Van zoveel versluiering zakt mijn broek af

Uitgelicht

Leestijd: 10 min

Een Leuvense rechtbank oordeelde eerder deze week dat het verbod op levensbeschouwelijke kentekens in een Leuvense school van het gemeenschapsonderwijs (GO!) in strijd is met de godsdienstvrijheid.

“Als het leven een luchthaven is dan is er één gateway waar iedereen passeert: school. Op die doorgang moeten rechten voor iedereen hetzelfde zijn. In de islam- is dat niet zo.”

Met de multiculti hebben we ook de multireligi geïmporteerd. Als we streven naar een open samenleving, waar iedereen zichzelf kan zijn – ergo een diverse samenleving – dan kunnen we niet eisen dat iedereen is zoals we zelf zijn. De centrale vraag is of godsdienstvrijheid binnen een schoolcontext enerzijds absoluut is of anderzijds neutraliteit in het onderwijs tot een gunstiger pedagogisch klimaat leidt om onze emancipatorische samenleving vorm te geven? “Als het leven een luchthaven is dan is er één gateway waar iedereen passeert: school. Op die doorgang moeten rechten voor iedereen hetzelfde zijn. In de islam – met de gesluierde vrouw als vaandeldrager – is dat niet zo.”, schreef Hind Fraihi in De Morgen. Los van religieuze overtuiging of modieuze gril. Een vestimentaire uitdrukking van vrouwenongelijkheid en vrouwenfobie hoort niet thuis in een pedagogische context.

Sluier als vlag voor de kruistochten tegen de Verlichting

In de zaak-Dahlab tegen Zwitserland (2001) werd het een lerares verboden om met een hoofddoek voor de klas te staan. Het Hof oordeelde dat het “niet zonder meer kan worden ontkend dat het dragen van de hoofddoek een soort proselitisch effect kan hebben”.

De Egyptisch-Amerikaanse schrijfster Mona Eltahawy en de Turks-Duitse imam Seyran Ates schrijven dat moslima’s die in de westerse wereld strijden voor hun hoofddoek niet beseffen hoe vrouwen in de Arabische wereld moeten vechten tégen de hoofddoek. De boerka als textiel-gevangenis.

“Moslima’s die in de westerse wereld strijden voor hun hoofddoek beseffen niet hoe vrouwen in de Arabische wereld moeten vechten tégen de hoofddoek.”

De hoofddoek gaat er van uit dat vrouwen zich moeten bedekken, om niet aangerand te worden. Vrouwen hebben dus de verantwoordelijkheid,” schrijft Ekiz, “om mannen te beschermen tegen de seksuele verlangens die vrouwen bij hen zouden kunnen opwekken.” De parel in de schelp. Ik vind het ronduit een misogyne belediging. In het Westen zorgt de versluiering dan weer voor het afzakken van de broek bij menig opiniemaker. Links vervelt tot rechts in haar verdediging van een ideologie die zich vermomt als religie, rechts tot links in haar verzet tegen vrouwonderdrukking en segregatie. Dat het dragen van een hoofddoek niet vrijblijvend is bleek toen de Antwerpse influencer Sarah Dimani haar volgelingen meedeelde dat ze besloten had haar kap over de haag te gooien en ze vervolgens een ‘sociale media- fatwa’ over haar uitgesproken kreeg.

“Links vervelt tot rechts in haar verdediging van een ideologie die zich vermomt als religie, rechts tot links in haar verzet tegen vrouwonderdrukking en segregatie.”

Misogyn symbool

“Mensen die een publiek ambt uitoefenen, horen neutraal te zijn. Een hoofddoek duidt op afzondering, eerder dan op integratie”, liet Bassam Tibi – de man die ‘leitkultur’ lanceerde – optekenen in een interview. Openbare instellingen waar macht of invloed wordt uitgeoefend, moeten immers vrij zijn van elke wereldbeschouwelijke symboliek. Niet omdat men anders per definitie partijdig is, maar vanuit de optiek dat we zelfs de kans op een vermoeden van partijdigheid moeten uitsluiten. Neutraliteit is illusoir, onpartijdigheid is dat niet. De burger draagt uiteraard wat hij wil zolang het niet in strijd is met de openbare orde en zeden.

Als de hoofddoek – zoals vaak opgeworpen – gewoon een stuk textiel is, waarom dan die intense gehechtheid eraan? “Omdat God dit van mij vraagt”. Zolang dit antwoord subjectief aanwezig is, kan men niet loochenen dat de hoofddoek objectief symbool staat voor een bepaalde houding tegenover de Koran. En ondanks dat de Koran dit niet expliciet vereist, knelt hier het hoofddekseltje. Uit het World Values Survey kunnen we aflezen dat meerderheden in islamitische landen de sharia genegen zijn en ipso facto de doodstraf genegen zijn voor homoseksuelen. Theocratieën zijn trending. Rechten van vrouwen, LGBTQ en minderheden worden over de haag gegooid. “U weet toch dat de meeste moslima’s die een hoofddoek dragen, ook in dat opzicht de Koran volgen?” Dixit Etienne Vermeersch. Van moslima’s die dit boek volgen in verband met kledijvoorschriften, mag je verwachten dat ze consequent zijn; inzake LGBTQ-rechten, dat mannen meer erfenisrechten hebben dan hun zusters, de maagdencultus – die alleen telt voor vrouwen – als een gesluierde kuisheidsgordel tussen de benen, gehoorzaamheid aan de echtgenoot enzovoort.

Islamofobie

De progressieve versluierde – of benevelde – intellectuelen werpen zich op als verdedigers van een symbool van vrouwenhaat en anti-democratisch gedachtegoed. Zij staan met de billen bloot. “Kennen deze moraalridders niet de obsessie met het in bedwang houden van het vrouwelijk lichaam? Zijn ze zich dan niet bewust van de islamitische haat tegen vrouwen?” vraagt Fidan Ekiz zich af. Kritiek op de islam afwimpelen als islamofobie is even fout als kritiek op de staat Israël als antisemitisme benoemen. De uitdrukking ‘regressief links’ werd door de voormalige islamist Maajid Nawaz gelanceerd. Hij viseert daarmee de sujetten die weigeren om allerlei uitingen van vrouwen- en homofobie bij moslims aan de kaak te stellen, en mensen die dat wel doen als racistisch of islamofoob bestempelen. Westerse ‘liberalen’ doen er liefst het zwijgen toe. Tolerantie als onverschilligheid. Toen Khomeini een fatwa uitsprak over Rushdie en zijn Duivelsverzen reageerde het Westen door te stellen dat Rushdie niet zo mocht provoceren. De linkse elite die hier graag oploopt met vrouwenemancipatie en ons in een keurslijf van quota dwing zegt niks over de geïnstitutionaliseerde schending van vrouwenrechten in de islamitische wereld. In de versmelting tussen huichelarij en de drang naar eenzijdige neutraliteit wordt inertie gebaard. Vrijheid van meningsuiting en kritiek zijn één van de belangrijkste grondrechten van de vrije samenleving. Deze vrijheid is dan wel niet absoluut, dan wel fundamenteel. De grenzen ervan worden bepaald door de andere vrijheden en mensenrechten.

“De linkse elite die hier graag oploopt met vrouwenemancipatie en ons in een keurslijf van quota dwing zegt niks over de structureel geïnstitutionaliseerde schending van vrouwenrechten in de islamitische wereld.”

Hoofddoek of blinddoek?

De etnisch-religieuze identiteit van islamitische migranten wordt bij ons nog steeds als een struikelblok ervaren op weg naar volwaardig burgerschap. Sinds 9/11 beseffen we dat er een islamitische stroming bestaat die radicaal positie inneemt tegenover onze manier van leven. Als je op de ‘ramblas’ van de Stalingradlaan wandelt zie je meer sluiers dan op een doorsnee markt in Marakesh. We moeten de rechten van minderheden niet vrijwaren als ze daarmee zelf hun eigen minderheden onderdrukken. Dat is het basisprincipe van Karl Poppers weerbare democratie en open samenleving. Popper beschrijft dit in de ‘paradox van de tolerantie’; als we ongelimiteerd tolerant zijn en onze tolerante samenleving niet beschermen tegen de aanvallen van de intolerante medemens dan zal de tolerante mens verloren gaan en met hem de tolerantie. Vrouwenemancipatie is fundamenteel voor integratie. Ontvoogding is een gedeelde verantwoordelijkheid waarbij de staat moet faciliteren en de persoon zelf verantwoordelijk is voor de kansen die hij/zij neemt. Uit een Australisch onderzoek blijkt bijvoorbeeld dat de integratie van Libanese christenen veel beter verloopt dan die van Libanese moslims. Chinezen, Vietnamezen en Indiërs, blinken uit op de arbeidsmarkt en in het onderwijs.

