Confederalisme; ceci n’est pas un pays!

Uitgelicht

Leestijd: 10 min

België; staat van ontbinding

Na de revolutie en de onafhankelijkheid in 1830 was België een natiestaat. De natie had een identiteitsbeleving die zich veruitwendigde in de hoge Franstalige burgerij die genoot van het cijnskiesrecht. De grondwettelijk verankerde taalvrijheid betekende de facto dat de Franstaligen zich de moeite konden getroosten om Nederlands te leren. De Vlaamse beweging hield zich toen vooral bezig met het definiëren van die Belgische identiteit. Hendrik Conscience, een Belgicist die als vrijwilliger vocht in de revolutie, wou met het schrijven van de ‘Leeuw van Vlaanderen‘ zijn steentje bijdragen. In de eerste druk in 1838 stond in het voorwoord te lezen; “Het staatsbestuur spant zich in om het verschil tussen de twee delen van het land te doen verdwijnen. Het middel is de verfransing. Indien het staatsbestuur dan toch een versmelting wil, dat men dan de meerderheid van de natie ervan tot grondslag neme! Of dat men elk het zijne laat.”

Het tij keerde in 1893 met de invoering van het algemeen stemrecht. De gewone Vlaming betrad de democratie. Dit zorgde voor een Franstalige tegenbeweging. De Vlaamse beweging evolueerde naar het cultiveren van een Vlaamse subnatie. Dit culmineerde in de ultieme clash in de jaren ’70 met de ontdubbeling van België in ‘autonome’ Vlaamse en Franstalige entiteiten. Zelfbestuur werd door de unitaire partijen uitgekleed tot culturele autonomie voor de twee gemeenschappen en de Duitstalige minderheid. Alles werd gedaan om aan Vlaanderen de kenmerken van een echte staat te geven: één volk, één gebied, één taal, één cultuur. Infrastructuur en economie werden naar de drie gewesten verbannen.

“Wallonië hangt aan het infuus, waarbij transfers als shots morfine worden toegediend”

Sociale zekerheid is een vangnet, geen hangmat

In iedere discussie is er altijd wel een ‘slimmerik’ die zegt dat wij vroeger afhankelijk waren van Wallonië en dat onze economie ooit vierkant draaide. Nou moe! Die ongelijkheid werd gecreëerd door de Franse burgerij. In de eeuw na de onafhankelijkheid van België werden de Vlaamse nijverheden zoals textiel minder ondersteund dan de metaalindustrie in Wallonië. Er werden de helft meer staatsspoorwegen aangelegd in Wallonië dan in Vlaanderen. De grondbelastingen waren lange tijd ongelijk verdeeld. In 1864 was 43 procent van Vlaanderen geletterd tegenover 70 procent in Wallonië. De hogere – lees: verfranste – standen in Vlaanderen waren even rijk als in Wallonië maar de lagere stand was armer. Land van tegenstellingen; meer behoeftigen tegenover meer renteniers, meer analfabeten tegenover meer ontwikkelden, meer gemoord tegenover meer gebeden. De criminaliteit van het geweld wijkt en de criminaliteit van het bedrog stijgt met het beschavingspeil. Men kan gewag maken van een toenmalige culturele achterstand, sociale taalgrens, economische inzinking en menselijke verschrompeling. Stap nu terug in je DeLorean richting 21e eeuw.

Vlaanderen haalt momenteel een werkzaamheidsgraad van 75 procent tegenover 63 procent in Wallonië. Wallonië slaagt er in om met 32 procent van de bevolking 23 procent van het bbp te produceren. Terwijl in Vlaanderen de vacatures stijgen, stijgen in Wallonië – met enige overdrijving – de ‘hangmatwerklozen’. Relatief gesproken telt Wallonië dubbel zoveel werkzoekende uitkeringsgerechtigden (cijfers RVA). Vlaanderen goed voor 58 procent van de bevolking heeft 26 procent leefloners, Wallonië met zijn 32 procent van de bevolking heeft 47 procent leefloners ( bij het typen corrigeerde mijn tekstverwerker dit steevast naar ‘leeglopers’). Die regionale verschillen worden meestal doodgezwegen in de tabellen. Wallonië hangt aan het infuus, waarbij transfers als shots morfine worden toegediend

“Wallonië telt dubbel zoveel werkzoekende uitkeringsgerechtigden”

Mild despotisme

De bestaansredenen voor de Belgische federale structuren hebben niks te maken met een opwelling van ‘patriottisme’, maar alles met blanco cheques die vanuit het Noorden verzonden worden om de Zuidelijke putten te vullen. Hiermee wordt Wallonië aan het infuus gelegd en wordt hen elke zelfredzaamheid ontnomen. De slechte leef- en woonomstandigheden bij onze Franstalige buren komen niet voort uit een tekort aan zorg, maar door een overdaad aan zorg. Het zacht democratisch mild despotisme doet het onmondige volk vervellen tot een volgzame, homogene groep kuddedieren verslaafd aan de transfers die druppelsgewijs worden toegediend. We hebben het Zuiden van het land afhankelijk gemaakt van het Noorden zoals het middeleeuwse lijfeigenschap van een horige. Te verregaande wettelijk bijstand vormt een inperking op de persoonlijke vrijheid en draagt bij tot de toenemende ‘overheidsbureaucratisering’ en slaat bovendien iedere sokkel voor solidariteit weg, schreef De Tocqueville. Beide deelstaten zakken weg in het zompige moeras dat België heet. Zonder homogene bevoegdheden en transparante transfers is iedere staatshervorming een kat in een zak. Jaarlijks stroomt er minstens 10 miljard euro van Noord naar Zuid en structureel levert het niks op. In ‘The Road To Serfdom’ schreef Hayek; “overheidsoptreden leidt altijd tot meer overheidsoptreden.” Dit is het fundament waarop l’état PS en het cliëntelisme gestoeld zijn.

“Er stroomt 10 miljard euro van Noord naar Zuid. Overheidsoptreden leidt altijd tot meer overheidsoptreden. Dit is het fundament waarop l’état PS en het cliëntelisme gestoeld zijn”

Oppositie creëert confederalisten.

“De heropstanding van de vele volksgemeenschappen op ons oude Europese continent, dat herboren nationalisme is ditmaal geen duistere of irrationele kracht. Wanneer ze gekoppeld wordt aan de beginselen van de liberale democratie en meer bepaald aan de grondwettelijke vergrendeling van de elementaire rechten en vrijheden van het individu, levert ze integendeel een bevrijdende energie.”, schreef Verhofstadt in zijn burgermanifesten. Van Rompuy vulde aan met; “een doorgedreven staatshervorming is pas mogelijk als de Vlaamse partijen wegblijven van de onderhandelingstafel.” Er was een tijd waarin Guy Spitaels met zijn PS de wind in de zeilen hield van het Waals regionalisme, toen verpersoonlijkt door de Voerense burgemeester José Happart. Vande Lanotte had ooit het idee om de werkgelegenheidsbevoegdheden in hun geheel over te hevelen naar de gewesten. Wat hadden deze sujetten allemaal gemeen? Ze zaten in de oppositie. Eens uit de oppositie schreef Verhofstadt; “Identiteit leidt naar de gaskamers van Auschwitz”. Wiens brood men eet, diens woord men spreekt? Het kan verkeren zei Bredero.

“Identiteit leidt naar de gaskamers van Auschwitz”

Sire, il n’y a pas de Belges

Leopold I schreef dat België, door de aard en de samenstelling van zijn bevolking, nooit tot een natie kon uitgroeien. Voortschrijdend inzicht heet dat. Baudelaire omschreef het Belgische volk als de verschillende bevolkingsgroepen; Vlamingen en Walen, die samen de inwoners van België vormen. Belg word je, volgens Baudelaire, omdat je gezondigd hebt.

De Walen mogen dan wel bewezen hebben dat ze voor alles Belg en unitair gezind zijn; wat maakt dat uit aangezien de meerderheid van de Vlamingen niet de minste neiging vertoont om daarin mee te gaan! Na de een of andere verkiezing zal het ongelukkige staatshoofd achter een onvindbare regering aanhollen. België kan dan door implosie verdwijnen. Wat zou de Vlamingen dan in de weg staan om unilateraal hun onafhankelijkheid te proclameren en zich tot natie te verklaren? Alle instrumenten voor hun toekomstige legitimiteit hebben zij al gecreëerd“, schreef François Perin alreeds in 1981.

“Belg word je, volgens Baudelaire, omdat je gezondigd hebt”

Artikel 35

VDB – niet de gedopeerde coureur die zich god waande – maar de gewezen minister achter de Agusta-affaire en het Zilverfonds (ook een affaire) waant zich… nuja ook god. Hij schuimt de publieke opinie af om te verkondigen dat het confederalisme een fata morgana is. Herinnert Frank zich dat hij in 1993 – het gezegende geboortejaar van ondergetekende – als spa-voorzitter grondwetsartikel 35 goedkeurde? Dat bewuste – nooit uitgevoerde – artikel is volgens wijlen Dehaene de grondslag voor een confederale staat. Artikel 35 zegt dat dat de federale overheid enkel die bevoegdheden mag uitoefenen die haar uitdrukkelijk zijn toegewezen door de grondwet en de gewone wetten. Alle andere, ‘residuaire’, bevoegdheden, worden dan automatisch aan de deelstaten toegewezen. Dit doet verdacht veel denken aan het confederale model van N-VA.

“Herinnert Frank zich dat hij in 1993 grondwetsartikel 35 goedkeurde?”

Niet alleen artikel 35 werd door de ‘tjeeven‘ in het leven geroepen, de vijf resoluties werden 6 jaar later ook goedgekeurd. In deze resoluties werd onder meer gepleit voor een Vlaamse en een Franstalige deelstaat met daarnaast twee kleinere entiteiten; Brussel en de Duitstalige Gemeenschap. De institutionele band tussen Brussel en Vlaanderen moest versterkt worden met onder andere de rechtstreekse verkiezing van de Brusselse leden van het Vlaams parlement. De fusie van Brusselse gemeenten moest ook onderzocht worden en het was hoog tijd voor fiscale autonomie en meer homogene bevoegdheidspakketten.

Conferalisme; un fédéralisme des cons

Bij het confederalisme belanden bijna alle bevoegdheden bij de deelstaten die zelf kunnen beslissen wat ze er mee doen en die dan ook zelf instaan voor hun inkomsten én uitgaven ; weliswaar met onderlinge solidariteit gekoppeld aan afspraken en verantwoordelijkheid. Alleen die restbevoegdheden, waar beide deelstaten het over eens zijn dat ze best overkoepelend worden georganiseerd zoals; veiligheid, defensie, het afbouwen van de staatsschuld en buitenlandse zaken blijven federale materie. Dit lijkt verdacht veel op grondwetsartikel 35.

