Van zoveel versluiering zakt mijn broek af

Uitgelicht

Leestijd: 10 min

Een Leuvense rechtbank oordeelde eerder deze week dat het verbod op levensbeschouwelijke kentekens in een Leuvense school van het gemeenschapsonderwijs (GO!) in strijd is met de godsdienstvrijheid.

“Als het leven een luchthaven is dan is er één gateway waar iedereen passeert: school. Op die doorgang moeten rechten voor iedereen hetzelfde zijn. In de islam- is dat niet zo.”

Met de multiculti hebben we ook de multireligi geïmporteerd. Als we streven naar een open samenleving, waar iedereen zichzelf kan zijn – ergo een diverse samenleving – dan kunnen we niet eisen dat iedereen is zoals we zelf zijn. De centrale vraag is of godsdienstvrijheid binnen een schoolcontext enerzijds absoluut is of anderzijds neutraliteit in het onderwijs tot een gunstiger pedagogisch klimaat leidt om onze emancipatorische samenleving vorm te geven? “Als het leven een luchthaven is dan is er één gateway waar iedereen passeert: school. Op die doorgang moeten rechten voor iedereen hetzelfde zijn. In de islam – met de gesluierde vrouw als vaandeldrager – is dat niet zo.”, schreef Hind Fraihi in De Morgen. Los van religieuze overtuiging of modieuze gril. Een vestimentaire uitdrukking van vrouwenongelijkheid en vrouwenfobie hoort niet thuis in een pedagogische context.

Sluier als vlag voor de kruistochten tegen de Verlichting

In de zaak-Dahlab tegen Zwitserland (2001) werd het een lerares verboden om met een hoofddoek voor de klas te staan. Het Hof oordeelde dat het “niet zonder meer kan worden ontkend dat het dragen van de hoofddoek een soort proselitisch effect kan hebben”.

De Egyptisch-Amerikaanse schrijfster Mona Eltahawy en de Turks-Duitse imam Seyran Ates schrijven dat moslima’s die in de westerse wereld strijden voor hun hoofddoek niet beseffen hoe vrouwen in de Arabische wereld moeten vechten tégen de hoofddoek. De boerka als textiel-gevangenis.

“Moslima’s die in de westerse wereld strijden voor hun hoofddoek beseffen niet hoe vrouwen in de Arabische wereld moeten vechten tégen de hoofddoek.”

De hoofddoek gaat er van uit dat vrouwen zich moeten bedekken, om niet aangerand te worden. Vrouwen hebben dus de verantwoordelijkheid,” schrijft Ekiz, “om mannen te beschermen tegen de seksuele verlangens die vrouwen bij hen zouden kunnen opwekken.” De parel in de schelp. Ik vind het ronduit een misogyne belediging. In het Westen zorgt de versluiering dan weer voor het afzakken van de broek bij menig opiniemaker. Links vervelt tot rechts in haar verdediging van een ideologie die zich vermomt als religie, rechts tot links in haar verzet tegen vrouwonderdrukking en segregatie. Dat het dragen van een hoofddoek niet vrijblijvend is bleek toen de Antwerpse influencer Sarah Dimani haar volgelingen meedeelde dat ze besloten had haar kap over de haag te gooien en ze vervolgens een ‘sociale media- fatwa’ over haar uitgesproken kreeg.

“Links vervelt tot rechts in haar verdediging van een ideologie die zich vermomt als religie, rechts tot links in haar verzet tegen vrouwonderdrukking en segregatie.”

Misogyn symbool

“Mensen die een publiek ambt uitoefenen, horen neutraal te zijn. Een hoofddoek duidt op afzondering, eerder dan op integratie”, liet Bassam Tibi – de man die ‘leitkultur’ lanceerde – optekenen in een interview. Openbare instellingen waar macht of invloed wordt uitgeoefend, moeten immers vrij zijn van elke wereldbeschouwelijke symboliek. Niet omdat men anders per definitie partijdig is, maar vanuit de optiek dat we zelfs de kans op een vermoeden van partijdigheid moeten uitsluiten. Neutraliteit is illusoir, onpartijdigheid is dat niet. De burger draagt uiteraard wat hij wil zolang het niet in strijd is met de openbare orde en zeden.