“We moeten de rechten van minderheden niet vrijwaren als ze daarmee zelf hun eigen minderheden onderdrukken.”

De automatische overwinning van de democratische rechtstaat en het einde van de geschiedenis en ideeënstrijd zoals Fukuyama beschreef na de val van de Berlijnse Muur is een fata morgana. Waar ligt de demarcatielijn tussen etnisch-religieuze vrijheid en burgerlijke plichten? Indien nieuwkomers na één of twee generaties nog niet tot de ‘civil society’ behoren leven we in feitelijke apartheid. Want hoe moet de vorming van het burgerschap verlopen met een allochtone gemeenschap, die onder de mantel van het multiculturalisme jarenlang aan haar lot werd overgelaten? Democratie is een ‘bottom up’ proces. Het is meer dan louter een aanpassing van een politiek systeem. A fortiori is het een maatschappelijke omwenteling die vanuit de gemeenschap moet groeien met impliciete solidariteit in haar kielzog. Die solidariteit is het resultaat van het verbeelden van een politieke gemeenschap als democratische structuur met elk individu als lid én deelnemer. “Naarmate de economische verhoudingen gelijker worden doet de democratie zijn intrede. Vrijheid zonder sociale mobiliteit is zinnebeeldig”, schreef de Tocqueville.

“Hoe moet de vorming van het burgerschap verlopen met een allochtone gemeenschap van vooral moslims, die onder de mantel van het multiculturalisme jarenlang aan haar lot werd overgelaten.”

Vrouwenfobie of wijvenwoede?

Er moet plaats zijn voor individuele identiteit zo lang men geen rechten wil putten die strijdig met zijn met Vlaams burgerschap. Waar zijn de feministen en de dolle mina? Zij die de bh als een belemmering ervoeren voor hun wiebelende borsten op de barricaden van ’68? Als we ten voordele van dienstverlening en emancipatie streven naar neutraliteit in scholen en openbare ambten, dan moet dat gelden voor alle burgers. Uitzonderingen op de wetgeving blijven voorzien tot het proportioneel nastreven van een redelijk doel in functie van het algemeen belang. In hoeverre moet men bij publieke cultuur rekening houden met private cultuur?

Als hoofddoeken niet toegestaan zijn bij openbare loketfuncties en scholen dan staat dat de zelfontplooiing in de weg klinkt het uit de hoek van de ‘deugdpronkers’. Verdedigen deze apostelen van de Verlichtingskruistocht dan ook het weigeren van een medische ingreep op basis van levensbeschouwelijke overtuiging zoals het weigeren van een bloedtransfusie bij de getuigen van Jehova? Of wachten de ‘gutmenschen’ tot er een totaal onverdedigbaar geval opduikt om grenzen te stellen aan hun cultuurrelativisme? De praxis staat uiteraard voor op, maar die mag niet vervellen in een politiek opbod om bepaalde groepen als electoraal kiesvee te charmeren zoals Groen die in het Vlaams Parlement een decreet wil indienen dat hoofddoeken als regel toelaat op school. Wie de hoofddoek draagt uit vrije keuze mag dat, maar bij voorkeur niet op school.

“Verdedigen deze apostelen van de Verlichtingskruistocht dan ook het weigeren van een medische ingreep op basis van levensbeschouwelijke overtuiging?”

De finaliteit van een seculiere samenleving is wederzijds respect en gewetensvrijheid. Dat zijn de morele principes. De institutionele middelen om dat te bereiken zijn neutraliteit en scheiding van kerk en staat. Hiertussen kan een spanningsveld ontstaan en dan komt de keuze welke je boven de andere plaatst. Het passief pluralisme of het actief pluralisme. Mijn paradigma is uiteraard ook niet neutraal, maar wel legitiem. Het schept een kader waarin er ruimte is voor verschillende visies op een goed leven zowel religieus, filosofisch of metafysisch. De basisprincipes van de democratische rechtstaat dienen dezelfde te zijn, de rechtvaardiging kan verschillen. Een samenleving die vanuit de Verlichtingsidealen is geëvolueerd tot een democratische rechtstaat met gewaarborgde burgerrechten en vrijheden is cultureel verheven boven een samenleving die de Verlichting en de Renaissance – nog – niet doormaakten. Respect voor mensen staat niet gelijk aan respect voor al hun denken en cultuur.

Recent nog deelde Zelfa Madhloum op Twitter fotografisch bewijs van een campagne om jonge allochtone vrouwen aan te zetten om zich volledig te bedekken op straat.

Waar is de verontwaardiging? Waar zijn de social justice warriors? Terwijl we ons na Pukkelpop toch hadden voorgenomen om forser te reageren op mannelijk uitschot dat jonge vrouwen intimideert?

Facebook als centrale bank

Uitgelicht

Leestijd: 5 min

Mark ‘big data’ Zuckerberg kondigde met veel aplomb zijn eigen ‘cryptomunt’ aan. Quod non. Dat Facebook – herinner Cambridge Analytica – die het niet nauw neemt met de privacy van hun gebruikers, transparantie, het nakomen van beloftes en spelregels het uithangbord is van Libra doet op zijn minst de wenkbrauwen fronzen. De Libra kent 27 stichtende leden – men wil uitbreiden naar 100 – waaronder Paypal, Visa, Mastercard, Uber, eBay en Lyft. Konden ze nu niemand beter vinden?

“Een cryptomunt is gebaseerd op het feit dat ze op een volledig gedecentraliseerde wijze ontstaat zonder dat er intermediairs, zoals banken en centrale banken, aan te pas komen”

Cryptocoin of Stablecoin?

Libra voldoet niet aan de voorwaarden van cryptomunten – een bont allegaartje van cryptoanarchisten, extropianen en libertairen met dystopische toekomstvisie – die zich baseren op het feit dat ze op een volledig gedecentraliseerde wijze ontstaan zonder dat er intermediairs, zoals banken en centrale banken, aan te pas komen. Ze staan volledig buiten het huidig betalingssysteem dat wordt georganiseerd door banken en centrale banken. Om een digitale munt te creëren die je niet zomaar kan kopiëren hanteren ze blockchain-technologie; ‘een publiek, gedecentraliseerd kasboek dat alle transacties bevat, waarbij een munt een keten is van digitaal ondertekende transacties die haar geschiedenis weergeven’, aldus Finn Brunton. Meteen voorkom je dat hetzelfde geld meermaals kan worden uitgegeven. Dat is nodig om vertrouwen te creëren in de nieuwe munt. Bovendien is een cryptomunt zoals de bitcoin – die door zijn gedecentraliseerde karakter verspreid is over talloze computers in plaats van op één server te staan – niet afhankelijk van een centrale bank.

“De Libra zal uitgeven worden op een zeer gecentraliseerde wijze met controle van zeer weinig mensen”

Gat in de markt, maar ook markt in dat gat?

De Libra zal uitgeven worden op een zeer gecentraliseerde wijze met controle van zeer weinig mensen. De Libra is gecentraliseerder dan de huidige betaalsystemen. Het is dus zeker geen disruptieve munt of ‘game changer’. Wie zat hier eigenlijk op te wachten? Wie was er vragende partij? Millennials gebruiken betaalkaarten of bank apps zoals ‘payconic’ nog sneller dan dat ze een ‘Tinder match’ consumeren. Dit met relatief lage kosten. Libra is gewoon een middel om de macht van Facebook nog uit te breiden. A fortiori zal je de Libra op specifieke manieren kunnen verzilveren in het eigen ecosysteem (Calibra) , terwijl het gebruik ervan bij concurrenten afgestraft zal worden. Vergelijk het met werknemers die uitbetaald worden in speciaal geld van hun bedrijf dat ze alleen in de eigen bedrijfswinkel kunnen uitgeven.