“Een statenbond, waarin Vlaanderen en Wallonië volwaardige staten worden en die vrij overeenkomen wat zij nog zinnig samen zullen doen en onder welke voorwaarden”

Heden ten dage leven we in een ‘Belgo-co(n)federatie’. In dit huis met vele kamers vinden we alle centrifugale en centripetale krachten die België palliatief maken terug. We hebben evenwaardige gemeenschappen en gewesten (voor Vlaanderen positief, voor België centrifugaal). Alle wetten en decreten in dit landje zijn bovendien evenwaardig. Het in foro interno, in foro extrerno principe geeft Vlaanderen de slagkracht om in het buitenland verdragen te sluiten die binnen de Vlaamse bevoegdheden vallen. Dit alles lijkt aan te tonen dat de deelstaten werkelijk mogen leven en handelen als kleine ‘republiekjes’. Niets is minder waar. België is verworden tot een institutioneel kluwen dat de volgzame burger een rad voor de ogen moet draaien en hen elke zin tot civil society of ondernemen moet ontnemen. Mobiliteitsministers Weyts en Bellot moeten telkenmale naar de Raad van State met de vraag wie nu bevoegd is voor wat. Herinner u de tweet van Ben Weyts; Een potvis in de zee? Federaal. Een potvis op het strand? Vlaams. Het gaat om een bewust gehouden complex systeem van de Franstalige minderheid in België. Dit gaat over dwingende centripetale elementen die België constitutioneel betonneren en Vlaanderen ‘afgrendelen’. De sloten zijn minzaam bekend; bijzondere meerderheidswetten, paritaire comités, de 60 – 40 regel et cetera. De Gravensteengroep (waartoe wijlen professor Vermeersch behoorde) vroeg zich jaren geleden al af hoe ze deze grendels kunnen openen teneinde een einde te maken aan het democratisch deficit en de volkssoevereniteit terug in ere te herstellen.

Dit alles is de slotsom van een compromis à la Belge; een dwangdemocratie die in de weeromstuit meer afkeer dan liefde opwekt voor het Belgisch instituut.

“Dwangdemocratie die meer afkeer dan liefde opwekt voor het Belgisch instituut”

Brussel

In ruil voor de splitsing van BHV ontvangt Brussel jaarlijks 2 miljard euro meer dan het Vlaams en Waals gewest. Dankzij de waardering van het vastgoed krijgen ze ook meer belastingontvangsten. In totaal beschikken ze over twee derde meer middelen dan de andere gewesten en daar krijgt het volk instortende tunnels voor terug. De splitsing van BHV had moeten gekoppeld worden aan de institutionele hervorming van de hoofdstad. Er is nood aan een grondige opkuis in tegenstelling tot het ‘geswiffer’ van de afgelopen jaren. Brussel is een amalgaam van 19 gemeenten, 19 burgemeesters – die elk hun eigen bal willen -, 19 OCMW’s en 6 politiezones. Een mooi voorbeeld is het Zuidstation dat gespreid ligt over drie politiezones. Performant kan dat toch niet zijn.

“In ruil voor de splitsing van BHV ontvangt Brussel jaarlijks 2 miljard euro meer dan het Vlaams en Waals gewest”

VDB gebruikt Brussel in iedere confederale discussie als dooddoener. Maar dat is een achterhoedegevecht. In de Canadese provincie Québec hebben ze een ander systeem van sociale zekerheid dan in de rest van het land en dat werkt!

Een van de confederale pistes bezorgt de Brusselaars zelfs een ongeziene luxe. De Brusselse autonomie zou kunnen uitbreiden en meer Vlaamse investeringen genieten. Bovendien kunnen ze van deelstaat veranderen zonder fysiek zich te moeten verplaatsen. Naar analogie met de vijf resoluties kunnen de Brusselaars kiezen tussen het Vlaams of Franstalig stelsel wat betreft de aanvullende takken (kinderbijslag en gezondheidszorg) en de inkomensvervangende takken (pensioenen en werkloosheidsuitkeringen). Dit is geen keuze à la carte. Confederalisme werkt met een all-in menu.

Als een Zwitsers horloge

Zwitserland, gidsland? In Zwitserland huizen 4 taalgroepen waarbij decentralisatie heerst en veel macht bij de gemeenten en kantons ligt. De centrale overheid in Bern werkt als een stolp. Decentralisatie doet de overheid krimpen. David Stadelmann toont in zijn onderzoek aan dat decentralisatie ervoor zorgt dat de kantons zelf opdraaien voor hun schulden. Het vastgoed daalt namelijk in waarde naarmate de schulden van het kanton stijgen. Kiezers zullen twee keer nadenken vooraleer ze stemmen voor ‘gratispolitiek’ waarbij de schulden hoog oplopen.

“Decentralisatie doet de overheid krimpen. Het zorgt voor beleid op maat en werkt zelfredzaamheid in de hand”

De wereld verandert sneller dan ooit; globalisatie, migratie, Brexit, handelsoorlogen, klimaatproblematiek et cetera. Centrale overheden – wist, alweer de Tocqueville – hollen altijd achter de feiten. Als boutade kan je stellen dat Monaco met 31.000 inwoners het ideale land is. Decentralisatie zorgt voor beleid op maat en werkt zelfredzaamheid in de hand.  Dit land kent twee verschillende economieën met verschillende snelheden en verschillende noden. Wallonië zou bijvoorbeeld kunnen genieten van een lage vennootschapsbelasting. Omdat ze vertrekken vanuit een klein aantal bedrijven verliezen ze weinig overheidsontvangsten.

Gedecentraliseerde landen lenen zich bovendien beter tot referenda. Hierdoor staat het volk dichter bij het beleid en de politieke macht. Via referenda heeft de wetgevende en uitvoerende macht voeling met wat er leeft bij de bevolking. Deze referenda kunnen gebruikt worden als barometer, niet als bindend drukkingsmiddel. Ze kunnen aberraties zoals de Brexit of het massaal investeren in zonne-energie in het zonne-arm Vlaanderen en de bijhorende Freya factuur voorkomen. In referendumdemocratieën zijn mensen beter geïnformeerd, gelukkiger en welvarender.

Dit land smeekt om euthanasie

Geef Vlaanderen én Wallonië waar ze beiden recht op hebben. Wat je zelf doet, doe je zelf. Laat Vlaanderen zijn welvaart in eigen handen nemen. De schaal van de herverdeling, van de redistributie, van de hele sociale zekerheid, moet de schaal zijn van de gedevolueerde regio, van de geconfedereerde entiteiten zoals Jean-Pierre Rondas schrijft in een opiniestuk op Doorbraak. Splits de sociale zekerheid. Geef volle fiscale autonomie en homogene bevoegdheden.

“Splits de sociale zekerheid. Laat Vlaanderen zijn welvaart in eigen handen nemen”

Ik wil een lans breken voor een bedachtzame evolutie. Dat betekent geleidelijk en overzichtelijk. Een revolutie laat een vacuüm na en je weet niet wie of wat dat vacuüm zal vullen. Na de Franse revolutie kwam de terreur van Robespierre en de dictatuur van Napoleon. De revolutie eet altijd haar eigen kinderen op. De juiste hervorming voorkomt revolutie, maar revolutie kan ook een hervorming voorkomen. Een staat die niet beschikt over de middelen tot verandering, beschikt niet over de middelen tot behoud, schreef Burke. Normaliter moet in de vorige legislatuur de grondwetsartikelen opengezet worden die in de volgende legislatuur voor herziening vatbaar zijn. Deze moeten dan door de regering, senaat en parlement worden goedgekeurd. Begin met het uitvoeren van artikel 35. Voor een staatshervorming is niet altijd een grondwetsherziening nodig. De absurde ondemocratische bijzonder meerderheid is wel van tel. Dat betekent een tweederdemeerderheid in de kamer en een meerderheid in elke taalgroep.

“Een staat die niet beschikt over de middelen tot verandering, beschikt niet over de middelen tot behoud”

Recht zonder macht is machteloos, macht zonder recht is tirannie. We moeten zorgen dat wat rechtvaardig is machtig is en wat machtig is rechtvaardig is.

Twentysomething. Criminoloog. Bachelor Sociale Wetenschappen. Conservatief. Flamingant. Dwarsdenker. Scherp Satirische Neerslag. Sturm Und Drang. Koffieverslaving. Hobbyist Schilder – Theatermaker. #9000.

Zwarte zondag, Vlaams belang forceert een Forza Flandria

Negationisme

Er zijn vandaag 81 gemeenten waar N-VA en Vlaams Belang samen een absolute meerderheid halen, dat is 27% van alle gemeenten. Er zijn zes gemeenten waar de Vlaams-nationalisten 60% of meer halen, alle zes in Antwerpen. Verkiezingen zijn een vrij egalitair systeem. Iedere stem – los van de vermaledijde kieskringen en zetelverdeling – is evenveel waard. Hoogopgeleid of laagopgeleid (weg met deze termen),  rijk of arm. Je kan en mag deze kiezers niet zonder meer verloochenen.

De één zijn dood is de ander zijn brood

De winst van VB kwam opvallend genoeg niet helemaal van N-VA. Vlaams Belang heeft zowat overal kiezers weggehaald. De theorie van communicerende vaten kan op de schop. Vergeet trouwens niet dat in 2004 – net na hun veroordeling voor racisme – het VB piekte op 24 procent. En dan te bedenken dat velen in 2014 – bij de vorige Vlaamse en federale verkiezingen – dachten en hoopten dat radicaal-rechts, met net boven de kiesdrempel van 5 procent, tot irrelevantie was gedoemd.

“Dit was money time voor Groen. Het was tijd om te oogsten maar Calvo en Almaci gaven niet thuis. Burgers houden niet van reglementitis. Er zullen koppen rollen.”

De CD&V zit met een ‘tjeevenprobleem’; Het katholieke Vlaanderen is niet meer en de rechts-conservatie stroming – die alleen nog maar vertegenwoordigd wordt door Bogaert en De Crem – hebben ze verlaten waardoor die kiezers naar de N-VA zijn gevlucht. Profielloosheid trekt geen kiezers aan. Sp.a bekoopt nog steeds de ‘gratispolitiek’ van teletubbie Stevaert en links bedient hun arbeiders niet meer. Ook de liberalen deden het slecht. De Groene golf kwam niet uit de startblokken. Op de valreep halen ze 10% in Vlaanderen en dat na maandenlange agendasetting die Groen perfect bediende. Dit was money time voor Groen. Het klimaat zat mee, de media zaten mee. Het was tijd om te oogsten maar Calvo en Almaci gaven niet thuis. Burgers houden  nu eenmaal niet van reglementitis. Boetedoening en aflaten zijn niet meer van deze tijd. Groen heeft een reactionair trekje. Voor elk genot een ziektebeeld;Tournee minerale, Mei Plasticvrij, Dagen Zonder Vlees of Zonder Alcohol etc. In hun urbane bubbel zijn ecofascisten volgers van de cultus die sterfelijkheid herleidt tot oorzaken die aan iemands gedrag te wijten zijn in de vorm van eminente gerechtigheid. Hun electoraat bestaat voornamelijk uit jonge, opgeleide stedelingen, maar worden nooit geconfronteerd met de natuur, noch met de economische gevolgen van hun keuzes. Niet alleen hun standpunten zijn beter, ze zijn ook moreel superieur. Daar zullen koppen rollen. Ook Wouter Beke zijn kop zal rollen en Crombez had zich op voorhand al ingedekt door voorzittersverkiezingen te organiseren na de verkiezingen.

