar over om te evolueren tot een inclusieve civis Romanus sum. Je kan het de autochtone bevolking ook niet kwalijk nemen dat ze zich argwanend opstellen. Na 9/11 werd de 21e eeuw officieus ingeluid. Het tijdperk van de ideologische stromingen zoals het nationaalsocialisme en het communisme was voorbij. Er braken jaren aan van terreur, IS-propaganda, onthoofdingen, angst én de aanslagen in Zaventem en Maalbeek.

“Het verleden is een baken voor het heden. Het is de toekomst die ons oproept tot het bereiden van de weg naar morgen.”

Behandel staatsburgerschap met waarde. Voer een beleid dat verder strekt dan een snel-Belgwet. Werk aan een gedeeld verhaal. Een visie. Een civis romanus sum. Wie zijn we? Waar komen we vandaan? Waar willen we naar toe? De nieuwkomers zullen de natie met trots behandelen. Het verleden is een baken voor het heden. Het is de toekomst die ons oproept tot het bereiden van de weg naar morgen.

Ik bedank de verkoper voor deze uitvoerige uiteenzetting, zet mijn vilten hoed op mijn verzadigde hoofd en stap terug de realiteit in. In Gent lukt die integratie kennelijk uitstekend. Gent als gidsstad? Misschien moet ik toch nog eens gaan praten met de familie Benhaddou.

Mathieu Cockhuyt

Twentysomething. Criminoloog. Bachelor Sociale Wetenschappen. Conservatief. Rechts. Flamingant. Dwarsdenker. Scherp Satirische Neerslag. Sturm Und Drang. Koffieverslaving. Hobbyist Schilder – Theatermaker. #9000