“Millennials gebruiken betaalkaarten of bank apps zoals ‘payconic’ nog sneller dan dat ze een ‘Tinder match’ consumeren”

Facebook zal nu over nog meer ‘big data’ beschikken. Zie de tsunami aan ‘creepy’ welgemikte advertenties maar aankomen. Bijster origineel is het ook niet. WeChat; een Chinese sociale-media app uitgebracht in 2011 is een combinatie van Twiter, Facebook en Whatsapp. En ook via WeChat is het mogelijk om rekeningen en goederen te betalen.

“Libra is een middel om de macht van Facebook nog uit te breiden. Vergelijk het met werknemers die uitbetaald worden in speciaal geld van hun bedrijf dat ze alleen in de eigen bedrijfswinkel kunnen uitgeven”

Cryptofascisten

Binnen de cryptomunten zijn verschillende stromingen. Sommigen hechten veel belang aan hun privacy en stellen dat je via elektronische betalingen enorm veel data te grabbel gooit met een mogelijke politiestaat tot gevolg. Op vlak van migratie bijvoorbeeld is deze controle al aan de hang waarbij sans-papiers worden opgespoord door patronen in financiële uitgaven te bestuderen. Anderen hebben dan weer een wantrouwen tegenover de centrale bank die het geld drukt. De monetaristen vrezen dat de bank te veel geld zal drukken met hyperinflatie tot gevolg. De derde groep wil dat geld functioneert zonder grenzen, zonder identiteiten, digitaal en zonder transactiekosten. Cryptomunten zijn – net zoals alle betaalmiddelen – gebaseerd op een verzameling overtuigingen. Betaalmiddelen hebben alleen maar waarde omdat wij geloven dat het geld in de toekomst aanvaard zal worden, om belastingen te betalen of om iets te kopen. Iets cynischer zou zijn om te zeggen dat door de bitcoin immens veel elektriciteit verspild wordt. Talloze computers draaien alleen maar om een nieuwe vorm van artificiële schaarste te creëren die zich leent tot oppotten, speculatie en het signaleren van status. Duurzaam kan je dat niet noemen.

” WeChat; een Chinese sociale-media app uitgebracht in 2011 is een combinatie van Twiter, Facebook en Whatsapp. En ook via WeChat is het mogelijk om rekeningen en goederen te betalen”

“Iets cynischer zou zijn om te zeggen dat door de bitcoin immens veel elektriciteit verspild wordt. Talloze computers draaien alleen maar om een nieuwe vorm van artificiële schaarste te creëren die zich leent tot oppotten, speculatie en het signaleren van status. Duurzaam kan je dat niet noemen.”

Game changer

Als het al zover komt, zal de Libra een munt zijn die door de financiële instelling – lees: Facebook – wordt uitgegeven. In tegenstelling tot de echte cryptomunten zoals bitcoin die enorm volatiel en Ipso facto onbetrouwbaar zijn om uitgaven of inkomsten op te baseren zal de Libra wél gedekt worden door een portefeuille van andere munten. Dat is wat financiële instellingen doen. Quid decentralisering. Ze geven deposito’s, spaarboekjes of ander financiële producten uit en dekken die door financiële activa aan te houden. Econoom De Grauwe werpt op dat; ‘de koers van de Libra tegenover de munten die Facebook aanhoudt van dag tot dag zal schommelen.’ Hoeveel Libra’s zal Facebook creëren? Facebook zou in de verleiding kunnen komen om teveel Libra’s uit te geven om zo hun winsten te verhogen wat de stabiliteit van die munt onder druk kan zetten. De financiële instelling Facebook zal ook krediet willen verschaffen in Libra. Dat kan tot zeepbellen leiden wachtend op een uitbarsting dixit De Grauwe. Kortom alle problemen van risico en stabiliteit die zich stellen in het traditionele banksysteem, zullen ook ontstaan met de Libra. De berg heeft een muis gebaard.

Twentysomething. Criminoloog. Bachelor Sociale Wetenschappen. Conservatief. Flamingant. Dwarsdenker. Scherp Satirische Neerslag. Sturm Und Drang. Koffieverslaving. Hobbyist Schilder – Theatermaker. #9000.

Confederalisme; ceci n’est pas un pays!

Uitgelicht

Leestijd: 10 min

België; staat van ontbinding

Na de revolutie en de onafhankelijkheid in 1830 was België een natiestaat. De natie had een identiteitsbeleving die zich veruitwendigde in de hoge Franstalige burgerij die genoot van het cijnskiesrecht. De grondwettelijk verankerde taalvrijheid betekende de facto dat de Franstaligen zich de moeite konden getroosten om Nederlands te leren. De Vlaamse beweging hield zich toen vooral bezig met het definiëren van die Belgische identiteit. Hendrik Conscience, een Belgicist die als vrijwilliger vocht in de revolutie, wou met het schrijven van de ‘Leeuw van Vlaanderen‘ zijn steentje bijdragen. In de eerste druk in 1838 stond in het voorwoord te lezen; “Het staatsbestuur spant zich in om het verschil tussen de twee delen van het land te doen verdwijnen. Het middel is de verfransing. Indien het staatsbestuur dan toch een versmelting wil, dat men dan de meerderheid van de natie ervan tot grondslag neme! Of dat men elk het zijne laat.”

Het tij keerde in 1893 met de invoering van het algemeen stemrecht. De gewone Vlaming betrad de democratie. Dit zorgde voor een Franstalige tegenbeweging. De Vlaamse beweging evolueerde naar het cultiveren van een Vlaamse subnatie. Dit culmineerde in de ultieme clash in de jaren ’70 met de ontdubbeling van België in ‘autonome’ Vlaamse en Franstalige entiteiten. Zelfbestuur werd door de unitaire partijen uitgekleed tot culturele autonomie voor de twee gemeenschappen en de Duitstalige minderheid. Alles werd gedaan om aan Vlaanderen de kenmerken van een echte staat te geven: één volk, één gebied, één taal, één cultuur. Infrastructuur en economie werden naar de drie gewesten verbannen.

“Wallonië hangt aan het infuus, waarbij transfers als shots morfine worden toegediend”

Sociale zekerheid is een vangnet, geen hangmat

In iedere discussie is er altijd wel een ‘slimmerik’ die zegt dat wij vroeger afhankelijk waren van Wallonië en dat onze economie ooit vierkant draaide. Nou moe! Die ongelijkheid werd gecreëerd door de Franse burgerij. In de eeuw na de onafhankelijkheid van België werden de Vlaamse nijverheden zoals textiel minder ondersteund dan de metaalindustrie in Wallonië. Er werden de helft meer staatsspoorwegen aangelegd in Wallonië dan in Vlaanderen. De grondbelastingen waren lange tijd ongelijk verdeeld. In 1864 was 43 procent van Vlaanderen geletterd tegenover 70 procent in Wallonië. De hogere – lees: verfranste – standen in Vlaanderen waren even rijk als in Wallonië maar de lagere stand was armer. Land van tegenstellingen; meer behoeftigen tegenover meer renteniers, meer analfabeten tegenover meer ontwikkelden, meer gemoord tegenover meer gebeden. De criminaliteit van het geweld wijkt en de criminaliteit van het bedrog stijgt met het beschavingspeil. Men kan gewag maken van een toenmalige culturele achterstand, sociale taalgrens, economische inzinking en menselijke verschrompeling. Stap nu terug in je DeLorean richting 21e eeuw.