De kiezer is geradicaliseerd. Zowel extreemrechts als extreemlinks boeken winst. Vlaanderen is welvarender dan ooit, iedereen is aan het werk, de vacatures blijven openstaan. Maar de Vlaming is boos en bang. Hij verwerpt het migratiebeleid en vreest voor zijn pensioen. Dat is de paradox van 26 mei. Deze aangekondigde zwarte golf kon je om meerdere redenen van ver zien verschijnen aan de horizon.

Globalisering

Eerst en vooral betekent de globalisering voor het merendeel van de mensen dat volledige sectoren transformeren en verdampen, wat bedreigend is voor hun arbeiderspositie. Voor de links politiek correcte veelverdiener is volledige onthechting van gemeenschapsstructuren de ultieme neoliberale natte droom. Zij zien alleen maar de voordelen van het kosmopolitisme dat een heuse ‘way of life‘ is geworden.

“Voor de veelverdiener is volledige onthechting van gemeenschapsstructuren de ultieme neoliberale natte droom. Dat kunnen zij enkel door hun geprivilegieerde economische positie en lidmaatschap van de dominante westerse club. Voor de meerderheid betekent het een bedreiging van hun arbeiderspositie.”

De kosmopolieten die de grenzen van de natiestaat verleggen tot de grenzen van het melkwegstelsel negeren de meeste basale sociale en culturele menselijke relaties. Een onthechte hub in de emanatie van rationele, autonome individuen los van elke socio-culturele ethische politieke context is vals. Sommige kosmopolieten plegen te denken dat iedereen in een vacuüm leeft. Dat kunnen zij enkel door hun geprivilegieerde economische positie en lidmaatschap van de dominante westerse club. Gewoonten, normen, waarden, tradities en identiteit zijn ingrediënten die gemeenschappen over de hele wereld hanteren om enige houvast te vinden tegenover de bedreigingen van globalisering. De vervelling in gemeenschappen die socio-cultureel, economisch en democratisch van elkaar zijn losgeweekt, hebben de objectieve basis voor de Belgische natie weggeslagen.

Forza Flandria

Een van de rechtstreekse gevolgen van deze doorgeslagen globalisering is dat nooit eerder zo veel mensen Vlaams-nationalistisch stemden. Die nieuwe anti-nationalistische belgitude zit ingebakken bij de Vlaams intellectuele, linkse gutmenschen in de Wetstraat, maar niet in de Dorpstraat. De taalgrens werd een cultuurgrens, werd een staatsgrens, werd een zorggrens. Het liberalisme kan niet zonder een concrete gemeenschap waarin de ideeën over vrijheid, gelijkheid en gerechtigheid geconcretiseerd worden. Een democratie vereist het verbeelden van een politieke gemeenschap als structuur met elk individu als lid én als deelnemer zoals de Tocqueville schreef. Naties voorzien die politieke structuren om bruggen te bouwen tussen lokale gemeenschappen en tussen het geheel van gemeenschappen en de wereld.

Het profitariaat van de welvaartstaat

De klassieke partijen zijn vergeten dat solidariteit geen oorzaak, maar een gevolg is van gemeenschapsvorming. Democratie en solidariteit zijn niet inherent aan de mens. Ze worden verworven door handelen en verbeelden. Nationalisme is een voorwaarde voor het bestaan van democratie en impliciete solidariteit. Dit is geen reactionair gedachtegoed naar de natiestaten van de 19e eeuw. Cijfers bevestigen dit. Zo concludeerden Harvardprofessoren dat er in Europa traditioneel meer bereidheid is tot herverdeling vanwege de grote culturele homogeniteit in Europa. In 1991 vond een meerderheid van de Britten (58%) dat de overheid meer geld moest uitgeven aan bijstandsuitkeringen, ook al zou dat leiden tot hogere belastingen; omstreeks 2012 was dat aantal gedaald tot een kleine minderheid (28%). De grote instroom van migranten wordt als een verklaring gezien.

“De burger pikt het niet dat mensen die een beroep doen op onze menselijkheid zomaar dezelfde rechten moeten krijgen en zelfs bij voorrang moeten geholpen worden. Dat is geen solidariteit, dat is waanzin.”

De belastingdruk is veel te hoog. Geen werkende mens kan dat blijven dragen. Zwartwerk wordt ervaren als een vorm van wettige zelfverdediging. Het systeem mist transparantie. Sommigen hesen een geel hesje als harnas aan. Deze deplorables – in tegenstelling tot de groene hesjes – kregen geen gehoor. Zij werden gestigmatiseerd en gemarginaliseerd.

Onze welvaartstaat barst uit haar voegen. Sociale zekerheid is gebaseerd op het verzekeringsprincipe; je betaalt een premie om je tegen een bepaald risico te verzekeren in de hoop het nooit te moeten gebruiken. Het organiseren van de sociale verzekeringen op grote schaal houdt een grote mate van solidariteit in.  De sociale zekerheid in België is een mechanisme van herverdeling. De bijdragen zijn procentueel en dus gekoppeld aan de hoogte van het salaris. Maar de uitkeringen zijn in veel gevallen niet-inkomensgerelateerd en geplafonneerd. De burger pikt het niet dat mensen die een beroep doen op onze menselijkheid zomaar dezelfde rechten moeten krijgen in dat systeem en zelfs bij voorrang moeten geholpen worden zonder dat ze bijdragen. Dat is geen solidariteit, dat is waanzin. Ondertussen zijn de wachtlijsten in de zorg legendarisch. Het onderwijs brandt zijn leerkrachten op, en daalt in kwaliteit. Vrouwe Justitia is niet blind, maar gehandicapt. De woede van de ‘oude blanke man’ ten spijt.

Het failliet van de multiculti

Bovendien zijn de mensen – al dan niet terecht – bang. De Nederlandse Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid bracht een rapport uit over de gevolgen van het opengrenzenbeleid dat gestalte kreeg in de gebalde uitspraak: ‘Wir schaffen das’. Die acute aanval van oikofobie heeft samen met de media het bedje gespreid voor de opmars van het Vlaams belang. Hieruit blijkt dat hoe groter de multiculturaliteit in een buurt, hoe minder burgers er zich in thuis voelen. De onveiligheidsgevoelens stijgen en het sociaal weefsel ontrafelt. De ‘clash of civilizations’ volgens Huntington. Wat we in de westerse wereld zien gebeuren is dat de groeiende aanvaarding van multiculturaliteit recht evenredig is met de groeiende vervreemding van moslims en niet-moslims. Twee op de drie Belgen zijn van mening dat de Islam hun identiteit en vrijheid bedreigt. Tegenwoordig is een hoofddoek een onderdeel van het establishment. Het is hét symbool van een rigide en reactionaire islam. Tijdens de ramadan zijn alle winkels op de Stalingradlaan dicht. Net zoals je in de jaren ’50 op vrijdag – visdag – ook geen vlees kon kopen.

“Twee op de drie Belgen zijn van mening dat de Islam hun identiteit en vrijheid bedreigt.”

Het verleden is een baken voor het heden

Dertig jaar geleden werd het duidelijk dat naast de vertrouwde socio-economische breuklijn zich een socio-culturele breuklijn aftekende. Die draait rond identiteit: wie zijn wij,? Wie maakt deel uit van onze gemeenschap? Onder welke voorwaarden kun je lid worden? Een aantal media hebben een verdienstelijke poging ondernomen om de aandacht af te leiden. Het klimaat leek daartoe hét middel. Dat zou zorgen voor een groene golf en deze zou meteen worden geïnterpreteerd als een keuze voor de maatschappij-inrichting waarvoor de groene partij staat. Maar asiel en migratie stonden wel degelijk bovenaan de bekommernissen van de mensen. En van de weeromstuit kon het VB groeien terwijl ze in hun hangmat lagen.

Calimero

De N-VA werd in de media gediaboliseerd. koppen als: “Bochtenwerk van N-VA is hallucinant”, “N-VA is nu toch weer tegen rekeningrijden.” “Bart De Wever lijdt aan ‘toxische mannelijkheid’ “. En vergeet het pensioendebacle niet waar bij de krantenkoppen De Wevers uitspraak uit zijn context rukten om dan in het artikel zelf hem wel gelijk te geven. Het was te verwachten dat een deel van de bevolking  zich beter kan vinden in een partij die kiest voor een extreemrechtse ideologie op vlak van migratie en een extreemlinks socio-economische visie. Links of rechts zijn is één van de ontelbare wijzen van zijn die de mens kan uitkiezen om een imbeciel te wezen, moet Van Grieken hebben gedacht.

Federaal radicaal rechts en Vlaams radicaal links?

Alle bevoegdheden werden tijdens de campagne op een hoopje gegooid. De federale bevoegdheden van fiscaliteit – salariswagens – worden naast de Vlaamse milieudoelstellingen gelegd. Onderwijs, migratie, cultuur, defensie geen enkele abstractie whatsoever.

De immigratiestop, de ‘de-islamisering’ en Vlaamse onafhankelijkheid, abortus en euthanasie zijn punt per punt federale materie. Is het Vlaamse Belang op Vlaams niveau wel radicaal? Op het vlak van de budgettair zware Vlaamse beleidsdomeinen zijn ze socio-economisch links. Qua mobiliteit wil het Vlaams Belang fors investeren in openbaar vervoer en en passant het rekeningrijden boycotten. De echt onrealistische standpunten vinden we terug op federaal niveau waarbij hun standpunten regelrecht in strijd zijn met de conventie van Genève en andere supranationale wetgeving. “Wij zijn het moe, grenzen toe'” Klinkt catchy maar geloof het niet. Dat is on-mo-ge-lijk en bovendien onwenselijk. Nochtans heeft Van Grieken me na een debat toevertrouwd dat dat zijn diepste wens is. Concretisering, echter, bleef uit.