Als de hoofddoek – zoals vaak opgeworpen – gewoon een stuk textiel is, waarom dan die intense gehechtheid eraan? “Omdat God dit van mij vraagt”. Zolang dit antwoord subjectief aanwezig is, kan men niet loochenen dat de hoofddoek objectief symbool staat voor een bepaalde houding tegenover de Koran. En ondanks dat de Koran dit niet expliciet vereist, knelt hier het hoofddekseltje. Uit het World Values Survey kunnen we aflezen dat meerderheden in islamitische landen de sharia genegen zijn en ipso facto de doodstraf genegen zijn voor homoseksuelen. Theocratieën zijn trending. Rechten van vrouwen, LGBTQ en minderheden worden over de haag gegooid. “U weet toch dat de meeste moslima’s die een hoofddoek dragen, ook in dat opzicht de Koran volgen?” Dixit Etienne Vermeersch. Van moslima’s die dit boek volgen in verband met kledijvoorschriften, mag je verwachten dat ze consequent zijn; inzake LGBTQ-rechten, dat mannen meer erfenisrechten hebben dan hun zusters, de maagdencultus – die alleen telt voor vrouwen – als een gesluierde kuisheidsgordel tussen de benen, gehoorzaamheid aan de echtgenoot enzovoort.

Islamofobie

De progressieve versluierde – of benevelde – intellectuelen werpen zich op als verdedigers van een symbool van vrouwenhaat en anti-democratisch gedachtegoed. Zij staan met de billen bloot. “Kennen deze moraalridders niet de obsessie met het in bedwang houden van het vrouwelijk lichaam? Zijn ze zich dan niet bewust van de islamitische haat tegen vrouwen?” vraagt Fidan Ekiz zich af. Kritiek op de islam afwimpelen als islamofobie is even fout als kritiek op de staat Israël als antisemitisme benoemen. De uitdrukking ‘regressief links’ werd door de voormalige islamist Maajid Nawaz gelanceerd. Hij viseert daarmee de sujetten die weigeren om allerlei uitingen van vrouwen- en homofobie bij moslims aan de kaak te stellen, en mensen die dat wel doen als racistisch of islamofoob bestempelen. Westerse ‘liberalen’ doen er liefst het zwijgen toe. Tolerantie als onverschilligheid. Toen Khomeini een fatwa uitsprak over Rushdie en zijn Duivelsverzen reageerde het Westen door te stellen dat Rushdie niet zo mocht provoceren. De linkse elite die hier graag oploopt met vrouwenemancipatie en ons in een keurslijf van quota dwing zegt niks over de geïnstitutionaliseerde schending van vrouwenrechten in de islamitische wereld. In de versmelting tussen huichelarij en de drang naar eenzijdige neutraliteit wordt inertie gebaard. Vrijheid van meningsuiting en kritiek zijn één van de belangrijkste grondrechten van de vrije samenleving. Deze vrijheid is dan wel niet absoluut, dan wel fundamenteel. De grenzen ervan worden bepaald door de andere vrijheden en mensenrechten.

“De linkse elite die hier graag oploopt met vrouwenemancipatie en ons in een keurslijf van quota dwing zegt niks over de structureel geïnstitutionaliseerde schending van vrouwenrechten in de islamitische wereld.”

Hoofddoek of blinddoek?