Vlaanderen haalt momenteel een werkzaamheidsgraad van 75 procent tegenover 63 procent in Wallonië. Wallonië slaagt er in om met 32 procent van de bevolking 23 procent van het bbp te produceren. Terwijl in Vlaanderen de vacatures stijgen, stijgen in Wallonië – met enige overdrijving – de ‘hangmatwerklozen’. Relatief gesproken telt Wallonië dubbel zoveel werkzoekende uitkeringsgerechtigden (cijfers RVA). Vlaanderen goed voor 58 procent van de bevolking heeft 26 procent leefloners, Wallonië met zijn 32 procent van de bevolking heeft 47 procent leefloners ( bij het typen corrigeerde mijn tekstverwerker dit steevast naar ‘leeglopers’). Die regionale verschillen worden meestal doodgezwegen in de tabellen. Wallonië hangt aan het infuus, waarbij transfers als shots morfine worden toegediend

“Wallonië telt dubbel zoveel werkzoekende uitkeringsgerechtigden”

Mild despotisme

De bestaansredenen voor de Belgische federale structuren hebben niks te maken met een opwelling van ‘patriottisme’, maar alles met blanco cheques die vanuit het Noorden verzonden worden om de Zuidelijke putten te vullen. Hiermee wordt Wallonië aan het infuus gelegd en wordt hen elke zelfredzaamheid ontnomen. De slechte leef- en woonomstandigheden bij onze Franstalige buren komen niet voort uit een tekort aan zorg, maar door een overdaad aan zorg. Het zacht democratisch mild despotisme doet het onmondige volk vervellen tot een volgzame, homogene groep kuddedieren verslaafd aan de transfers die druppelsgewijs worden toegediend. We hebben het Zuiden van het land afhankelijk gemaakt van het Noorden zoals het middeleeuwse lijfeigenschap van een horige. Te verregaande wettelijk bijstand vormt een inperking op de persoonlijke vrijheid en draagt bij tot de toenemende ‘overheidsbureaucratisering’ en slaat bovendien iedere sokkel voor solidariteit weg, schreef De Tocqueville. Beide deelstaten zakken weg in het zompige moeras dat België heet. Zonder homogene bevoegdheden en transparante transfers is iedere staatshervorming een kat in een zak. Jaarlijks stroomt er minstens 10 miljard euro van Noord naar Zuid en structureel levert het niks op. In ‘The Road To Serfdom’ schreef Hayek; “overheidsoptreden leidt altijd tot meer overheidsoptreden.” Dit is het fundament waarop l’état PS en het cliëntelisme gestoeld zijn.

“Er stroomt 10 miljard euro van Noord naar Zuid. Overheidsoptreden leidt altijd tot meer overheidsoptreden. Dit is het fundament waarop l’état PS en het cliëntelisme gestoeld zijn”

Oppositie creëert confederalisten.

“De heropstanding van de vele volksgemeenschappen op ons oude Europese continent, dat herboren nationalisme is ditmaal geen duistere of irrationele kracht. Wanneer ze gekoppeld wordt aan de beginselen van de liberale democratie en meer bepaald aan de grondwettelijke vergrendeling van de elementaire rechten en vrijheden van het individu, levert ze integendeel een bevrijdende energie.”, schreef Verhofstadt in zijn burgermanifesten. Van Rompuy vulde aan met; “een doorgedreven staatshervorming is pas mogelijk als de Vlaamse partijen wegblijven van de onderhandelingstafel.” Er was een tijd waarin Guy Spitaels met zijn PS de wind in de zeilen hield van het Waals regionalisme, toen verpersoonlijkt door de Voerense burgemeester José Happart. Vande Lanotte had ooit het idee om de werkgelegenheidsbevoegdheden in hun geheel over te hevelen naar de gewesten. Wat hadden deze sujetten allemaal gemeen? Ze zaten in de oppositie. Eens uit de oppositie schreef Verhofstadt; “Identiteit leidt naar de gaskamers van Auschwitz”. Wiens brood men eet, diens woord men spreekt? Het kan verkeren zei Bredero.

“Identiteit leidt naar de gaskamers van Auschwitz”

Sire, il n’y a pas de Belges

Leopold I schreef dat België, door de aard en de samenstelling van zijn bevolking, nooit tot een natie kon uitgroeien. Voortschrijdend inzicht heet dat. Baudelaire omschreef het Belgische volk als de verschillende bevolkingsgroepen; Vlamingen en Walen, die samen de inwoners van België vormen. Belg word je, volgens Baudelaire, omdat je gezondigd hebt.

De Walen mogen dan wel bewezen hebben dat ze voor alles Belg en unitair gezind zijn; wat maakt dat uit aangezien de meerderheid van de Vlamingen niet de minste neiging vertoont om daarin mee te gaan! Na de een of andere verkiezing zal het ongelukkige staatshoofd achter een onvindbare regering aanhollen. België kan dan door implosie verdwijnen. Wat zou de Vlamingen dan in de weg staan om unilateraal hun onafhankelijkheid te proclameren en zich tot natie te verklaren? Alle instrumenten voor hun toekomstige legitimiteit hebben zij al gecreëerd“, schreef François Perin alreeds in 1981.

“Belg word je, volgens Baudelaire, omdat je gezondigd hebt”

Artikel 35

VDB – niet de gedopeerde coureur die zich god waande – maar de gewezen minister achter de Agusta-affaire en het Zilverfonds (ook een affaire) waant zich… nuja ook god. Hij schuimt de publieke opinie af om te verkondigen dat het confederalisme een fata morgana is. Herinnert Frank zich dat hij in 1993 – het gezegende geboortejaar van ondergetekende – als spa-voorzitter grondwetsartikel 35 goedkeurde? Dat bewuste – nooit uitgevoerde – artikel is volgens wijlen Dehaene de grondslag voor een confederale staat. Artikel 35 zegt dat dat de federale overheid enkel die bevoegdheden mag uitoefenen die haar uitdrukkelijk zijn toegewezen door de grondwet en de gewone wetten. Alle andere, ‘residuaire’, bevoegdheden, worden dan automatisch aan de deelstaten toegewezen. Dit doet verdacht veel denken aan het confederale model van N-VA.

“Herinnert Frank zich dat hij in 1993 grondwetsartikel 35 goedkeurde?”

Niet alleen artikel 35 werd door de ‘tjeeven‘ in het leven geroepen, de vijf resoluties werden 6 jaar later ook goedgekeurd. In deze resoluties werd onder meer gepleit voor een Vlaamse en een Franstalige deelstaat met daarnaast twee kleinere entiteiten; Brussel en de Duitstalige Gemeenschap. De institutionele band tussen Brussel en Vlaanderen moest versterkt worden met onder andere de rechtstreekse verkiezing van de Brusselse leden van het Vlaams parlement. De fusie van Brusselse gemeenten moest ook onderzocht worden en het was hoog tijd voor fiscale autonomie en meer homogene bevoegdheidspakketten.

Conferalisme; un fédéralisme des cons

Bij het confederalisme belanden bijna alle bevoegdheden bij de deelstaten die zelf kunnen beslissen wat ze er mee doen en die dan ook zelf instaan voor hun inkomsten én uitgaven ; weliswaar met onderlinge solidariteit gekoppeld aan afspraken en verantwoordelijkheid. Alleen die restbevoegdheden, waar beide deelstaten het over eens zijn dat ze best overkoepelend worden georganiseerd zoals; veiligheid, defensie, het afbouwen van de staatsschuld en buitenlandse zaken blijven federale materie. Dit lijkt verdacht veel op grondwetsartikel 35.

“Een statenbond, waarin Vlaanderen en Wallonië volwaardige staten worden en die vrij overeenkomen wat zij nog zinnig samen zullen doen en onder welke voorwaarden”

Heden ten dage leven we in een ‘Belgo-co(n)federatie’. In dit huis met vele kamers vinden we alle centrifugale en centripetale krachten die België palliatief maken terug. We hebben evenwaardige gemeenschappen en gewesten (voor Vlaanderen positief, voor België centrifugaal). Alle wetten en decreten in dit landje zijn bovendien evenwaardig. Het in foro interno, in foro extrerno principe geeft Vlaanderen de slagkracht om in het buitenland verdragen te sluiten die binnen de Vlaamse bevoegdheden vallen. Dit alles lijkt aan te tonen dat de deelstaten werkelijk mogen leven en handelen als kleine ‘republiekjes’. Niets is minder waar. België is verworden tot een institutioneel kluwen dat de volgzame burger een rad voor de ogen moet draaien en hen elke zin tot civil society of ondernemen moet ontnemen. Mobiliteitsministers Weyts en Bellot moeten telkenmale naar de Raad van State met de vraag wie nu bevoegd is voor wat. Herinner u de tweet van Ben Weyts; Een potvis in de zee? Federaal. Een potvis op het strand? Vlaams. Het gaat om een bewust gehouden complex systeem van de Franstalige minderheid in België. Dit gaat over dwingende centripetale elementen die België constitutioneel betonneren en Vlaanderen ‘afgrendelen’. De sloten zijn minzaam bekend; bijzondere meerderheidswetten, paritaire comités, de 60 – 40 regel et cetera. De Gravensteengroep (waartoe wijlen professor Vermeersch behoorde) vroeg zich jaren geleden al af hoe ze deze grendels kunnen openen teneinde een einde te maken aan het democratisch deficit en de volkssoevereniteit terug in ere te herstellen.

