Immigratie is geen mensenrecht. Deel I

Gisterenavond lag ik op de bank. Beentjes omhoog. In de ene hand een Vlaamsche Leeuw en in de andere een kommetje zelfgemaakte – jawel – popcorn. Ik keek naar Borsalino. Je weet wel, die geweldige gangsterfilm uit 1970 met Alain Delon en Jean-Paul Belmondo. Aanvankelijk maken de twee gangsters ruzie om een vrouw. Standaard. Uit het leven gegrepen, maar uiteindelijk besluiten ze dan toch maar samen te werken. Petite histoire; Belmondo spande tegen Delon een rechtzaak aan omdat Delon tweemaal voorkwam op de affiche van de film. Namelijk als acteur en producer. Ruzie om ego dus. Standaard. Uit het leven gegrepen. Soit.

Ik kreeg goesting om nog een hoed toe te voegen tot mijn bescheiden collectie. Gewoon doen! ‘S anderendaags spring ik op mijn fiets naar de plaatselijke hoedenwinkel. Ik storm binnen en declameer; ‘Ik wil een hoed zoals Alain Delon, je weet wel van Le Samouraï. Toen er nog neo noir films gemaakt werden en mannen nog gentlemen waren. Tegenwoordig met die witte adidassokken, opgerolde broek en Levi shirts zien ze er meer uit als clowns dan als iemand die een jonge deerne tot vervoering zal brengen. Soit.

Die man haalt daar zijn hele collectie boven. Kleine hoeden, grote hoeden, mooie hoeden, lelijke hoeden, hoeden met brede band, hoeden met smalle band. Enfin, veel hoeden. Laat het passen maar beginnen. Om de tijd te doden begint de verkoper tegen mij te praten. Wat smalltalk kan wel, ik heb toch tijd. Hij begint over het programma; ‘Ramadamadingdong’. Als man van de wereld en volger van zowel hoge als lage cultuur weet ik meteen waarover het gaat. De reclamespot had ik vorige week gehoord. Het zou een verbindend programma zijn en grapjes bevatten in de trant van zondaars die zouden branden in de hel met Tupac, Biggie en Milow. Dat kan slechter denk ik dan. Die Milow neem ik er maar bij. Eigenlijk boeit het programma me maar matig. Ik gaf die man zijn verzetje omdat ik ervan uit ging dat hij wellicht maar een keer in het jaar een klant ontvangt. Wie draagt ook nog hoeden?

Het radiovertier draaide kennelijk uit op amateurisme. De ‘presentatoren’ konden het telefoonnummer niet vinden – lastig voor een praatprogramma met bellers – en ze herinnerden zich de namen niet meer van de gasten die de komende uitzendingen gingen komen. Goed, een gemiste kans. Niet meer, niet minder. Diepgang hadden ze kunnen bereiken door de link te leggen naar maanden zonder vlees en – godbetert – tournee minerale en waarom ongelovigen zowel voor spirituele of ethische redenen ook tot vasten overgaan. Enfin, kinderziektes die er wel zullen uitgaan. Die verkoper maakte, voor ik het wist, de brug naar migratie en de islamisering van de samenleving. Bon, ik sta wel garant voor erudiete gesprekken en kan wel wat islamkritiek aan de dag leggen dus ik spring mee op de kar.

Immigratie is geen mensenrecht

Zoals we allemaal weten is emigratie volgens artikel 12 van het internationaal verdrag inzake burgerlijke en politieke rechten een mensenrecht. Immigratie is dat echter niet. De praktijk die hieruit voortvloeit is er een van mensensmokkel, eindeloze procedures, drenkelingen op zee, sans-papiers en een toekomst waarin de pushfactoren alleen maar zullen toenemen. Migratie is van alle tijden. Maar sinds de globalisering is ze wel exponentieel toegenomen. Zo waren er in 1970 wereldwijd 84 miljoen migranten ofwel 2,3 procent van de toenmalige wereldbevolking, tegen 2015 waren het er 243 miljoen, ofwel 3,3 procent van de wereldbevolking. Het aantal migranten steeg dus in het tijdperk van de globalisering naar een op de dertig mensen. De stortingen van migranten naar hun land van herkomst zijn de tweede belangrijkste geldstroom richting ontwikkelingslanden. Op die manier helpen we onrechtstreeks de ongelijkheid in de wereld verminderen.