De etnisch-religieuze identiteit van islamitische migranten wordt bij ons nog steeds als een struikelblok ervaren op weg naar volwaardig burgerschap. Sinds 9/11 beseffen we dat er een islamitische stroming bestaat die radicaal positie inneemt tegenover onze manier van leven. Als je op de ‘ramblas’ van de Stalingradlaan wandelt zie je meer sluiers dan op een doorsnee markt in Marakesh. We moeten de rechten van minderheden niet vrijwaren als ze daarmee zelf hun eigen minderheden onderdrukken. Dat is het basisprincipe van Karl Poppers weerbare democratie en open samenleving. Popper beschrijft dit in de ‘paradox van de tolerantie’; als we ongelimiteerd tolerant zijn en onze tolerante samenleving niet beschermen tegen de aanvallen van de intolerante medemens dan zal de tolerante mens verloren gaan en met hem de tolerantie. Vrouwenemancipatie is fundamenteel voor integratie. Ontvoogding is een gedeelde verantwoordelijkheid waarbij de staat moet faciliteren en de persoon zelf verantwoordelijk is voor de kansen die hij/zij neemt. Uit een Australisch onderzoek blijkt bijvoorbeeld dat de integratie van Libanese christenen veel beter verloopt dan die van Libanese moslims. Chinezen, Vietnamezen en Indiërs, blinken uit op de arbeidsmarkt en in het onderwijs.

“We moeten de rechten van minderheden niet vrijwaren als ze daarmee zelf hun eigen minderheden onderdrukken.”

De automatische overwinning van de democratische rechtstaat en het einde van de geschiedenis en ideeënstrijd zoals Fukuyama beschreef na de val van de Berlijnse Muur is een fata morgana. Waar ligt de demarcatielijn tussen etnisch-religieuze vrijheid en burgerlijke plichten? Indien nieuwkomers na één of twee generaties nog niet tot de ‘civil society’ behoren leven we in feitelijke apartheid. Want hoe moet de vorming van het burgerschap verlopen met een allochtone gemeenschap, die onder de mantel van het multiculturalisme jarenlang aan haar lot werd overgelaten? Democratie is een ‘bottom up’ proces. Het is meer dan louter een aanpassing van een politiek systeem. A fortiori is het een maatschappelijke omwenteling die vanuit de gemeenschap moet groeien met impliciete solidariteit in haar kielzog. Die solidariteit is het resultaat van het verbeelden van een politieke gemeenschap als democratische structuur met elk individu als lid én deelnemer. “Naarmate de economische verhoudingen gelijker worden doet de democratie zijn intrede. Vrijheid zonder sociale mobiliteit is zinnebeeldig”, schreef de Tocqueville.

“Hoe moet de vorming van het burgerschap verlopen met een allochtone gemeenschap van vooral moslims, die onder de mantel van het multiculturalisme jarenlang aan haar lot werd overgelaten.”

Vrouwenfobie of wijvenwoede?

Er moet plaats zijn voor individuele identiteit zo lang men geen rechten wil putten die strijdig met zijn met Vlaams burgerschap. Waar zijn de feministen en de dolle mina? Zij die de bh als een belemmering ervoeren voor hun wiebelende borsten op de barricaden van ’68? Als we ten voordele van dienstverlening en emancipatie streven naar neutraliteit in scholen en openbare ambten, dan moet dat gelden voor alle burgers. Uitzonderingen op de wetgeving blijven voorzien tot het proportioneel nastreven van een redelijk doel in functie van het algemeen belang. In hoeverre moet men bij publieke cultuur rekening houden met private cultuur?

Als hoofddoeken niet toegestaan zijn bij openbare loketfuncties en scholen dan staat dat de zelfontplooiing in de weg klinkt het uit de hoek van de ‘deugdpronkers’. Verdedigen deze apostelen van de Verlichtingskruistocht dan ook het weigeren van een medische ingreep op basis van levensbeschouwelijke overtuiging zoals het weigeren van een bloedtransfusie bij de getuigen van Jehova? Of wachten de ‘gutmenschen’ tot er een totaal onverdedigbaar geval opduikt om grenzen te stellen aan hun cultuurrelativisme? De praxis staat uiteraard voor op, maar die mag niet vervellen in een politiek opbod om bepaalde groepen als electoraal kiesvee te charmeren zoals Groen die in het Vlaams Parlement een decreet wil indienen dat hoofddoeken als regel toelaat op school. Wie de hoofddoek draagt uit vrije keuze mag dat, maar bij voorkeur niet op school.

“Verdedigen deze apostelen van de Verlichtingskruistocht dan ook het weigeren van een medische ingreep op basis van levensbeschouwelijke overtuiging?”