Dit alles is de slotsom van een compromis à la Belge; een dwangdemocratie die in de weeromstuit meer afkeer dan liefde opwekt voor het Belgisch instituut.

“Dwangdemocratie die meer afkeer dan liefde opwekt voor het Belgisch instituut”

Brussel

In ruil voor de splitsing van BHV ontvangt Brussel jaarlijks 2 miljard euro meer dan het Vlaams en Waals gewest. Dankzij de waardering van het vastgoed krijgen ze ook meer belastingontvangsten. In totaal beschikken ze over twee derde meer middelen dan de andere gewesten en daar krijgt het volk instortende tunnels voor terug. De splitsing van BHV had moeten gekoppeld worden aan de institutionele hervorming van de hoofdstad. Er is nood aan een grondige opkuis in tegenstelling tot het ‘geswiffer’ van de afgelopen jaren. Brussel is een amalgaam van 19 gemeenten, 19 burgemeesters – die elk hun eigen bal willen -, 19 OCMW’s en 6 politiezones. Een mooi voorbeeld is het Zuidstation dat gespreid ligt over drie politiezones. Performant kan dat toch niet zijn.

“In ruil voor de splitsing van BHV ontvangt Brussel jaarlijks 2 miljard euro meer dan het Vlaams en Waals gewest”

VDB gebruikt Brussel in iedere confederale discussie als dooddoener. Maar dat is een achterhoedegevecht. In de Canadese provincie Québec hebben ze een ander systeem van sociale zekerheid dan in de rest van het land en dat werkt!

Een van de confederale pistes bezorgt de Brusselaars zelfs een ongeziene luxe. De Brusselse autonomie zou kunnen uitbreiden en meer Vlaamse investeringen genieten. Bovendien kunnen ze van deelstaat veranderen zonder fysiek zich te moeten verplaatsen. Naar analogie met de vijf resoluties kunnen de Brusselaars kiezen tussen het Vlaams of Franstalig stelsel wat betreft de aanvullende takken (kinderbijslag en gezondheidszorg) en de inkomensvervangende takken (pensioenen en werkloosheidsuitkeringen). Dit is geen keuze à la carte. Confederalisme werkt met een all-in menu.

Als een Zwitsers horloge

Zwitserland, gidsland? In Zwitserland huizen 4 taalgroepen waarbij decentralisatie heerst en veel macht bij de gemeenten en kantons ligt. De centrale overheid in Bern werkt als een stolp. Decentralisatie doet de overheid krimpen. David Stadelmann toont in zijn onderzoek aan dat decentralisatie ervoor zorgt dat de kantons zelf opdraaien voor hun schulden. Het vastgoed daalt namelijk in waarde naarmate de schulden van het kanton stijgen. Kiezers zullen twee keer nadenken vooraleer ze stemmen voor ‘gratispolitiek’ waarbij de schulden hoog oplopen.

“Decentralisatie doet de overheid krimpen. Het zorgt voor beleid op maat en werkt zelfredzaamheid in de hand”

De wereld verandert sneller dan ooit; globalisatie, migratie, Brexit, handelsoorlogen, klimaatproblematiek et cetera. Centrale overheden – wist, alweer de Tocqueville – hollen altijd achter de feiten. Als boutade kan je stellen dat Monaco met 31.000 inwoners het ideale land is. Decentralisatie zorgt voor beleid op maat en werkt zelfredzaamheid in de hand.  Dit land kent twee verschillende economieën met verschillende snelheden en verschillende noden. Wallonië zou bijvoorbeeld kunnen genieten van een lage vennootschapsbelasting. Omdat ze vertrekken vanuit een klein aantal bedrijven verliezen ze weinig overheidsontvangsten.

Gedecentraliseerde landen lenen zich bovendien beter tot referenda. Hierdoor staat het volk dichter bij het beleid en de politieke macht. Via referenda heeft de wetgevende en uitvoerende macht voeling met wat er leeft bij de bevolking. Deze referenda kunnen gebruikt worden als barometer, niet als bindend drukkingsmiddel. Ze kunnen aberraties zoals de Brexit of het massaal investeren in zonne-energie in het zonne-arm Vlaanderen en de bijhorende Freya factuur voorkomen. In referendumdemocratieën zijn mensen beter geïnformeerd, gelukkiger en welvarender.

Dit land smeekt om euthanasie

Geef Vlaanderen én Wallonië waar ze beiden recht op hebben. Wat je zelf doet, doe je zelf. Laat Vlaanderen zijn welvaart in eigen handen nemen. De schaal van de herverdeling, van de redistributie, van de hele sociale zekerheid, moet de schaal zijn van de gedevolueerde regio, van de geconfedereerde entiteiten zoals Jean-Pierre Rondas schrijft in een opiniestuk op Doorbraak. Splits de sociale zekerheid. Geef volle fiscale autonomie en homogene bevoegdheden.

“Splits de sociale zekerheid. Laat Vlaanderen zijn welvaart in eigen handen nemen”

Ik wil een lans breken voor een bedachtzame evolutie. Dat betekent geleidelijk en overzichtelijk. Een revolutie laat een vacuüm na en je weet niet wie of wat dat vacuüm zal vullen. Na de Franse revolutie kwam de terreur van Robespierre en de dictatuur van Napoleon. De revolutie eet altijd haar eigen kinderen op. De juiste hervorming voorkomt revolutie, maar revolutie kan ook een hervorming voorkomen. Een staat die niet beschikt over de middelen tot verandering, beschikt niet over de middelen tot behoud, schreef Burke. Normaliter moet in de vorige legislatuur de grondwetsartikelen opengezet worden die in de volgende legislatuur voor herziening vatbaar zijn. Deze moeten dan door de regering, senaat en parlement worden goedgekeurd. Begin met het uitvoeren van artikel 35. Voor een staatshervorming is niet altijd een grondwetsherziening nodig. De absurde ondemocratische bijzonder meerderheid is wel van tel. Dat betekent een tweederdemeerderheid in de kamer en een meerderheid in elke taalgroep.

“Een staat die niet beschikt over de middelen tot verandering, beschikt niet over de middelen tot behoud”

Recht zonder macht is machteloos, macht zonder recht is tirannie. We moeten zorgen dat wat rechtvaardig is machtig is en wat machtig is rechtvaardig is.

Twentysomething. Criminoloog. Bachelor Sociale Wetenschappen. Conservatief. Flamingant. Dwarsdenker. Scherp Satirische Neerslag. Sturm Und Drang. Koffieverslaving. Hobbyist Schilder – Theatermaker. #9000.

Zwarte zondag, Vlaams belang forceert een Forza Flandria

Negationisme

Er zijn vandaag 81 gemeenten waar N-VA en Vlaams Belang samen een absolute meerderheid halen, dat is 27% van alle gemeenten. Er zijn zes gemeenten waar de Vlaams-nationalisten 60% of meer halen, alle zes in Antwerpen. Verkiezingen zijn een vrij egalitair systeem. Iedere stem – los van de vermaledijde kieskringen en zetelverdeling – is evenveel waard. Hoogopgeleid of laagopgeleid (weg met deze termen),  rijk of arm. Je kan en mag deze kiezers niet zonder meer verloochenen.