De werkelijke demagogie van de volksmenner ligt in zijn geest en wortelt in zijn gemis aan verantwoordelijkheid betreffende de denkbeelden welke hij  bezigt”

José Ortega Y Gasset

Cordon sanitaire

Karel Dillen stelde ooit dat het cordon sanitaire de levensverzekering is van het VB. Zeg wat je wil, de afrekening volgt toch nooit. De volksmenners zoals een Dewinter en Van Langenhove zijn steeds de vernietiging van beschavingen geweest. “De werkelijke demagogie van de volksmenner ligt in zijn geest en wortelt in zijn gemis aan verantwoordelijkheid betreffende de denkbeelden welke hij  bezigt”, schrijft José Ortega Y Gasset. “Het cordon is eigenbelang verpakt als ethiek. Niemand spreekt over een cordon tegen PvdA. Nochtans kent de geschiedenis geen enkel land dat prat ging op zijn socialistisch-marxistische inspiratie en niet verworden is tot een dictatuur” stelt Jan Van Peteghem. Waar blijven onze progressieve vrienden met hun bekommernis om een rechtvaardige maatschappij? Persoonlijk heb ik nooit geloofd in het cordon; ik heb het altijd beschouwd als een ongelukkige naam en een al te gemakkelijk middel voor het VB om in een slachtofferrol te kruipen. Wat ‘cordon’ werd genoemd, was de berekening van de andere partijen dat zij meer te verliezen dan te winnen hebben bij een coalitie met het VB. Noem het een partijkartel.

“Het cordon is eigenbelang verpakt als ethiek. Niemand spreekt over een cordon tegen PvdA. Nochtans kent de geschiedenis geen enkel land dat prat ging op zijn socialistisch-marxistische inspiratie en niet verworden is tot een dictatuur”

Jan Van Peteghem.

Walen buiten

De Walen mogen in recente peilingen dan wel bewezen hebben (…) dat ze voor alles Belg zijn en de meerderheid bij hen zelfs unitair gezind; wat maakt dat uit aangezien de meerderheid van de Vlamingen niet de minste neiging vertoont om daarin mee te gaan! Al jaren voelde ik aankomen wat er te gebeuren staat: (…) na de een of andere verkiezing (…) zal het ongelukkige staatshoofd achter een onvindbare regering aanhollen. België kan dan door implosie verdwijnen. Wat zou de Vlamingen dan in de weg staan om unilateraal hun onafhankelijkheid te proclameren en zich tot natie te verklaren? Alle instrumenten voor hun toekomstige legitimiteit hebben zij al gecreëerd.” Dit zou een recente conclusie kunnen zijn maar dat is ze niet. François Perin schreef dit in 1981!?

De kloof noord/zuid ontstond in dit land met de invoering van het algemeen stemrecht in 1893. Maar is vandaag groter dan ooit. PS is linkser dan SP.a, Ecolo linkser dan Groen, PTB linkser dan PVDA. En de Franstalige versies halen beduidend hogere percentages dan hun Nederlandstalige versie. Politiek is België comateus en dat is geen dogma maar een democratisch vaststelbaar feit. Er zijn twee democratieën in België en dat is dodelijk voor een natiestaat. In elk ander land worden verkiezingen uitgeroepen om gordiaanse knopen door te hakken, bij ons zorgen verkiezingen voor opstoppingen. Neen, een federale kieskring zal dit niet veranderen. Een kieskring maakt geen democratie. Een verbeelde gemeenschap zorgt voor een democratie. De manier waarop het Koninkrijk België tot stand kwam droeg de kiemen van de crisis in zich. De grote meerderheid van de Franstaligen hebben geen idee van de strijd die de Vlaamse Beweging heeft moeten leveren om de Vlaamse identiteit te doen (h)erkennen. Dat heeft diepe wonden nagelaten, en heeft ertoe bijgedragen dat er een groot samenhorigheidsgevoel ontstond. Vandaag bestaat er een Vlaamse natie, en niets zal haar kunnen beletten een staat te vormen; een civis romanus sum.

“Politiek is België comateus. Er zijn twee democratieën in België en dat is dodelijk voor een natiestaat.”

Die kloof blijft groeien met de minuut. Jaarlijks krijgt Franstalig België tussen de 5 en 15 miljard euro in de schoot geworpen. En ondanks de gulle Vlaamse hand weigeren onze Franstalige copains nog altijd een gepaste loyauteit (toepassen van taalwetgeving, beperking van de instroom van medici in Franstalig België, uitbannen van het nationale luchtverkeer over het Brusselse Gewest…). Ooit moet de emmer toch overlopen?

Momenteel begint ook in Noord- en West-Europa stilaan het besef te dagen dat er geen licht aan het einde van de tunnel is. Er is geen enkele indicatie dat landen als Griekenland, Italië en Roemenië ooit op eigen kracht een welvarende natie kunnen uitbouwen. Ook daar installeert men zich comfortabel aan het infuus van transfers zonder werk te maken van de broodnodige sociaal-economische hervormingen.

Slachtofferallochtoon

De politieke wereld zal zich – met behulp van linkse columnisten en zogeheten cultuurdragers – van de klap herstellen na een rondje zelftherapie en ideologische zelfbevrediging. Men vraagt zich af hoe deze ‘cultuurdragers’ hun creatieve zelve kunnen zijn in zo’n verstikkend eenheidsdenken. De ooit sterk verminderde greep van extreemrechts op de Vlaamse natievorming leidde bij veel Vlaamse kunstenaars tot onrust. Holle frasen over wereldburgerschap en iedereen is van de wereld en multiculti verrijking klinken minder overtuigend dan een pleidooi voor Vlaams inclusieve natievorming die streeft naar efficiënt zelfbestuur.

“De politieke wereld zal zich van de klap herstellen na een rondje zelftherapie en ideologische zelfbevrediging. Men vraagt zich af hoe ‘cultuurdragers’ hun creatieve zelve kunnen zijn in zo’n verstikkend eenheidsdenken.”

“Elke dag komen talkshows aanzetten met hoogopgeleide jongeren met een migratieachtergrond waar ze een platform krijgen om te klagen over de racistische Vlamingen. Mensen die hier geboren zijn en die alle kansen in het onderwijs en op de arbeidsmarkt hebben gekregen in deze kansenmaatschappij zeggen dat ze gediscrimineerd worden op basis van hun afkomst en/of religie. Alle paniekzaaiers die denken gedeporteerd te zullen worden bewijzen nog maar eens dat ze nooit hebben willen deel uitmaken van deze samenleving. ‘Ik ben een Vlaming, ik ben hier en ik blijf hier’, durven ze nog niet eens te zeggen. Ze durven hun aanwezigheid nog niet eens te claimen. Perceptie en de eigen positieve ingesteldheid doet al heel veel. Dat is de leefwereld van de slachtofferallochtonen” schrijft Pinar Akbas. De linkerflank heeft racisme wel zeer relatief gemaakt. Pinar Akbas voegt daaraan toe dat ze Fatima wel zou willen leren kennen tijdens haar yogales. “Maar tot nu toe heeft ze Fatima daar nog nooit gezien omdat ze alleen maar tijdens de aparte uren voor vrouwen naar de gym komt.”

Eén op vijf heeft gestemd op het VB  en plots is heel Vlaanderen racistisch en islamofoob volgens de beroepsallochtoon en politiek correct links. Feitelijke apartheid, polarisering en het zich systematisch wentelen in een slachtofferrol is geen gezonde evolutie.

Alle paniekzaaiers die denken gedeporteerd te zullen worden bewijzen nog maar eens dat ze nooit hebben willen deel uitmaken van deze samenleving. ‘Ik ben een Vlaming, ik ben hier en ik blijf hier’, durven ze nog niet eens te zeggen.

Pinar Akbas

Ressentiment

Dit wekt bij de massa ressentiment op en holt het maatschappelijk draagvlak uit. Scheler schrijft: ‘Ressentiment is een zelfvergiftiging van de ziel met heel duidelijke oorzaken en gevolgen. Het gaat om een bestendige psychische houding, die ontstaat door een systematische onderdrukking van de ontlading van bepaalde gemoedsbewegingen en effecten, die op zich normaal zijn en tot de inventaris van de menselijke natuur behoren; en die houding heeft een zekere bestendige neiging tot gevolg om op bepaalde manieren waarden te vervalsen, en op grond daarvan waardeoordelen te vellen. De gemoedsbewegingen en affecten waar het hier in de eerste plaats om gaat zijn wraakgevoel, wraakimpuls, haat, boosheid, afgunst, jaloezie, valsheid.’ ls voorbeelden van collectief ressentiment noemt Scheler: humanisme (‘algemene mensenliefde’), denken in termen van het nuttige en aangename, moreel subjectivisme, de gelijkheidscultus en het mechanistische wereldbeeld. Deze omkeringen van de orde van waarden in de moderne moraal vinden hun oorsprong in ressentiment. ‘Het grootste potentieel aan ressentiment moet (…) in een samenleving liggen als de onze, waarin ongeveer gelijke politieke en andere rechten, resp. publiekelijk erkende rechtsgelijkheid hand in hand gaan met zeer grote verschillen in feitelijke macht, feitelijk bezit en feitelijk opleidingsniveau.’ Het moderne, democratische denken is een uiting van het ressentiment van de massa’s tegen oude, aristocratische waarden.

Van Grieken deed het VB vervellen

2014 was een kantelpunt voor het VB. Ze haalden de kiesdrempel. Gedoemd tot irrelevantie. Het is van meet af aan de politieke missie van De Wever geweest om het Vlaams-nationalisme te bevrijden uit de klauwen van dat ranzige Blok. Zeker met schertsfiguren zoals Filip Dewinter of Dries Van Langenhove. Er werd een nieuwe structuur gebouwd rond de figuur Van Grieken. Een meesterzet.De slogans; “hand in hand terug naar eigen land.” “Waar zit uw poen? In de pocket van Mohammed.” “Stop met betalen stuur ze terug, de illegalen.” “Crimmigranten.” “Eigen volk eerst” moesten ruimen voor “onze mensen eerst”. Van Grieken haalde in dezelfde kieskring bijna 30.000 voorkeurstemmen meer dan Dewinter. Dan ben je primus inter pares.

“Het is van meet af aan de politieke missie van De Wever geweest om het Vlaams-nationalisme te bevrijden uit de klauwen van dat ranzige Blok. Zeker met schertsfiguren zoals Dewinter of Van Langenhove.”

Gordiaanse knoop

Politiek rijst een majeur probleem. Een Vlaamse doorzetting van de Zweedse coalitie kan snel op de been worden gebracht.  PS, Ecolo en MR kunnen hetzelfde doen. Maar hoe hieruit een federale regering kan ontstaan is maar de vraag. De groenen en liberalen zullen eventueel proberen om federaal de N-VA uit te sluiten. Maar dat zou een overwinningsnederlaag inhouden want dan kan de N-VA zwaar inbeuken op een federale regering. Dat betekent dat er wellicht een coalitiegesprek van verliezers komt.