De finaliteit van een seculiere samenleving is wederzijds respect en gewetensvrijheid. Dat zijn de morele principes. De institutionele middelen om dat te bereiken zijn neutraliteit en scheiding van kerk en staat. Hiertussen kan een spanningsveld ontstaan en dan komt de keuze welke je boven de andere plaatst. Het passief pluralisme of het actief pluralisme. Mijn paradigma is uiteraard ook niet neutraal, maar wel legitiem. Het schept een kader waarin er ruimte is voor verschillende visies op een goed leven zowel religieus, filosofisch of metafysisch. De basisprincipes van de democratische rechtstaat dienen dezelfde te zijn, de rechtvaardiging kan verschillen. Een samenleving die vanuit de Verlichtingsidealen is geëvolueerd tot een democratische rechtstaat met gewaarborgde burgerrechten en vrijheden is cultureel verheven boven een samenleving die de Verlichting en de Renaissance – nog – niet doormaakten. Respect voor mensen staat niet gelijk aan respect voor al hun denken en cultuur.

Recent nog deelde Zelfa Madhloum op Twitter fotografisch bewijs van een campagne om jonge allochtone vrouwen aan te zetten om zich volledig te bedekken op straat.

Waar is de verontwaardiging? Waar zijn de social justice warriors? Terwijl we ons na Pukkelpop toch hadden voorgenomen om forser te reageren op mannelijk uitschot dat jonge vrouwen intimideert?

Chinees kolonialisme bouwt aan een Sino-Europees keizerrijk

Uitgelicht

Leestijd: 5 min

Europa staat aan de vooravond van heel wat uitdagingen; klimaat, het verlichte debat, migratie, geopolitiek, artificial intelligence en ga zo maar door. Eén van de belangrijkste uitdagingen is hoe we omgaan met onze geopolitieke positie, nieuwkomers, diversiteit en multiculturaliteit. Men heeft het dan al snel over de ondergang van het Avondland, maar zijn deze uitdagingen nieuw?

“In de 13e eeuw zag Europa twee uitdagingen; de expansie van de islam en de aanvallen van de Mongolen.”

Adepten van het opportunisme

Met sujetten zoals Backstop-Boris en Fake News-Donald die respectievelijk een Brexit-diaspora en een handelsoorlog met China uitvechten staat Europa in de 21e eeuw geopolitiek zwak. De uitdagingen waar Europa vandaag voor staat zijn niet wezenlijk anders dan de uitdagingen waar het Avondland altijd al mee te kampen had. In de 13e eeuw vormden de expansie van de Islam en het oprukkende Mongolische rijk een uitdaging. In de 21e eeuw dagen – islamitische – migratie en de kolonisatiedrang van China het oude continent uit. De Mongolen stonden bekend als wrede veroveraars, maar moedigden de langeafstandshandel binnen hun rijk aan waardoor handelaars zich relatief veilig konden verplaatsen. L’histoire se répète? Vandaag zou je het Mongoolse rijk kunnen inruilen voor het Chinese rijk. De Amerikaanse historica Janet Abu-Lughold stelt dat de pax Mongolica ervoor zorgde dat het handelsverkeer langs de Zijderoute tijdelijk een belangrijke verbinding vormde tussen China, het Nabije Oosten en Europa. Net zoals vandaag de zelfverklaarde keizer Xi Jinping met het Belt Road Initiative (BRI) een nieuw zijderoute wil creëren. Een pax Sino-Europa?

Chinees imperialisme

In de 13e eeuw zag Europa twee uitdagingen; de expansie van de islam en de aanvallen van de Mongolen onder leiding van Batu, de kleinzoon van Dzjengis Khan. Paus Innocentius IV stuurde gezanten zoals de fransiscaan Willem van Rubroek uit om in het verre Oosten het Christendom te verkondigen zoals we vandaag diplomaten en ambassades uitsturen naar China en het Midden-Oosten. Alleen is het vandaag de Islam die nu op bekeringsdrang is en zitten progressief-linkse intellectuelen gewrongen met hun tolerantie voor het intolerante. Het verdedigen van onderdrukkende symbolen in de naam van de Verlichtingsidealen zorgt voor een pijnlijke spreidstand. De alliantie zal zowel in de 13e eeuw als in de 21e eeuw uiteindelijk een ‘wishfull thinking’ blijven van de Europese leiders.