“De stortingen van migranten naar hun land van herkomst zijn de tweede belangrijkste geldstroom richting ontwikkelingslanden.”

Botsende beschavingen

De Nederlandse Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) bracht een rapport uit over de gevolgen van diversiteit op het welbevinden van de autochtone burgers. Hieruit blijkt dat hoe groter de multiculturaliteit in een buurt, hoe minder burgers er zich in thuis voelen. De onveiligheidsgevoelens stijgen en het sociaal weefsel ontrafelt. De socio-economische kenmerken werden in acht genomen en speelden geen rol. De verliesgevoelens traden zowel op bij welstellende expats als bij laaggeschoolde, werkloze nieuwkomers. De ‘clash of civilizations’ volgens Huntington. Wat we in de westerse wereld zien gebeuren is dat de groeiende aanvaarding van multiculturaliteit recht evenredig is met de groeiende vervreemding van moslims en niet-moslims. Met de uitspraak ‘De West-Europese levenswijze en die van de moslims is onverenigbaar’ zijn 45 procent van de mensen het eens tegenover 39 procent 10 jaar geleden (Elchardus, DM). Twee op de drie Belgen zijn van mening dat de Islam hun identiteit en vrijheid bedreigt. Hoe meer we andere culturen leren kennen en ze aantreffen in onze buurten hoe duidelijker de onverenigbare verschillen. Dus toch niet zo onbekend is onbemind. Integendeel.


“Hoe groter de multiculturaliteit in een buurt, hoe minder burgers er zich in thuis voelen. De onveiligheidsgevoelens stijgen en het sociaal weefsel ontrafelt.”

Net zoals alle samenlevingen worden we geconfronteerd met schooluitval, stedelijke ongelijkheid, radicalisme en polarisatie van alle slag, gevangenissen waar je cum laude in extremisme kan afstuderen et cetera. Dit holt het draagvlak voor solidariteit uit. Democratie is een bottom up proces. Het is meer dan louter een aanpassing van een politiek systeem. A fortiori is het een maatschappelijke omwenteling die vanuit de gemeenschap moet groeien met impliciete solidariteit in haar kielzog. Die solidariteit is het resultaat van het verbeelden van een politieke gemeenschap als democratische structuur met elk individu als lid én deelnemer. Zoals de Tocqueville zei; “naarmate de economische verhoudingen gelijker worden doet de democratie zijn intrede. Vrijheid zonder sociale mobiliteit is zinnebeeldig.

Quid multiculturaliteit

75 procent van de Belgen voelt zich niet meer thuis. Diverse samenlevingen zijn nu eenmaal minder aangenaam, minder war en minder solidair dan homogene samenlevingen. Daar moeten we iets aan doen. We moeten op dit lapje grond proberen samen te leven en met rechten én plichten een gemeenschap vormen. Brussel is een interessante casestudie van hoe het overal in België en Europa zal worden. De sociologische samenstelling is enorm veranderd de afgelopen decennia. Dat is een feit. Dat is een vaststelling. Dat die verandering te snel ging is ook een feit. In het tweetalig Brussel spreekt momenteel nog slechts 40 procent Nederlands of Frans thuis. In twintig jaar tijd heeft er een bevolkingstoename van 20 procent plaatsgevonden. Dat betekent dat er op 1 miljoen inwoners, 200 000 inwoners zijn bijgekomen. Dat is gigantisch.

“De toekomst is divers. Dat brengt uitdagingen met zich mee. Mits een performant beleid en een duidelijke visie kunnen we hier wel mee aan de slag en kan het zelfs een verrijking zijn voor onze cultuur.”

Het multiculti-beleid of  non-beleid van de afgelopen decennia heeft zijn stempel gedrukt op de grootsteden. Die mensen zijn hier en die zullen blijven. Dat is historisch-sociologisch een feit. Mensen gaan niet terug. De reden? Wortels zoals Lukas Vander Taelen in een interview liet optekenen. Ze krijgen hier kinderen. Ze bouwen een leven op. Marokkanen gaan op vakantie naar Fez of Marokko, maar ze spreken geen Arabisch en blijven ginder niet hangen. De toekomst is divers. Dat moeten we onder ogen zien. Dat brengt uitdagingen met zich mee. Mits een performant beleid en een duidelijke visie kunnen we hier wel mee aan de slag en kan het zelfs een verrijking zijn voor onze cultuur.