De klassieke partijen hebben De Wever in een zetel gezet toen ze meteen de deur dichtgooiden voor de neus van Van Grieken en en plus  daarmee zijn electoraat culpabiliseert. De Wever ziet hij zijn analyse vorm krijgen: een land in onbestuurbaarheid dat nood heeft aan hervormingen in confederale zin. De groei van Vlaams Belang is een instrument. Hij kan de volgende Vlaamse regering instrumentaliseren als vehikel tegen de Belgische constructie.

De Franstalige partijen weigeren mee te gaan in een institutioneel avontuurtje. Die houding zou wel eens de doodsteek kunnen zijn voor het België waar zij zo plegen van te houden.

Mathieu Cockhuyt – Twentysomething. Criminoloog. Bachelor Sociale Wetenschappen. Conservatief. Rechts. Flamingant. Dwarsdenker. Scherp Satirische Neerslag. Sturm Und Drang. Koffieverslaving. Hobbyist Schilder – Theatermaker. #9000. Nil Volentibus Arduum.

Multiculturaliteit: de prijs van gastvrijheid & cultuurrelativisme

Vorige week hadden we het over de multiculturele samenleving en hoe die botst op haar kosmopolitische grenzen. Hieronder leest u deel twee dat handelt over de vorming van een natie, ‘oikofobie’ of angst voor het eigene en de urgentie voor een performant migratiebeleid.

Islam in een liberale democratische rechtstaat. Contradictio in terminis?

Vaak gaat het debat de theologische toer op; is de islam gewelddadig of niet? Dat is zinledig. Net zoals met de Bijbel kun je uit de Koran halen wat je wil. In 2015 publiceerde de socioloog Ruud Koopmans een internationaal vergelijkend onderzoek waaruit bleek dat de helft van de Belgische moslims fundamentalisten zijn. In herkomstlanden als Turkije of Marokko gaat dat naar 70 tot 80 procent. We zien dat slechts twee islamitische landen een democratie kennen; Senegal en Tunesië. Uit het World Values Survey kunnen we aflezen dat meerderheden in islamitische landen de sharia genegen zijn en dus de doodstraf willen voor homoseksuelen. Die instemming is er ook in landen waar moslims niet tot de meerderheid behoren dus confirmatie tot de sociale norm speelt niet, stelt Ruud Koopmans. Er is in het huidige onderzoek uiteraard een lacune. De fundamentalistische islam is geïnstitutionaliseerd in de islamwereld en de liberale Islam is geïndividualiseerd en krijgt dus minder een stem.

“Het kolonialisme is vandaag de dag des duivels. Maar landen met een langere kolonisatie scoren net beter op democratie en mensenrechten.”

Theocratieën zijn trending. Rechten van vrouwen, LGBTQ en minderheden worden over de haag gegooid. De islamitische wereld was Europa eeuwenlang ver vooruit. Des te dramatischer is het economische verval van de voorbije halve eeuw. Tevens heerst er bij de moslimwereld een perceptieprobleem. En daar hebben we een gedeelde verantwoordelijkheid. Daar moeten we zelf ook mee aan de slag. Zo blijkt dat slechts 4 procent van de Britse moslims gelooft dat Bin Laden achter de aanslagen van 9/11 zit. Veel moslims zijn ervan doordrongen dat de Westerse wereld de schuldenaar is van alle islamitische problemen. Dit heeft onder meer te maken met analfabetisme. Er wordt in de Arabische wereld maar weinig gelezen en er is weinig betrouwbare informatie voor handen (Ruud Koopmans, Knack). Uiteraard hebben westerse interventies, de Irakoorlog bij uitstek, schade berokkent. Maar er is tevens fundamentalisme in landen waar het Westen nooit een voet aan land heeft gezet. Het kolonialisme is vandaag de dag des duivels. En daar valt wel iets voor te zeggen. Maar landen met een langere kolonisatie scoren net beter op democratie en mensenrechten. Landen die nooit gekoloniseerd zijn zoals Iran en Saudi-Arabië doen het niet beter.

Oikofobie en cultuurmarxisme

Progressief links blijft volhouden dat een problematische integratie niets met cultuur en religie te maken heeft, maar te wijten is aan discriminatie of uitsluiting door de ontvangende samenleving. Als je vanuit cultuurnihilistische bril en angst voor het eigene niet kunt toegeven dat de verlichting superieur is dan ontken je het zonlicht. De waarheid heeft ook haar rechten. Is het toeval dat alle grote wetenschappelijke doorbraken en de verlichting in de 17e en 18e eeuw plaatsvonden in een voornamelijk christelijk/katholiek West-Europa? Ik zeg niet dat er in onze samenlevingen geen werk aan de winkel is, maar het is een vaststelling dat er in álle ontvangende westerse landen een zeer groot verschil is in de integratie van migrantengroepen.  

“Het fundamentalistische salafisme heeft als doelstelling om de democratie af te schaffen en te vervangen door de sharia. Ongelijkheid van mannen en vrouwen is een basiswaarde. Homoseksualiteit moet met de dood bestraft worden, net als geloofsafvalligheid.”

Uit een Australisch onderzoek blijkt dat de integratie van Libanese christenen veel beter verloopt dan die van Libanese moslims. Chinezen, Vietnamezen en Indiërs, blinken uit op de arbeidsmarkt en in het onderwijs. In Nederland presteren Surinamers en Antillianen op alle fronten beter dan Turken en Marokkanen. Het is dus perfect legitiem om de voorrang te geven aan minderheden zoals Syrische christenen wanneer je een beperkte opvangcapaciteit hebt. Dit heeft voor alle duidelijkheid niks te maken met etniciteit maar veeleer met hun religieuze achtergrond. Het fundamentalistische salafisme heeft als doelstelling om de democratie af te schaffen en te vervangen door de sharia. Ongelijkheid van mannen en vrouwen is een salafistische basiswaarde. Homoseksualiteit moet volgens de salafist met de dood bestraft worden, net als geloofsafvalligheid.

“Wij zijn allemaal Vlamingen. We hebben een gedeelde geschiedenis van de arbeidersbeweging, de vrouwenbeweging, de Vlaamse ontvoogdingsstrijd, kinderrechten et cetera.”

De Nederlandse socioloog Ruud Koopmans vroeg: ‘Wat vindt u: moeten mensen die onheil stichten en kwaad doen in de ogen van God gedood worden?’ 38 procent van alle ondervraagde moslims was het daarmee eens, tegenover 11 procent van alle christenen en 5 procent van alle joden. Als iemand een religie aanhangt die tegelijk een ideologie is over hoe een maatschappij er moet uitzien met eigen rechtsregels, rechtbanken en verhoudingen tussen man-vrouw dan moet je klaar en duidelijk de spelregels uitleggen. Zij komen uit theocratieën. Hun religie kan samenvallen met hun identiteit met als gevolg dat ze de godsdienstregels boven de staatsregels plaatsen. Als seculiere samenleving heb je dan een probleem. Wij zijn allemaal Vlamingen. We hebben een gedeelde geschiedenis van de arbeidersbeweging, de vrouwenbeweging, de Vlaamse ontvoogdingsstrijd, kinderrechten et cetera.

“Regimes zoals Saudi-Arabië met – na olie –  het wahabisme en salafisme als belangrijkste exportproduct,  hebben sinds de jaren ’70 miljarden geïnvesteerd in het onderhouden van de banden met burgers die nu in Europa gevestigd zijn.”

Import van armoede

Je moet durven toegeven dat er een correlatie – geen causaliteit – is tussen de slechte economische situatie van moslims in Europa en religie. Mede door de ongelijkheid tussen man en vrouw zijn er veel minder moslimvrouwen aan het werk. Het gezinsinkomen ligt lager, waardoor de woonomstandigheden minder goed zijn en de scholing van de kinderen in het gedrang komt. Onderschat de geldbedragen niet die mensen van hier naar hun landen van herkomst doorsluizen. Regimes zoals Saudi-Arabië met – na olie –  het wahabisme en salafisme als belangrijkste exportproduct,  hebben sinds de jaren ’70 miljarden geïnvesteerd in het onderhouden van de banden met burgers die nu in Europa gevestigd zijn.

“Een theocratie in Iran was in de jaren ’70 ondenkbaar. De twee kantelmomenten voor de geradicaliseerde islam zijn de islamitische revolutie van Khomeini in 1979 en 9/11.”

Fundamentalisme is de rechts-extremistische vorm van religie. Een theocratie in Iran was in de jaren ’70 ondenkbaar. De twee kantelmomenten voor de geradicaliseerde islam zijn de islamitische revolutie van Khomeini in Iran in 1979 en 9/11. Plaats daar de invasie van de Sovjet-Unie in Afghanistan in 1979 ook maar bij. Zelfmoord in naam van geloof ? Dat is geleden van de godsdienstoorlogen in de middeleeuwen. Vandaag vliegen sjiieten en soennieten elkaar naar de strot. Toen de sjiet Khomeini een fatwa uitsprak over Rushdie en zijn Duivelsverzen vonden de soennieten ook dat de schrijver zo snel mogelijk moest worden geliquideerd. En hoe reageerde het Westen daarop? Door te stellen dat Rushdie niet zo mocht provoceren. We hadden duidelijk moeten maken dat Rushdie volledig huist in de liberale democratische rechtstaat. En als dat je niet bevalt staat het je vrij om te vertrekken.

Hoofddoek of blinddoek?

Het dragen van een hoofddoek komt bij de links politiek correctie elite over als emancipatorisch. Ik durf te betwijfelen of er dames zijn in Iran die vrijwillig elke dag een hoofddoek dragen. Binnen een Belgisch referentiekader zijn ze de rebellen, maar hun mededames in hun thuisland – die deze keuzevrijheid niet hebben – spuwen ze in het gezicht. Pinar Akbas stelt het op de opiniewebsite Doorbraak als volgt; “Vraag aan een politiek correct linkse kameraad wat de moslimgemeenschap in Vlaanderen heeft verwezenlijkt op vlak van multiculturele verrijking en hij zal geen enkel antwoord kunnen geven over cultuur. Ik vraag aan elke verdediger van de aanwezigheid van meer islam in onze samenleving wat de voordelen zouden zijn voor ons op vlak van vooruitgang. Ik vraag aan elke pseudofeminist die aan de lippen hangt van een hoofddoek of zij mij ook iets kan vertellen over die persoon onder de hoofddoek, zonder uit te wijden over religie. De linkse elite die hier graag oploopt met vrouwenemancipatie en ons in een keurslijf van quota dwing zegt niks over de structureel geïnstitutionaliseerde schending van vrouwenrechten in de islamitische wereld. Het Belgisch koningshuis loopt hand in hand met de Saudische koninklijke familie. Het is toch godgeklaagd dat Asia Bibi (Pakistaanse christelijke vrouw die in 2010 wegens ‘belediging van de profeet Mohammed’ ter dood veroordeeld werd en in 2018 door het Hooggerechtshof werd vrijgesproken)  jaren in een dodencel moest zitten voor het Westen in gang schoot.