“Toen Jules Verne schreef over een ‘transaziatische treinverbinding’ van het oude continent naar de hoofdstad van het keizerrijk was dat in 1893 nog pure fictie. Meer dan een eeuw later zou je Verne een visionair kunnen noemen.”

Toen Jules Verne in zijn boek; ‘Claudius Bombarnac,’ schreef over een ‘transaziatische treinverbinding’ van het oude continent naar de hoofdstad van het keizerrijk was dat in 1893 nog pure fictie. Meer dan een eeuw later zou je Verne een visionair kunnen noemen. In navolging van Huxley en Orwell voorspelt fictie de loop van de geschiedenis zonder het te beseffen. Toen Jules zijn boek schreef was het Westen de eerste spoorwegen van China aan het leggen tegen een lening die de Qing dynasty tot op het randje van bankroet bracht. Twintig jaar later was er van de Qing dynasty geen sprake meer. Als we nu doorspoelen naar de 21e eeuw dan zien we dat China een nieuwe – koloniale – zijderoute aan het creëren is onder de naam BRI (Belt and Road Initiative). Griekenland, Portugal, Hongarije en Italië – als eerste grote economie – leiden het Europese onderdrukkingspeloton. In het heden is de voormalige imperialistische loonslaaf de leenheer en de leenheer de loonslaaf.

“China zal een economische, politieke, militaire en imperialistische wereldmacht zijn of het zal niet zijn.”

The New York Times

“Uiteraard is dit gewoon onvervalst 21e eeuws kolonialisme zoals het Mongoolse Rijk eeuwen eerder al voor ogen had; strategische politieke bakens uitzetten in de rest van de wereld en het verzekeren van een afzetmarkt bij een afkoelende economie.”

China en transparantie gaan nooit goed samen en ook het BRI is op deze regel geen uitzondering. Het BRI ontstond in 2013 in het brein van Jinping om zijn geostrategische megalomane ambities – die hij nooit onder stoelen of banken steekt – wat kracht bij te zetten. China zal een economische, politieke, militaire en imperialistische wereldmacht zijn of het zal niet zijn. De nieuwe zijderoute moet de relaties – lees: politieke invloed – van Azië over Afrika tot Europa uitdiepen. Jinping maakt zich sterk dat hij 880 miljard euro zal pompen in projecten in zowat 80 landen, gaande van de bouw van havens over de aanleg van snelwegen tot investeringen in bedrijven. Het project wordt verkocht als een filantropisch liefdadigheidsproject met alleen maar winnaars – een positive sum game – maar is in beginsel niet meer dan een verkapte poging tot het creëren van lijfeigenen in pacht van het keizerrijk China. Uiteraard is dit gewoon onvervalst 21e eeuws kolonialisme zoals het Mongoolse Rijk eeuwen eerder al voor ogen had; strategische politieke bakens uitzetten in de rest van de wereld en het verzekeren van een afzetmarkt bij een afkoelende economie.

Lijfeigenen

Naast de industriële component is er ook nog de culturele component; musea, archeologie, UNESCO – samenwerkingen, culturele uitwisseling, kunst etc. Deze vorm van ‘soft power’ wil terug naar de mythische gouden eeuw van uitwisseling en cross-culturele synergy.

“Omdat de lokale autoriteiten hun schulden niet konden aflossen, kreeg China in 2017 de concessie – voor 99 jaar – over de haven van Hambantota.”

Vaak wordt over het hoofd gezien dat de herauten van het keizerrijk niet met gratis geld strooien voor infrastructuurprojecten, maar buitenlandse overheden opzadelen met leningen en wurgcontracten. En dan kan het wel eens fout lopen, zoals in Sri Lanka. Omdat de lokale autoriteiten hun schulden niet konden aflossen, kreeg China in 2017 de concessie – voor 99 jaar – over de haven van Hambantota. China heeft zijn pijlen ook gericht op de kopermijnen in Zambia, waar ze lokale werknemers door Chinese vervangt met een piek in de Zambiaanse werkloosheidscijfers tot gevolg.