“Onze geschiedenis. Ons gedeeld verhaal is het vertrekpunt. Dat is het referentiekader; de ‘Leitkultur’ zo je wil. Daar valt geen jota van af te wijken. Conditio sine quad non.

Burgers die vanuit een andere cultuur en religie naar hier komen hebben niet dezelfde evolutie doorgemaakt die wij hebben gehad. Wij hebben Judeo-Christelijke, humanistische en Grieks-Romeinse wortels overgoten met een sausje verlichtingswaarden. Onze geschiedenis. Ons gedeeld verhaal is het vertrekpunt. Dat is het referentiekader. Dat is de monocultuur; de ‘Leitkultur’ zo je wil. Daar valt geen jota van af te wijken. Conditio sine quad non. Een democratie houd je vooral op de rails via informele normen en zeden; ‘les moeurs.’ Daarbinnen echter, is er ruimte voor diversiteit. België is van staatsreligie naar persoonlijke religie geëvolueerd. Bij de islam is de sociale druk immens. Bij de katholieken was dat in de jaren ’50 niet anders. Daar is tegen gestreden. Je kunt christenen hebben die anticonceptie gebruiken, scheiden, holebi zijn en niet naar de zondagmis gaan. In de jaren ’50 was je dan persona non grata. Religie heeft geen prerogatief maar is ingebed in de samenleving en heeft daar zijn plaats in gevonden, niet zonder slag of stoot.

Migratiebeleid

Vervolgens importeren we een religie via gastarbeiders, voornamelijk Marokkanen. Die brachten een werkdrift en een beleving van religie mee die aanleunde bij de onze. Toen was de islambelijdenis compleet anders dan nu. Kijk naar beelden uit de jaren ’60. Geen hoofddoek te bespeuren. Ze aten dan wel geen varken, maar het woord ‘halal’ gebruikten ze niet. Marokkanen zetten zich toen als vrijzinnige af tegen de ramadan. Tegenwoordig is een hoofddoek een onderdeel van het establishment. Het is hét symbool van een rigide en reactionaire islam. Tijdens de ramadan zijn alle winkels op de Stalingradlaan dicht. Net zoals je in de jaren ’50 op vrijdag – visdag – ook geen vlees kon kopen. Door onze katholieke achtergrond kunnen we dat snappen. Lukas van der Taelen – niet de meest rechts-conservatieve columnist – vergelijkt het met broodjeszaken waarbij je belegde broodje goedgekeurd is door het Vaticaan.

Zeggen wie je bent is niet vrijblijvend. Vanaf dat moment verbind je jezelf tot alle andere spelers van diezelfde ploeg waardoor solidariteit een draagvlak krijgt. Identiteit, traditie en cultuur zijn wereldwijd bij alle lokale gemeenschappen elementen waarin men houvast vindt tegenover de dreigingen van het globalisme. Je zou kunnen stellen dat een zekere vorm van nationalisme gebaseerd op moribus, artibus en adfinitatibus cruciaal is voor het voortbestaan van een democratie. Wanneer wij dan nieuwkomers van de vierde generatie nog steeds als ‘allochtoon’ benoemen, zij zichzelf zo bestempelen, wij hen zo behandelen en zij zelf zo handelen dan kan je spreken van feitelijke apartheid. Het beleid heeft gefaald. Nieuwkomers gaan zich gaan terugplooien op hun religie en hun eigen identiteit opbouwen aangezien wij hen niet meenemen. Religiositeit keert terug via de achterdeur, nadat wij ze hebben buitengesjot via de voordeur.

Einde deel I. Volgende blogpost zal verder borduren op deze thematiek.

  • Mathieu Cockhuyt
    Twentysomething. Criminoloog. Bachelor Sociale Wetenschappen. Conservatief. Rechts. Flamingant. Dwarsdenker. Scherp Satirische Neerslag. Sturm Und Drang. Koffieverslaving. Hobbyist Schilder – Theatermaker. #9000.