“De linkse elite die hier graag oploopt met vrouwenemancipatie zegt niks over de structureel geïnstitutionaliseerde schending van vrouwenrechten in de islamitische wereld.”

Migratiestop?

Een goed georganiseerde migratiestroom is niet alleen optimaal voor het ontvangende land maar ook voor de migrant. Daarom is internationale samenwerking zo belangrijk. Spanje en Marokko hebben een akkoord gesloten over het terugsturen van onderschepte illegale migranten naar Marokko. Sinds de Libische kust vrijwel hermetisch is afgesloten voor vluchtelingen en Italië consequent migranten weigert, is Marokko voor  illegale migranten het favoriete vertrekpunt richting Europa. Al snel komen die boten tussen de kust van Marokko en Spanje terecht in een zone waarvoor beide landen verantwoordelijk zijn. Wie  in dat gebied wordt opgepikt door de Spaanse reddingsdiensten, gaat linea recta aan wal in Andalusië.  Door de deal die Madrid met Marokko sloot kunnen voortaan illegale migranten die gered zijn ook naar Marokko gebracht worden als in dat land de dichtstbijzijnde veilige haven ligt.

“De leitkultur leidt en verleidt, maar dwingt niet.”

De vergrijzende landen in het Noorden kunnen ‘ingevoerde arbeid’ wel gebruiken, we moeten daar niet flauw over doen. En die arbeidsmigratie hoeft niet integraal op permanente basis te zijn. Iedereen die tot de club wil behoren moet alle kansen krijgen. De leitkultur leidt en verleidt, maar dwingt niet. Een performant integratiepolitiek werkt inclusief en gooit het staatsburgerschap niet zomaar te grabbel. Daar mag een natie wat voor vragen en daar moet dan ook iets tegenover staan. Vrijwillig. Niet vrijblijvend. Quid pro quo.

Civis Romanus Sum

We moet zowel de mensenrechten van migranten als de verwachtingen en de soevereiniteit van het ontvangende land ernstig nemen. Politici moeten de moed hebben om duidelijk te maken dat samenlevingen altijd in verandering zijn. En dat kan zonder pejoratieve bejegening. Phanta Rhei. Dat kan, zoals nu, door immigratie. We weten niet of die toename doorzet, maar zelfs als het percentage gelijk blijft, stijgt het absolute aantal mensen. De vraag is niet of je pro dan wel contra migratie bent, maar hoe je de negatieve impact verkleint terwijl je de positieve bijdrage maximaliseert. Dit kan door in een hegeliaanse dialectiek toe te werken naar een gedeelde synthese. Dit vergt wel tijd. Het oude Romeinse rijk deed er 300 jaar over om te evolueren tot een inclusieve civis Romanus sum. Je kan het de autochtone bevolking ook niet kwalijk nemen dat ze zich argwanend opstellen. Na 9/11 werd de 21e eeuw officieus ingeluid. Het tijdperk van de ideologische stromingen zoals het nationaalsocialisme en het communisme was voorbij. Er braken jaren aan van terreur, IS-propaganda, onthoofdingen, angst én de aanslagen in Zaventem en Maalbeek.

“Het verleden is een baken voor het heden. Het is de toekomst die ons oproept tot het bereiden van de weg naar morgen.”

Behandel staatsburgerschap met waarde. Voer een beleid dat verder strekt dan een snel-Belgwet. Werk aan een gedeeld verhaal. Een visie. Een civis romanus sum. Wie zijn we? Waar komen we vandaan? Waar willen we naar toe? De nieuwkomers zullen de natie met trots behandelen. Het verleden is een baken voor het heden. Het is de toekomst die ons oproept tot het bereiden van de weg naar morgen.

Ik bedank de verkoper voor deze uitvoerige uiteenzetting, zet mijn vilten hoed op mijn verzadigde hoofd en stap terug de realiteit in. In Gent lukt die integratie kennelijk uitstekend. Gent als gidsstad? Misschien moet ik toch nog eens gaan praten met de familie Benhaddou.

Mathieu Cockhuyt

Twentysomething. Criminoloog. Bachelor Sociale Wetenschappen. Conservatief. Rechts. Flamingant. Dwarsdenker. Scherp Satirische Neerslag. Sturm Und Drang. Koffieverslaving. Hobbyist Schilder – Theatermaker. #9000

Immigratie is geen mensenrecht. Deel I

Gisterenavond lag ik op de bank. Beentjes omhoog. In de ene hand een Vlaamsche Leeuw en in de andere een kommetje zelfgemaakte – jawel – popcorn. Ik keek naar Borsalino. Je weet wel, die geweldige gangsterfilm uit 1970 met Alain Delon en Jean-Paul Belmondo. Aanvankelijk maken de twee gangsters ruzie om een vrouw. Standaard. Uit het leven gegrepen, maar uiteindelijk besluiten ze dan toch maar samen te werken. Petite histoire; Belmondo spande tegen Delon een rechtzaak aan omdat Delon tweemaal voorkwam op de affiche van de film. Namelijk als acteur en producer. Ruzie om ego dus. Standaard. Uit het leven gegrepen. Soit.

Ik kreeg goesting om nog een hoed toe te voegen tot mijn bescheiden collectie. Gewoon doen! ‘S anderendaags spring ik op mijn fiets naar de plaatselijke hoedenwinkel. Ik storm binnen en declameer; ‘Ik wil een hoed zoals Alain Delon, je weet wel van Le Samouraï. Toen er nog neo noir films gemaakt werden en mannen nog gentlemen waren. Tegenwoordig met die witte adidassokken, opgerolde broek en Levi shirts zien ze er meer uit als clowns dan als iemand die een jonge deerne tot vervoering zal brengen. Soit.

Die man haalt daar zijn hele collectie boven. Kleine hoeden, grote hoeden, mooie hoeden, lelijke hoeden, hoeden met brede band, hoeden met smalle band. Enfin, veel hoeden. Laat het passen maar beginnen. Om de tijd te doden begint de verkoper tegen mij te praten. Wat smalltalk kan wel, ik heb toch tijd. Hij begint over het programma; ‘Ramadamadingdong’. Als man van de wereld en volger van zowel hoge als lage cultuur weet ik meteen waarover het gaat. De reclamespot had ik vorige week gehoord. Het zou een verbindend programma zijn en grapjes bevatten in de trant van zondaars die zouden branden in de hel met Tupac, Biggie en Milow. Dat kan slechter denk ik dan. Die Milow neem ik er maar bij. Eigenlijk boeit het programma me maar matig. Ik gaf die man zijn verzetje omdat ik ervan uit ging dat hij wellicht maar een keer in het jaar een klant ontvangt. Wie draagt ook nog hoeden?

Het radiovertier draaide kennelijk uit op amateurisme. De ‘presentatoren’ konden het telefoonnummer niet vinden – lastig voor een praatprogramma met bellers – en ze herinnerden zich de namen niet meer van de gasten die de komende uitzendingen gingen komen. Goed, een gemiste kans. Niet meer, niet minder. Diepgang hadden ze kunnen bereiken door de link te leggen naar maanden zonder vlees en – godbetert – tournee minerale en waarom ongelovigen zowel voor spirituele of ethische redenen ook tot vasten overgaan. Enfin, kinderziektes die er wel zullen uitgaan. Die verkoper maakte, voor ik het wist, de brug naar migratie en de islamisering van de samenleving. Bon, ik sta wel garant voor erudiete gesprekken en kan wel wat islamkritiek aan de dag leggen dus ik spring mee op de kar.

Immigratie is geen mensenrecht

Zoals we allemaal weten is emigratie volgens artikel 12 van het internationaal verdrag inzake burgerlijke en politieke rechten een mensenrecht. Immigratie is dat echter niet. De praktijk die hieruit voortvloeit is er een van mensensmokkel, eindeloze procedures, drenkelingen op zee, sans-papiers en een toekomst waarin de pushfactoren alleen maar zullen toenemen. Migratie is van alle tijden. Maar sinds de globalisering is ze wel exponentieel toegenomen. Zo waren er in 1970 wereldwijd 84 miljoen migranten ofwel 2,3 procent van de toenmalige wereldbevolking, tegen 2015 waren het er 243 miljoen, ofwel 3,3 procent van de wereldbevolking. Het aantal migranten steeg dus in het tijdperk van de globalisering naar een op de dertig mensen. De stortingen van migranten naar hun land van herkomst zijn de tweede belangrijkste geldstroom richting ontwikkelingslanden. Op die manier helpen we onrechtstreeks de ongelijkheid in de wereld verminderen.


“De stortingen van migranten naar hun land van herkomst zijn de tweede belangrijkste geldstroom richting ontwikkelingslanden.”

Botsende beschavingen

De Nederlandse Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) bracht een rapport uit over de gevolgen van diversiteit op het welbevinden van de autochtone burgers. Hieruit blijkt dat hoe groter de multiculturaliteit in een buurt, hoe minder burgers er zich in thuis voelen. De onveiligheidsgevoelens stijgen en het sociaal weefsel ontrafelt. De socio-economische kenmerken werden in acht genomen en speelden geen rol. De verliesgevoelens traden zowel op bij welstellende expats als bij laaggeschoolde, werkloze nieuwkomers. De ‘clash of civilizations’ volgens Huntington. Wat we in de westerse wereld zien gebeuren is dat de groeiende aanvaarding van multiculturaliteit recht evenredig is met de groeiende vervreemding van moslims en niet-moslims. Met de uitspraak ‘De West-Europese levenswijze en die van de moslims is onverenigbaar’ zijn 45 procent van de mensen het eens tegenover 39 procent 10 jaar geleden (Elchardus, DM). Twee op de drie Belgen zijn van mening dat de Islam hun identiteit en vrijheid bedreigt. Hoe meer we andere culturen leren kennen en ze aantreffen in onze buurten hoe duidelijker de onverenigbare verschillen. Dus toch niet zo onbekend is onbemind. Integendeel.


“Hoe groter de multiculturaliteit in een buurt, hoe minder burgers er zich in thuis voelen. De onveiligheidsgevoelens stijgen en het sociaal weefsel ontrafelt.”

Net zoals alle samenlevingen worden we geconfronteerd met schooluitval, stedelijke ongelijkheid, radicalisme en polarisatie van alle slag, gevangenissen waar je cum laude in extremisme kan afstuderen et cetera. Dit holt het draagvlak voor solidariteit uit. Democratie is een bottom up proces. Het is meer dan louter een aanpassing van een politiek systeem. A fortiori is het een maatschappelijke omwenteling die vanuit de gemeenschap moet groeien met impliciete solidariteit in haar kielzog. Die solidariteit is het resultaat van het verbeelden van een politieke gemeenschap als democratische structuur met elk individu als lid én deelnemer. Zoals de Tocqueville zei; “naarmate de economische verhoudingen gelijker worden doet de democratie zijn intrede. Vrijheid zonder sociale mobiliteit is zinnebeeldig.