“Het VK had niet de bedoeling om India te veroveren, maar de ervaring van de Britisch East India Company leert ons dat de vlag vaak de handel volgt.”

In Europa groeit de vrees dat nog meer landen in een soortgelijke schuldenval trappen. Sinds de inlijving van het voluntaristische Italië zijn de Chinezen het hart van Europa wel heel dicht genaderd. Het valt af te wachten of andere landen de myopie van het moment kunnen overstijgen. In een opiniestuk op de website van de Financial Times wijst Jamil Anderlini terecht op de geschiedenis van het Britse imperialisme als bewijs hoe economische projecten tot een rijk kunnen leiden. Het VK had niet de bedoeling om India te veroveren, maar de ervaring van de Britisch East India Company leert ons dat de vlag vaak de handel volgt.

Facebook als centrale bank

Uitgelicht

Leestijd: 5 min

Mark ‘big data’ Zuckerberg kondigde met veel aplomb zijn eigen ‘cryptomunt’ aan. Quod non. Dat Facebook – herinner Cambridge Analytica – die het niet nauw neemt met de privacy van hun gebruikers, transparantie, het nakomen van beloftes en spelregels het uithangbord is van Libra doet op zijn minst de wenkbrauwen fronzen. De Libra kent 27 stichtende leden – men wil uitbreiden naar 100 – waaronder Paypal, Visa, Mastercard, Uber, eBay en Lyft. Konden ze nu niemand beter vinden?

“Een cryptomunt is gebaseerd op het feit dat ze op een volledig gedecentraliseerde wijze ontstaat zonder dat er intermediairs, zoals banken en centrale banken, aan te pas komen”

Cryptocoin of Stablecoin?

Libra voldoet niet aan de voorwaarden van cryptomunten – een bont allegaartje van cryptoanarchisten, extropianen en libertairen met dystopische toekomstvisie – die zich baseren op het feit dat ze op een volledig gedecentraliseerde wijze ontstaan zonder dat er intermediairs, zoals banken en centrale banken, aan te pas komen. Ze staan volledig buiten het huidig betalingssysteem dat wordt georganiseerd door banken en centrale banken. Om een digitale munt te creëren die je niet zomaar kan kopiëren hanteren ze blockchain-technologie; ‘een publiek, gedecentraliseerd kasboek dat alle transacties bevat, waarbij een munt een keten is van digitaal ondertekende transacties die haar geschiedenis weergeven’, aldus Finn Brunton. Meteen voorkom je dat hetzelfde geld meermaals kan worden uitgegeven. Dat is nodig om vertrouwen te creëren in de nieuwe munt. Bovendien is een cryptomunt zoals de bitcoin – die door zijn gedecentraliseerde karakter verspreid is over talloze computers in plaats van op één server te staan – niet afhankelijk van een centrale bank.

“De Libra zal uitgeven worden op een zeer gecentraliseerde wijze met controle van zeer weinig mensen”

Gat in de markt, maar ook markt in dat gat?

De Libra zal uitgeven worden op een zeer gecentraliseerde wijze met controle van zeer weinig mensen. De Libra is gecentraliseerder dan de huidige betaalsystemen. Het is dus zeker geen disruptieve munt of ‘game changer’. Wie zat hier eigenlijk op te wachten? Wie was er vragende partij? Millennials gebruiken betaalkaarten of bank apps zoals ‘payconic’ nog sneller dan dat ze een ‘Tinder match’ consumeren. Dit met relatief lage kosten. Libra is gewoon een middel om de macht van Facebook nog uit te breiden. A fortiori zal je de Libra op specifieke manieren kunnen verzilveren in het eigen ecosysteem (Calibra) , terwijl het gebruik ervan bij concurrenten afgestraft zal worden. Vergelijk het met werknemers die uitbetaald worden in speciaal geld van hun bedrijf dat ze alleen in de eigen bedrijfswinkel kunnen uitgeven.