De één zijn dood is de ander zijn brood

De winst van VB kwam opvallend genoeg niet helemaal van N-VA. Vlaams Belang heeft zowat overal kiezers weggehaald. De theorie van communicerende vaten kan op de schop. Vergeet trouwens niet dat in 2004 – net na hun veroordeling voor racisme – het VB piekte op 24 procent. En dan te bedenken dat velen in 2014 – bij de vorige Vlaamse en federale verkiezingen – dachten en hoopten dat radicaal-rechts, met net boven de kiesdrempel van 5 procent, tot irrelevantie was gedoemd.

“Dit was money time voor Groen. Het was tijd om te oogsten maar Calvo en Almaci gaven niet thuis. Burgers houden niet van reglementitis. Er zullen koppen rollen.”

De CD&V zit met een ‘tjeevenprobleem’; Het katholieke Vlaanderen is niet meer en de rechts-conservatie stroming – die alleen nog maar vertegenwoordigd wordt door Bogaert en De Crem – hebben ze verlaten waardoor die kiezers naar de N-VA zijn gevlucht. Profielloosheid trekt geen kiezers aan. Sp.a bekoopt nog steeds de ‘gratispolitiek’ van teletubbie Stevaert en links bedient hun arbeiders niet meer. Ook de liberalen deden het slecht. De Groene golf kwam niet uit de startblokken. Op de valreep halen ze 10% in Vlaanderen en dat na maandenlange agendasetting die Groen perfect bediende. Dit was money time voor Groen. Het klimaat zat mee, de media zaten mee. Het was tijd om te oogsten maar Calvo en Almaci gaven niet thuis. Burgers houden  nu eenmaal niet van reglementitis. Boetedoening en aflaten zijn niet meer van deze tijd. Groen heeft een reactionair trekje. Voor elk genot een ziektebeeld;Tournee minerale, Mei Plasticvrij, Dagen Zonder Vlees of Zonder Alcohol etc. In hun urbane bubbel zijn ecofascisten volgers van de cultus die sterfelijkheid herleidt tot oorzaken die aan iemands gedrag te wijten zijn in de vorm van eminente gerechtigheid. Hun electoraat bestaat voornamelijk uit jonge, opgeleide stedelingen, maar worden nooit geconfronteerd met de natuur, noch met de economische gevolgen van hun keuzes. Niet alleen hun standpunten zijn beter, ze zijn ook moreel superieur. Daar zullen koppen rollen. Ook Wouter Beke zijn kop zal rollen en Crombez had zich op voorhand al ingedekt door voorzittersverkiezingen te organiseren na de verkiezingen.

De kiezer is geradicaliseerd. Zowel extreemrechts als extreemlinks boeken winst. Vlaanderen is welvarender dan ooit, iedereen is aan het werk, de vacatures blijven openstaan. Maar de Vlaming is boos en bang. Hij verwerpt het migratiebeleid en vreest voor zijn pensioen. Dat is de paradox van 26 mei. Deze aangekondigde zwarte golf kon je om meerdere redenen van ver zien verschijnen aan de horizon.

Globalisering

Eerst en vooral betekent de globalisering voor het merendeel van de mensen dat volledige sectoren transformeren en verdampen, wat bedreigend is voor hun arbeiderspositie. Voor de links politiek correcte veelverdiener is volledige onthechting van gemeenschapsstructuren de ultieme neoliberale natte droom. Zij zien alleen maar de voordelen van het kosmopolitisme dat een heuse ‘way of life‘ is geworden.

“Voor de veelverdiener is volledige onthechting van gemeenschapsstructuren de ultieme neoliberale natte droom. Dat kunnen zij enkel door hun geprivilegieerde economische positie en lidmaatschap van de dominante westerse club. Voor de meerderheid betekent het een bedreiging van hun arbeiderspositie.”

De kosmopolieten die de grenzen van de natiestaat verleggen tot de grenzen van het melkwegstelsel negeren de meeste basale sociale en culturele menselijke relaties. Een onthechte hub in de emanatie van rationele, autonome individuen los van elke socio-culturele ethische politieke context is vals. Sommige kosmopolieten plegen te denken dat iedereen in een vacuüm leeft. Dat kunnen zij enkel door hun geprivilegieerde economische positie en lidmaatschap van de dominante westerse club. Gewoonten, normen, waarden, tradities en identiteit zijn ingrediënten die gemeenschappen over de hele wereld hanteren om enige houvast te vinden tegenover de bedreigingen van globalisering. De vervelling in gemeenschappen die socio-cultureel, economisch en democratisch van elkaar zijn losgeweekt, hebben de objectieve basis voor de Belgische natie weggeslagen.

Forza Flandria

Een van de rechtstreekse gevolgen van deze doorgeslagen globalisering is dat nooit eerder zo veel mensen Vlaams-nationalistisch stemden. Die nieuwe anti-nationalistische belgitude zit ingebakken bij de Vlaams intellectuele, linkse gutmenschen in de Wetstraat, maar niet in de Dorpstraat. De taalgrens werd een cultuurgrens, werd een staatsgrens, werd een zorggrens. Het liberalisme kan niet zonder een concrete gemeenschap waarin de ideeën over vrijheid, gelijkheid en gerechtigheid geconcretiseerd worden. Een democratie vereist het verbeelden van een politieke gemeenschap als structuur met elk individu als lid én als deelnemer zoals de Tocqueville schreef. Naties voorzien die politieke structuren om bruggen te bouwen tussen lokale gemeenschappen en tussen het geheel van gemeenschappen en de wereld.

Het profitariaat van de welvaartstaat

De klassieke partijen zijn vergeten dat solidariteit geen oorzaak, maar een gevolg is van gemeenschapsvorming. Democratie en solidariteit zijn niet inherent aan de mens. Ze worden verworven door handelen en verbeelden. Nationalisme is een voorwaarde voor het bestaan van democratie en impliciete solidariteit. Dit is geen reactionair gedachtegoed naar de natiestaten van de 19e eeuw. Cijfers bevestigen dit. Zo concludeerden Harvardprofessoren dat er in Europa traditioneel meer bereidheid is tot herverdeling vanwege de grote culturele homogeniteit in Europa. In 1991 vond een meerderheid van de Britten (58%) dat de overheid meer geld moest uitgeven aan bijstandsuitkeringen, ook al zou dat leiden tot hogere belastingen; omstreeks 2012 was dat aantal gedaald tot een kleine minderheid (28%). De grote instroom van migranten wordt als een verklaring gezien.

“De burger pikt het niet dat mensen die een beroep doen op onze menselijkheid zomaar dezelfde rechten moeten krijgen en zelfs bij voorrang moeten geholpen worden. Dat is geen solidariteit, dat is waanzin.”

De belastingdruk is veel te hoog. Geen werkende mens kan dat blijven dragen. Zwartwerk wordt ervaren als een vorm van wettige zelfverdediging. Het systeem mist transparantie. Sommigen hesen een geel hesje als harnas aan. Deze deplorables – in tegenstelling tot de groene hesjes – kregen geen gehoor. Zij werden gestigmatiseerd en gemarginaliseerd.

Onze welvaartstaat barst uit haar voegen. Sociale zekerheid is gebaseerd op het verzekeringsprincipe; je betaalt een premie om je tegen een bepaald risico te verzekeren in de hoop het nooit te moeten gebruiken. Het organiseren van de sociale verzekeringen op grote schaal houdt een grote mate van solidariteit in.  De sociale zekerheid in België is een mechanisme van herverdeling. De bijdragen zijn procentueel en dus gekoppeld aan de hoogte van het salaris. Maar de uitkeringen zijn in veel gevallen niet-inkomensgerelateerd en geplafonneerd. De burger pikt het niet dat mensen die een beroep doen op onze menselijkheid zomaar dezelfde rechten moeten krijgen in dat systeem en zelfs bij voorrang moeten geholpen worden zonder dat ze bijdragen. Dat is geen solidariteit, dat is waanzin. Ondertussen zijn de wachtlijsten in de zorg legendarisch. Het onderwijs brandt zijn leerkrachten op, en daalt in kwaliteit. Vrouwe Justitia is niet blind, maar gehandicapt. De woede van de ‘oude blanke man’ ten spijt.