Quid multiculturaliteit

75 procent van de Belgen voelt zich niet meer thuis. Diverse samenlevingen zijn nu eenmaal minder aangenaam, minder war en minder solidair dan homogene samenlevingen. Daar moeten we iets aan doen. We moeten op dit lapje grond proberen samen te leven en met rechten én plichten een gemeenschap vormen. Brussel is een interessante casestudie van hoe het overal in België en Europa zal worden. De sociologische samenstelling is enorm veranderd de afgelopen decennia. Dat is een feit. Dat is een vaststelling. Dat die verandering te snel ging is ook een feit. In het tweetalig Brussel spreekt momenteel nog slechts 40 procent Nederlands of Frans thuis. In twintig jaar tijd heeft er een bevolkingstoename van 20 procent plaatsgevonden. Dat betekent dat er op 1 miljoen inwoners, 200 000 inwoners zijn bijgekomen. Dat is gigantisch.

“De toekomst is divers. Dat brengt uitdagingen met zich mee. Mits een performant beleid en een duidelijke visie kunnen we hier wel mee aan de slag en kan het zelfs een verrijking zijn voor onze cultuur.”

Het multiculti-beleid of  non-beleid van de afgelopen decennia heeft zijn stempel gedrukt op de grootsteden. Die mensen zijn hier en die zullen blijven. Dat is historisch-sociologisch een feit. Mensen gaan niet terug. De reden? Wortels zoals Lukas Vander Taelen in een interview liet optekenen. Ze krijgen hier kinderen. Ze bouwen een leven op. Marokkanen gaan op vakantie naar Fez of Marokko, maar ze spreken geen Arabisch en blijven ginder niet hangen. De toekomst is divers. Dat moeten we onder ogen zien. Dat brengt uitdagingen met zich mee. Mits een performant beleid en een duidelijke visie kunnen we hier wel mee aan de slag en kan het zelfs een verrijking zijn voor onze cultuur.

“Onze geschiedenis. Ons gedeeld verhaal is het vertrekpunt. Dat is het referentiekader; de ‘Leitkultur’ zo je wil. Daar valt geen jota van af te wijken. Conditio sine quad non.

Burgers die vanuit een andere cultuur en religie naar hier komen hebben niet dezelfde evolutie doorgemaakt die wij hebben gehad. Wij hebben Judeo-Christelijke, humanistische en Grieks-Romeinse wortels overgoten met een sausje verlichtingswaarden. Onze geschiedenis. Ons gedeeld verhaal is het vertrekpunt. Dat is het referentiekader. Dat is de monocultuur; de ‘Leitkultur’ zo je wil. Daar valt geen jota van af te wijken. Conditio sine quad non. Een democratie houd je vooral op de rails via informele normen en zeden; ‘les moeurs.’ Daarbinnen echter, is er ruimte voor diversiteit. België is van staatsreligie naar persoonlijke religie geëvolueerd. Bij de islam is de sociale druk immens. Bij de katholieken was dat in de jaren ’50 niet anders. Daar is tegen gestreden. Je kunt christenen hebben die anticonceptie gebruiken, scheiden, holebi zijn en niet naar de zondagmis gaan. In de jaren ’50 was je dan persona non grata. Religie heeft geen prerogatief maar is ingebed in de samenleving en heeft daar zijn plaats in gevonden, niet zonder slag of stoot.

Migratiebeleid

Vervolgens importeren we een religie via gastarbeiders, voornamelijk Marokkanen. Die brachten een werkdrift en een beleving van religie mee die aanleunde bij de onze. Toen was de islambelijdenis compleet anders dan nu. Kijk naar beelden uit de jaren ’60. Geen hoofddoek te bespeuren. Ze aten dan wel geen varken, maar het woord ‘halal’ gebruikten ze niet. Marokkanen zetten zich toen als vrijzinnige af tegen de ramadan. Tegenwoordig is een hoofddoek een onderdeel van het establishment. Het is hét symbool van een rigide en reactionaire islam. Tijdens de ramadan zijn alle winkels op de Stalingradlaan dicht. Net zoals je in de jaren ’50 op vrijdag – visdag – ook geen vlees kon kopen. Door onze katholieke achtergrond kunnen we dat snappen. Lukas van der Taelen – niet de meest rechts-conservatieve columnist – vergelijkt het met broodjeszaken waarbij je belegde broodje goedgekeurd is door het Vaticaan.

Zeggen wie je bent is niet vrijblijvend. Vanaf dat moment verbind je jezelf tot alle andere spelers van diezelfde ploeg waardoor solidariteit een draagvlak krijgt. Identiteit, traditie en cultuur zijn wereldwijd bij alle lokale gemeenschappen elementen waarin men houvast vindt tegenover de dreigingen van het globalisme. Je zou kunnen stellen dat een zekere vorm van nationalisme gebaseerd op moribus, artibus en adfinitatibus cruciaal is voor het voortbestaan van een democratie. Wanneer wij dan nieuwkomers van de vierde generatie nog steeds als ‘allochtoon’ benoemen, zij zichzelf zo bestempelen, wij hen zo behandelen en zij zelf zo handelen dan kan je spreken van feitelijke apartheid. Het beleid heeft gefaald. Nieuwkomers gaan zich gaan terugplooien op hun religie en hun eigen identiteit opbouwen aangezien wij hen niet meenemen. Religiositeit keert terug via de achterdeur, nadat wij ze hebben buitengesjot via de voordeur.

Einde deel I. Volgende blogpost zal verder borduren op deze thematiek.

  • Mathieu Cockhuyt
    Twentysomething. Criminoloog. Bachelor Sociale Wetenschappen. Conservatief. Rechts. Flamingant. Dwarsdenker. Scherp Satirische Neerslag. Sturm Und Drang. Koffieverslaving. Hobbyist Schilder – Theatermaker. #9000.

Make My Pussy Wet

Elke donderdag trekken de klimaatyuppies hun Fila sneakers aan om te spijbelen en hun grootste literaire hoogstandjes te exposeren; “Eat my pussy, not meat”; “Make my pussy wet, not the earth”; “Fuck me not the earth” Je kan spijbelaars van veel betichten, maar niet van goede smaak. Alsof dat nog niet genoeg is schuimt de klimaatpaus Anuna De Wever de media af waar ze rake oneliners lanceert die meer tot fronsen leiden dan tot reflectie. Alweer een kleine, doch niet exhaustieve bloemlezing; “fuck inflatie”; “fuck economische logica”; “stop het importeren van Spaanse sinaasappels.” Freud zou deze slogans ongetwijfeld zien als een concretisering van seksuele frustraties. Maar ik ben Freud niet.

Ecologisch hooliganisme

Het ecologisch hooliganisme kenmerkt zich door cultuurmarxisme, veganisme, helikopterouders, open grenzen en genderfluïditeit. Op de wekelijkse hoogmis – die bij de klimaatreligie op donderdag valt – wordt er gespijbeld, gefeest en gedronken. Sociale mobiliteit door middel van onderwijs is dan ook irrelevant als je behoort tot een blanke geprivilegieerde economische klasse. Gewapend met hun smartphone willen ze een groene revolutie ontketenen waarbij ze wild om zich heen schoppen. De wekelijkse sacristie wordt steevast afgesloten met een Carapils en Burgerking.

“De klimaatinquisitie verkondigt het grote gelijk en pleit tegen de welvaart waar de vorige generaties voor gevochten hebben en de facto tegen hun eigen levensstijl”

Vijf voor twaalf

De klimaatinquisitie verkondigt het grote gelijk en pleit tegen de welvaart waar de vorige generaties voor gevochten hebben en de facto tegen hun eigen levensstijl. Het is nu echt wel vijf voor twaalf. Vorige generaties horen al decennia lang dat het vijf voor twaalf is. Het zou onderhand toch wel al half een moeten zijn. Onze grootouders overleefden de zure regen en de ‘global cooling.’ Ze zwommen in sterk vervuilde rivieren en ademden de rubber in die hun ouders verbrandden in de tuin. Een vorige generatie die ambachtelijke koffie maakte en milkshakes uit de Starbucks nog niet bestempelde als ‘koffie.’ Een vorige generatie die mensen op straat nog aankeken en niet naar de tegels staarde met witte kabels in de oren.

Vandaag bepalen pubers de politieke agenda. Anuna en co worden opgevoerd als gelijken met politici en experts. De psalmen van de klimaatbijbel zingend, lopen de koters door de straten waar ze – afgezet door hun helikopterouders – eventjes iedereen de les komen spellen. Dat ze daarbij vaak geen gelijk krijgen van het IPCC (International Panel on Climate Change) zal hun daguitstap niet deren.

“Niet alleen zijn hun standpunten beter, ze zijn ook moreel superieur. Ze zijn de ‘green supremacisten’; geradicaliseerd, populistisch, polariserend en elitair”

Green supremacy

De mandatarissen van Groen – de bourgeoisie-partij bij uitstek – werpen zich op als socialisten mét diploma waarbij hun electoraat voornamelijk bestaat uit jonge, opgeleide stedelingen. Ze zijn bezorgd om het klimaat en het milieu – als ze al het verschil kennen – maar worden nooit geconfronteerd met de natuur, noch met de economische gevolgen van hun keuzes. Ze koesteren hun hermetisch afgelijnde moestuin op hun dakterras in de stad, maar kennen het verschil niet tussen een den en een spar. Niet alleen hun standpunten zijn beter, ze zijn ook moreel superieur. Ze zijn de ‘green supremacisten’; geradicaliseerd, populistisch, polariserend en elitair.

“In hun urbane bubbel zijn ecofascisten volgers van de cultus die sterfelijkheid herleidt tot oorzaken die aan iemands gedrag te wijten zijn in de vorm van eminente gerechtigheid”

De gutmenschen zijn belerend en betuttelend en doen ons heimwee krijgen naar de libertijnse jaren ‘60. In hun urbane bubbel zijn ecofascisten volgers van de cultus die sterfelijkheid herleidt tot oorzaken die aan iemands gedrag te wijten zijn in de vorm van eminente gerechtigheid. Voor elk genot een ziektebeeld; Tournée Minérale, Dagen Zonder vlees en Mei Plasticvrij. De klimaatlobby krijgt sektarische dimensies waar de getuigen van Jehova jaloers op zouden zijn. De ketters die zich gaan verdiepen in de materie en een kritische reflex aan de dag leggen worden uit de gemeenschap gezet.