“Millennials gebruiken betaalkaarten of bank apps zoals ‘payconic’ nog sneller dan dat ze een ‘Tinder match’ consumeren”

Facebook zal nu over nog meer ‘big data’ beschikken. Zie de tsunami aan ‘creepy’ welgemikte advertenties maar aankomen. Bijster origineel is het ook niet. WeChat; een Chinese sociale-media app uitgebracht in 2011 is een combinatie van Twiter, Facebook en Whatsapp. En ook via WeChat is het mogelijk om rekeningen en goederen te betalen.

“Libra is een middel om de macht van Facebook nog uit te breiden. Vergelijk het met werknemers die uitbetaald worden in speciaal geld van hun bedrijf dat ze alleen in de eigen bedrijfswinkel kunnen uitgeven”

Cryptofascisten

Binnen de cryptomunten zijn verschillende stromingen. Sommigen hechten veel belang aan hun privacy en stellen dat je via elektronische betalingen enorm veel data te grabbel gooit met een mogelijke politiestaat tot gevolg. Op vlak van migratie bijvoorbeeld is deze controle al aan de hang waarbij sans-papiers worden opgespoord door patronen in financiële uitgaven te bestuderen. Anderen hebben dan weer een wantrouwen tegenover de centrale bank die het geld drukt. De monetaristen vrezen dat de bank te veel geld zal drukken met hyperinflatie tot gevolg. De derde groep wil dat geld functioneert zonder grenzen, zonder identiteiten, digitaal en zonder transactiekosten. Cryptomunten zijn – net zoals alle betaalmiddelen – gebaseerd op een verzameling overtuigingen. Betaalmiddelen hebben alleen maar waarde omdat wij geloven dat het geld in de toekomst aanvaard zal worden, om belastingen te betalen of om iets te kopen. Iets cynischer zou zijn om te zeggen dat door de bitcoin immens veel elektriciteit verspild wordt. Talloze computers draaien alleen maar om een nieuwe vorm van artificiële schaarste te creëren die zich leent tot oppotten, speculatie en het signaleren van status. Duurzaam kan je dat niet noemen.

” WeChat; een Chinese sociale-media app uitgebracht in 2011 is een combinatie van Twiter, Facebook en Whatsapp. En ook via WeChat is het mogelijk om rekeningen en goederen te betalen”

“Iets cynischer zou zijn om te zeggen dat door de bitcoin immens veel elektriciteit verspild wordt. Talloze computers draaien alleen maar om een nieuwe vorm van artificiële schaarste te creëren die zich leent tot oppotten, speculatie en het signaleren van status. Duurzaam kan je dat niet noemen.”

Game changer

Als het al zover komt, zal de Libra een munt zijn die door de financiële instelling – lees: Facebook – wordt uitgegeven. In tegenstelling tot de echte cryptomunten zoals bitcoin die enorm volatiel en Ipso facto onbetrouwbaar zijn om uitgaven of inkomsten op te baseren zal de Libra wél gedekt worden door een portefeuille van andere munten. Dat is wat financiële instellingen doen. Quid decentralisering. Ze geven deposito’s, spaarboekjes of ander financiële producten uit en dekken die door financiële activa aan te houden. Econoom De Grauwe werpt op dat; ‘de koers van de Libra tegenover de munten die Facebook aanhoudt van dag tot dag zal schommelen.’ Hoeveel Libra’s zal Facebook creëren? Facebook zou in de verleiding kunnen komen om teveel Libra’s uit te geven om zo hun winsten te verhogen wat de stabiliteit van die munt onder druk kan zetten. De financiële instelling Facebook zal ook krediet willen verschaffen in Libra. Dat kan tot zeepbellen leiden wachtend op een uitbarsting dixit De Grauwe. Kortom alle problemen van risico en stabiliteit die zich stellen in het traditionele banksysteem, zullen ook ontstaan met de Libra. De berg heeft een muis gebaard.

Twentysomething. Criminoloog. Bachelor Sociale Wetenschappen. Conservatief. Flamingant. Dwarsdenker. Scherp Satirische Neerslag. Sturm Und Drang. Koffieverslaving. Hobbyist Schilder – Theatermaker. #9000.