Het failliet van de multiculti

Bovendien zijn de mensen – al dan niet terecht – bang. De Nederlandse Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid bracht een rapport uit over de gevolgen van het opengrenzenbeleid dat gestalte kreeg in de gebalde uitspraak: ‘Wir schaffen das’. Die acute aanval van oikofobie heeft samen met de media het bedje gespreid voor de opmars van het Vlaams belang. Hieruit blijkt dat hoe groter de multiculturaliteit in een buurt, hoe minder burgers er zich in thuis voelen. De onveiligheidsgevoelens stijgen en het sociaal weefsel ontrafelt. De ‘clash of civilizations’ volgens Huntington. Wat we in de westerse wereld zien gebeuren is dat de groeiende aanvaarding van multiculturaliteit recht evenredig is met de groeiende vervreemding van moslims en niet-moslims. Twee op de drie Belgen zijn van mening dat de Islam hun identiteit en vrijheid bedreigt. Tegenwoordig is een hoofddoek een onderdeel van het establishment. Het is hét symbool van een rigide en reactionaire islam. Tijdens de ramadan zijn alle winkels op de Stalingradlaan dicht. Net zoals je in de jaren ’50 op vrijdag – visdag – ook geen vlees kon kopen.

“Twee op de drie Belgen zijn van mening dat de Islam hun identiteit en vrijheid bedreigt.”

Het verleden is een baken voor het heden

Dertig jaar geleden werd het duidelijk dat naast de vertrouwde socio-economische breuklijn zich een socio-culturele breuklijn aftekende. Die draait rond identiteit: wie zijn wij,? Wie maakt deel uit van onze gemeenschap? Onder welke voorwaarden kun je lid worden? Een aantal media hebben een verdienstelijke poging ondernomen om de aandacht af te leiden. Het klimaat leek daartoe hét middel. Dat zou zorgen voor een groene golf en deze zou meteen worden geïnterpreteerd als een keuze voor de maatschappij-inrichting waarvoor de groene partij staat. Maar asiel en migratie stonden wel degelijk bovenaan de bekommernissen van de mensen. En van de weeromstuit kon het VB groeien terwijl ze in hun hangmat lagen.

Calimero

De N-VA werd in de media gediaboliseerd. koppen als: “Bochtenwerk van N-VA is hallucinant”, “N-VA is nu toch weer tegen rekeningrijden.” “Bart De Wever lijdt aan ‘toxische mannelijkheid’ “. En vergeet het pensioendebacle niet waar bij de krantenkoppen De Wevers uitspraak uit zijn context rukten om dan in het artikel zelf hem wel gelijk te geven. Het was te verwachten dat een deel van de bevolking  zich beter kan vinden in een partij die kiest voor een extreemrechtse ideologie op vlak van migratie en een extreemlinks socio-economische visie. Links of rechts zijn is één van de ontelbare wijzen van zijn die de mens kan uitkiezen om een imbeciel te wezen, moet Van Grieken hebben gedacht.

Federaal radicaal rechts en Vlaams radicaal links?

Alle bevoegdheden werden tijdens de campagne op een hoopje gegooid. De federale bevoegdheden van fiscaliteit – salariswagens – worden naast de Vlaamse milieudoelstellingen gelegd. Onderwijs, migratie, cultuur, defensie geen enkele abstractie whatsoever.

De immigratiestop, de ‘de-islamisering’ en Vlaamse onafhankelijkheid, abortus en euthanasie zijn punt per punt federale materie. Is het Vlaamse Belang op Vlaams niveau wel radicaal? Op het vlak van de budgettair zware Vlaamse beleidsdomeinen zijn ze socio-economisch links. Qua mobiliteit wil het Vlaams Belang fors investeren in openbaar vervoer en en passant het rekeningrijden boycotten. De echt onrealistische standpunten vinden we terug op federaal niveau waarbij hun standpunten regelrecht in strijd zijn met de conventie van Genève en andere supranationale wetgeving. “Wij zijn het moe, grenzen toe'” Klinkt catchy maar geloof het niet. Dat is on-mo-ge-lijk en bovendien onwenselijk. Nochtans heeft Van Grieken me na een debat toevertrouwd dat dat zijn diepste wens is. Concretisering, echter, bleef uit.

De werkelijke demagogie van de volksmenner ligt in zijn geest en wortelt in zijn gemis aan verantwoordelijkheid betreffende de denkbeelden welke hij  bezigt”

José Ortega Y Gasset

Cordon sanitaire

Karel Dillen stelde ooit dat het cordon sanitaire de levensverzekering is van het VB. Zeg wat je wil, de afrekening volgt toch nooit. De volksmenners zoals een Dewinter en Van Langenhove zijn steeds de vernietiging van beschavingen geweest. “De werkelijke demagogie van de volksmenner ligt in zijn geest en wortelt in zijn gemis aan verantwoordelijkheid betreffende de denkbeelden welke hij  bezigt”, schrijft José Ortega Y Gasset. “Het cordon is eigenbelang verpakt als ethiek. Niemand spreekt over een cordon tegen PvdA. Nochtans kent de geschiedenis geen enkel land dat prat ging op zijn socialistisch-marxistische inspiratie en niet verworden is tot een dictatuur” stelt Jan Van Peteghem. Waar blijven onze progressieve vrienden met hun bekommernis om een rechtvaardige maatschappij? Persoonlijk heb ik nooit geloofd in het cordon; ik heb het altijd beschouwd als een ongelukkige naam en een al te gemakkelijk middel voor het VB om in een slachtofferrol te kruipen. Wat ‘cordon’ werd genoemd, was de berekening van de andere partijen dat zij meer te verliezen dan te winnen hebben bij een coalitie met het VB. Noem het een partijkartel.

“Het cordon is eigenbelang verpakt als ethiek. Niemand spreekt over een cordon tegen PvdA. Nochtans kent de geschiedenis geen enkel land dat prat ging op zijn socialistisch-marxistische inspiratie en niet verworden is tot een dictatuur”

Jan Van Peteghem.

Walen buiten

De Walen mogen in recente peilingen dan wel bewezen hebben (…) dat ze voor alles Belg zijn en de meerderheid bij hen zelfs unitair gezind; wat maakt dat uit aangezien de meerderheid van de Vlamingen niet de minste neiging vertoont om daarin mee te gaan! Al jaren voelde ik aankomen wat er te gebeuren staat: (…) na de een of andere verkiezing (…) zal het ongelukkige staatshoofd achter een onvindbare regering aanhollen. België kan dan door implosie verdwijnen. Wat zou de Vlamingen dan in de weg staan om unilateraal hun onafhankelijkheid te proclameren en zich tot natie te verklaren? Alle instrumenten voor hun toekomstige legitimiteit hebben zij al gecreëerd.” Dit zou een recente conclusie kunnen zijn maar dat is ze niet. François Perin schreef dit in 1981!?

De kloof noord/zuid ontstond in dit land met de invoering van het algemeen stemrecht in 1893. Maar is vandaag groter dan ooit. PS is linkser dan SP.a, Ecolo linkser dan Groen, PTB linkser dan PVDA. En de Franstalige versies halen beduidend hogere percentages dan hun Nederlandstalige versie. Politiek is België comateus en dat is geen dogma maar een democratisch vaststelbaar feit. Er zijn twee democratieën in België en dat is dodelijk voor een natiestaat. In elk ander land worden verkiezingen uitgeroepen om gordiaanse knopen door te hakken, bij ons zorgen verkiezingen voor opstoppingen. Neen, een federale kieskring zal dit niet veranderen. Een kieskring maakt geen democratie. Een verbeelde gemeenschap zorgt voor een democratie. De manier waarop het Koninkrijk België tot stand kwam droeg de kiemen van de crisis in zich. De grote meerderheid van de Franstaligen hebben geen idee van de strijd die de Vlaamse Beweging heeft moeten leveren om de Vlaamse identiteit te doen (h)erkennen. Dat heeft diepe wonden nagelaten, en heeft ertoe bijgedragen dat er een groot samenhorigheidsgevoel ontstond. Vandaag bestaat er een Vlaamse natie, en niets zal haar kunnen beletten een staat te vormen; een civis romanus sum.