Masturbatieschaamte in de 21e eeuw

Na de masturbatieschaamte van de Katholieken hebben we nu de vliegschaamte van de groenen. Op het kapitalistisch ecofestival van de groene elite in Davos landen 1500 privévogels (1). De klimaatconcilie in Katowice stootte evenveel CO2 uit als 8.200 Amerikaanse gezinnen op een heel jaar. Desondanks vindt de groene Taliban dat vliegen te goedkoop is voor het plebs. Gelukkig brengt een vliegtaks soelaas; de aflaten van de groene elite. Sommige mensen zijn gelijker dan anderen. Zij zijn de gutmenschen, de ubermenschen.

“Gelukkig brengt een vliegtaks soelaas; de aflaten van de groene elite. Sommige mensen zijn gelijker dan anderen. Zij zijn de gutmenschen, de ubermenschen”

Gele hesjes en de Calvocarcrash

Gemiddeld besteden mensen 6 procent van hun inkomen aan energie (2).Dit betekent dat de hogere inkomens in absolute termen meer besteden en dus meer consumeren. De zelfverklaarde gutmenschen hebben een ecologische voetafdruk waar het gelehesjesproletariaat alleen maar kan naar hunkeren. Die ‘klimaatbarbaren’ zijn vaak mensen met een lager inkomen die wél de klimaattaksen voelen. Na de Turteltaks de Calvocarcrash? We zijn niet allemaal gelijk in het licht.

De industriële revolutie als zondeval

De ecofascisten vertrekken vanuit het paradigma dat de wereld in oorsprong een idyllische tuin van Eden is waarbij mens en natuur ooit in harmonieus evenwicht leefden, inclusief unicorns. Dit hebben wij; u en ik verstoord. De zondeval in de emanatie van de industriële revolutie heeft ons in bekoring geleid. Pre-industriële revolutie zaten we nog aan 280ppm ( deeltjes per miljoen) nu aan 400ppm. Phanta Rhei zei Heraclitus. Alles stroomt. In het Plioceen was de temperatuur 3,5 graden hoger, waren de poolgebieden ijsvrij en was er sprake van 2000ppm (3). Tijdens de ijstijd lag de zeespiegel 120 meter lager en konden we nog te voet naar Engeland (4). Klimaatproblematiek is ons probleem, niet dat van de natuur, stelde wetenschapsfilosoof Maarten Bouydry in een column. De natuur wordt niet gestuurd door een omnipotente voorzienigheid en kent geen evenwicht. Continenten verschuiven, zeespiegels stijgen en dalen, poolkappen bevriezen en smelten.

“De ecofascisten vertrekken vanuit een paradigma waarbij mens en natuur ooit in harmonieus evenwicht leefden, inclusief unicorns”

Greta, verlos ons van onze zonden

Gelukkig is er Greta. Het meisje met meerdere autismespectrumstoornissen dat misbruikt en geëxploiteerd wordt door Ingmar Rentzhog. Een Zweedse ‘groene’ kapitalist die banden heeft met die andere ‘groene’ ondernemer Al Gore. Volgens de krant Svenska Dagbladet zou Rentzhog Thurnberg met zijn bedrijf ‘We Don’t Have Time’ aan haar naam al een miljoen euro hebben verdiend. “Leidinggevenden van ‘We Don’t Have Time’ waren de eersten die aandacht besteedden aan Greta Thunberg’s protest via berichten op sociale media die viraal gingen.” Klinkt het in een promotiefolder. Rentzhog voorzag ook een fotograaf die foto’s en video’s maakte van Greta’s zitstakingen die nadien wereldwijd gedeeld werden (5).

“Ik wil niet dat jullie hoop voelen. Ik wil dat jullie panikeren. Ik wil dat jullie de vrees voelen die ik elke dag voel,” zei Greta in Davos. Angst is een slechte raadgever. Angst willen we net niet. Steekvlampolitiek willen we net niet. Voortschrijdend inzicht, doordachtheid, kennis, wetenschap en scepticisme moeten we wel hebben.

“Greta heeft een Noorse insteek; we moeten ons schuldig voelen, culpabiliseren, zonde, boetedoening”

De groene lobby

De klimaatmarsen bevinden zich in een kluwen van groene lobby’s en politieke recuperatie van extreemlinks. Natalie Eggermont zegt u misschien niet zoveel, maar zij was van 2014 tot 2017 de bezieler van Climate Express en stond bij de gemeenteraadsverkiezingen in oktober 2018 op de lijst van de PVDA Kortrijk (6). De klimaatbetogingen ‘Rise for the climate’ werd door Climate Express georganiseerd en biedt advies en logistieke ondersteuning aan Anuna en ‘Youth for climate’.

Joeri Thijs van Greenpeace heeft schoorvoetend toegegeven dat Anuna input is komen vragen om te debatteren met politici. Alsof dat allemaal nog niet genoeg is contacteert Anuna de Vlaamse bouwmeester Leo Van Broek om in naam van de jongeren een klimaatpanel op te richten. Dit zou niet vreemd zijn indien Anuna’s vader geen stadsplanner was bij de stad Antwerpen. Tot slot heeft Anuna’s mama Katrien van der Heyden een consultancybedrijf, Nesma genaamd, dat opdrachten kreeg van Chantal Pauwels toen die in Antwerpen Agalaev-schepen van Gelijke Kansen was. In de wandelgangen wordt gefluisterd dat ze actief was als speechguru bij Groen (7).

“In de wandelgangen wordt gefluisterd dat ze actief was als speechguru bij Groen”

Act For Climate Justice, heeft Arne Kempynck als woordvoerder. Kempynck is een beroepsactivist en bestuurder van Vrienden van Hart boven Hard en tevens bestuurder bij het anarchistische Scheld’Apen (8). De megacomputers die nodig zijn voor de stalkingsoperatie om Schauwvliege op de knieën te krijgen, verbruiken tonnen energie en hebben een carbon footprint die ongeveer gelijkstaat met die van de vliegtuigindustrie maar dat zien we even over het hoofd voor de ‘goede zaak.’ Elk zijne zondag denk ik dan.

De nieuwe aflaten

Ondertussen blijft de rest van de wereld niet achter op hun terechte queeste naar meer welvaart. En vergis u niet, energie is welvaart. De bevolking in Afrika zal deze eeuw verviervoudigen tot 4,4 miljard. India bouwt de komende jaren honderden nieuwe luchthavens en brengt honderden miljoenen nieuwe auto’s in het verkeer (9). Zij moeten nog beginnen aan hun industriële revolutie. Wie zijn wij om hen tegen te houden? En dan zal blijken dat mensen als Anuna De Wever, Kyra Gantois en van Ypersele met hun mond vol tanden staan. Een vliegtuigaflaat? Ingrijpen op drie procent. Het is overigens de vraag of wie vandaag aan 50 euro vliegt, zal terugdeinzen voor 57 euro. Anuna waarschijnlijk niet, er circuleert op internet een oplijsting van haar plezierreizen in 2018: elf in totaal, waarvan het merendeel per vliegtuig. Ze doet wat ze wil, maar het relativeert wel haar persoonlijk engagement. Een klimaatwet op Belgisch niveau? Ingrijpen op 0,3 procent van de wereldwijde opwarming en een packagedeal met nog meer overheidsinstellingen.

“Een klimaatwet op Belgisch niveau? Ingrijpen op 0,3 procent van de wereldwijde opwarming. De Belgische staalindustrie en petrochemie moeten kapot want het kapitalisme is de baarlijke duivel”

De Belgische staalindustrie en petrochemie moeten kapot want het kapitalisme is de baarlijke duivel. Ik zie heel veel symboolpolitiek, maar weinig concrete maatregelen zoals carbon capture storage, carbon capture usage, kernenergie, opslag van energie, waterstof, warmtenetten, global grid e.d.

Evolutie

De waarheid heeft ook haar rechten en zeggen dat Europa niks doet is de waarheid geweld aan doen. De EIB is de facto een klimaatbank. Vorig jaar besteedde de EIB 16,1 miljard euro aan het bestrijden van de klimaatopwarming. België kreeg 262 miljoen euro om te investeren in windparken op de Noordzee en 550 miljoen euro ging naar het opwaarderen van het netwerk van de Waalse netbeheerder Ores (10).

“Vorig jaar besteedde Europa 16,1 miljard euro aan het bestrijden van de klimaatopwarming”

Revolutionaire ideeën lanceren vanuit een ivoren bubbel zijn romantisch en opwindend, maar volstrekt onhaalbaar. Een draagvlak voor klimaatbeleid bij de bevolking opbouwen is weinig glamoureus, gebeurt met vallen en opstaan en is hard labeur. De echte helden zijn dan ook al die stille werkers – politici, ondernemers en burgers – die stapje voor stapje helpen de moeilijke inspanningen te leveren. Evolutie, geen revolutie.

“Het is rationeel om minder rekening te houden met toekomstige generaties dan met de huidige generaties, vanwege de onzekerheid die gepaard gaat met toekomstvoorspellingen.

Maarten Boudry

Finaal zal blijken dat de klimaatbeweging een watermeloen is, een groene schil waaronder een dieprode kern schuilgaat. Dat maakt de beweging iets minder spontaan en onschuldig dan ze op het eerste zicht lijkt.

– Mathieu Cockhuyt

____________________________________________________________

Bronnen

(1) De Coster, S. (2019, 30 januari).‘Klimaatmars of autosalon? Mijn zoon twijfelt niet.’ De Morgen. (pagina 23).
(2) Renard Renard, H. (2019, 16 januari). ‘We hoeven helemaal niet minder energie
te verbruiken.’ De Morgen. (pagina 22). 

(3) Raymo, Maureen E; Grant, B; Horowitz, Michael; Rau, Greg H (1996): Estimate
of mid-Pliocene Paleo-pCO2 for ODP Hole 130-806 (Table 1). PANGAEA, https://doi.org/10.1594/PANGAEA.681721,
(4) Henry Schneider, S. (2011). Encyclopedia of Climate and Weather (herzien).
USA:
OUP USA.
(5) Wierd, D. (2019, 11 februari). ‘Ophef rond klimaatmeisje Greta’. De
Telegraaf. 
(6) Bervoet, D. (2019, 7 februari). ‘De linkse kaping van de klimaatmarsen’. De
Tijd. (pagina 6). 

(7) Bervoet, D. (2019, 7 februari). ‘De linkse kaping van de klimaatmarsen’. De Tijd. (pagina 6). 
(8) Bervoet, D. (2019, 7 februari). ‘De linkse kaping van de klimaatmarsen’. De
Tijd. (pagina 6). 
9 De Keyzer, P. (2019, 15 februari). ‘Klimaat(r)evolutie’. De Tijd. 

(10) Mooijman, R. (2019, 9 maart). ‘Klimaatbank.’ De Standaard.