“Politiek is België comateus. Er zijn twee democratieën in België en dat is dodelijk voor een natiestaat.”

Die kloof blijft groeien met de minuut. Jaarlijks krijgt Franstalig België tussen de 5 en 15 miljard euro in de schoot geworpen. En ondanks de gulle Vlaamse hand weigeren onze Franstalige copains nog altijd een gepaste loyauteit (toepassen van taalwetgeving, beperking van de instroom van medici in Franstalig België, uitbannen van het nationale luchtverkeer over het Brusselse Gewest…). Ooit moet de emmer toch overlopen?

Momenteel begint ook in Noord- en West-Europa stilaan het besef te dagen dat er geen licht aan het einde van de tunnel is. Er is geen enkele indicatie dat landen als Griekenland, Italië en Roemenië ooit op eigen kracht een welvarende natie kunnen uitbouwen. Ook daar installeert men zich comfortabel aan het infuus van transfers zonder werk te maken van de broodnodige sociaal-economische hervormingen.

Slachtofferallochtoon

De politieke wereld zal zich – met behulp van linkse columnisten en zogeheten cultuurdragers – van de klap herstellen na een rondje zelftherapie en ideologische zelfbevrediging. Men vraagt zich af hoe deze ‘cultuurdragers’ hun creatieve zelve kunnen zijn in zo’n verstikkend eenheidsdenken. De ooit sterk verminderde greep van extreemrechts op de Vlaamse natievorming leidde bij veel Vlaamse kunstenaars tot onrust. Holle frasen over wereldburgerschap en iedereen is van de wereld en multiculti verrijking klinken minder overtuigend dan een pleidooi voor Vlaams inclusieve natievorming die streeft naar efficiënt zelfbestuur.

“De politieke wereld zal zich van de klap herstellen na een rondje zelftherapie en ideologische zelfbevrediging. Men vraagt zich af hoe ‘cultuurdragers’ hun creatieve zelve kunnen zijn in zo’n verstikkend eenheidsdenken.”

“Elke dag komen talkshows aanzetten met hoogopgeleide jongeren met een migratieachtergrond waar ze een platform krijgen om te klagen over de racistische Vlamingen. Mensen die hier geboren zijn en die alle kansen in het onderwijs en op de arbeidsmarkt hebben gekregen in deze kansenmaatschappij zeggen dat ze gediscrimineerd worden op basis van hun afkomst en/of religie. Alle paniekzaaiers die denken gedeporteerd te zullen worden bewijzen nog maar eens dat ze nooit hebben willen deel uitmaken van deze samenleving. ‘Ik ben een Vlaming, ik ben hier en ik blijf hier’, durven ze nog niet eens te zeggen. Ze durven hun aanwezigheid nog niet eens te claimen. Perceptie en de eigen positieve ingesteldheid doet al heel veel. Dat is de leefwereld van de slachtofferallochtonen” schrijft Pinar Akbas. De linkerflank heeft racisme wel zeer relatief gemaakt. Pinar Akbas voegt daaraan toe dat ze Fatima wel zou willen leren kennen tijdens haar yogales. “Maar tot nu toe heeft ze Fatima daar nog nooit gezien omdat ze alleen maar tijdens de aparte uren voor vrouwen naar de gym komt.”

Eén op vijf heeft gestemd op het VB  en plots is heel Vlaanderen racistisch en islamofoob volgens de beroepsallochtoon en politiek correct links. Feitelijke apartheid, polarisering en het zich systematisch wentelen in een slachtofferrol is geen gezonde evolutie.

Alle paniekzaaiers die denken gedeporteerd te zullen worden bewijzen nog maar eens dat ze nooit hebben willen deel uitmaken van deze samenleving. ‘Ik ben een Vlaming, ik ben hier en ik blijf hier’, durven ze nog niet eens te zeggen.

Pinar Akbas

Ressentiment

Dit wekt bij de massa ressentiment op en holt het maatschappelijk draagvlak uit. Scheler schrijft: ‘Ressentiment is een zelfvergiftiging van de ziel met heel duidelijke oorzaken en gevolgen. Het gaat om een bestendige psychische houding, die ontstaat door een systematische onderdrukking van de ontlading van bepaalde gemoedsbewegingen en effecten, die op zich normaal zijn en tot de inventaris van de menselijke natuur behoren; en die houding heeft een zekere bestendige neiging tot gevolg om op bepaalde manieren waarden te vervalsen, en op grond daarvan waardeoordelen te vellen. De gemoedsbewegingen en affecten waar het hier in de eerste plaats om gaat zijn wraakgevoel, wraakimpuls, haat, boosheid, afgunst, jaloezie, valsheid.’ ls voorbeelden van collectief ressentiment noemt Scheler: humanisme (‘algemene mensenliefde’), denken in termen van het nuttige en aangename, moreel subjectivisme, de gelijkheidscultus en het mechanistische wereldbeeld. Deze omkeringen van de orde van waarden in de moderne moraal vinden hun oorsprong in ressentiment. ‘Het grootste potentieel aan ressentiment moet (…) in een samenleving liggen als de onze, waarin ongeveer gelijke politieke en andere rechten, resp. publiekelijk erkende rechtsgelijkheid hand in hand gaan met zeer grote verschillen in feitelijke macht, feitelijk bezit en feitelijk opleidingsniveau.’ Het moderne, democratische denken is een uiting van het ressentiment van de massa’s tegen oude, aristocratische waarden.

Van Grieken deed het VB vervellen

2014 was een kantelpunt voor het VB. Ze haalden de kiesdrempel. Gedoemd tot irrelevantie. Het is van meet af aan de politieke missie van De Wever geweest om het Vlaams-nationalisme te bevrijden uit de klauwen van dat ranzige Blok. Zeker met schertsfiguren zoals Filip Dewinter of Dries Van Langenhove. Er werd een nieuwe structuur gebouwd rond de figuur Van Grieken. Een meesterzet.De slogans; “hand in hand terug naar eigen land.” “Waar zit uw poen? In de pocket van Mohammed.” “Stop met betalen stuur ze terug, de illegalen.” “Crimmigranten.” “Eigen volk eerst” moesten ruimen voor “onze mensen eerst”. Van Grieken haalde in dezelfde kieskring bijna 30.000 voorkeurstemmen meer dan Dewinter. Dan ben je primus inter pares.

“Het is van meet af aan de politieke missie van De Wever geweest om het Vlaams-nationalisme te bevrijden uit de klauwen van dat ranzige Blok. Zeker met schertsfiguren zoals Dewinter of Van Langenhove.”

Gordiaanse knoop

Politiek rijst een majeur probleem. Een Vlaamse doorzetting van de Zweedse coalitie kan snel op de been worden gebracht.  PS, Ecolo en MR kunnen hetzelfde doen. Maar hoe hieruit een federale regering kan ontstaan is maar de vraag. De groenen en liberalen zullen eventueel proberen om federaal de N-VA uit te sluiten. Maar dat zou een overwinningsnederlaag inhouden want dan kan de N-VA zwaar inbeuken op een federale regering. Dat betekent dat er wellicht een coalitiegesprek van verliezers komt.

De klassieke partijen hebben De Wever in een zetel gezet toen ze meteen de deur dichtgooiden voor de neus van Van Grieken en en plus  daarmee zijn electoraat culpabiliseert. De Wever ziet hij zijn analyse vorm krijgen: een land in onbestuurbaarheid dat nood heeft aan hervormingen in confederale zin. De groei van Vlaams Belang is een instrument. Hij kan de volgende Vlaamse regering instrumentaliseren als vehikel tegen de Belgische constructie.

De Franstalige partijen weigeren mee te gaan in een institutioneel avontuurtje. Die houding zou wel eens de doodsteek kunnen zijn voor het België waar zij zo plegen van te houden.

Mathieu Cockhuyt – Twentysomething. Criminoloog. Bachelor Sociale Wetenschappen. Conservatief. Rechts. Flamingant. Dwarsdenker. Scherp Satirische Neerslag. Sturm Und Drang. Koffieverslaving. Hobbyist Schilder – Theatermaker. #9000. Nil Volentibus Arduum.