Multiculturaliteit: de prijs van gastvrijheid & cultuurrelativisme

Vorige week hadden we het over de multiculturele samenleving en hoe die botst op haar kosmopolitische grenzen. Hieronder leest u deel twee dat handelt over de vorming van een natie, ‘oikofobie’ of angst voor het eigene en de urgentie voor een performant migratiebeleid.

Islam in een liberale democratische rechtstaat. Contradictio in terminis?

Vaak gaat het debat de theologische toer op; is de islam gewelddadig of niet? Dat is zinledig. Net zoals met de Bijbel kun je uit de Koran halen wat je wil. In 2015 publiceerde de socioloog Ruud Koopmans een internationaal vergelijkend onderzoek waaruit bleek dat de helft van de Belgische moslims fundamentalisten zijn. In herkomstlanden als Turkije of Marokko gaat dat naar 70 tot 80 procent. We zien dat slechts twee islamitische landen een democratie kennen; Senegal en Tunesië. Uit het World Values Survey kunnen we aflezen dat meerderheden in islamitische landen de sharia genegen zijn en dus de doodstraf willen voor homoseksuelen. Die instemming is er ook in landen waar moslims niet tot de meerderheid behoren dus confirmatie tot de sociale norm speelt niet, stelt Ruud Koopmans. Er is in het huidige onderzoek uiteraard een lacune. De fundamentalistische islam is geïnstitutionaliseerd in de islamwereld en de liberale Islam is geïndividualiseerd en krijgt dus minder een stem.

“Het kolonialisme is vandaag de dag des duivels. Maar landen met een langere kolonisatie scoren net beter op democratie en mensenrechten.”

Theocratieën zijn trending. Rechten van vrouwen, LGBTQ en minderheden worden over de haag gegooid. De islamitische wereld was Europa eeuwenlang ver vooruit. Des te dramatischer is het economische verval van de voorbije halve eeuw. Tevens heerst er bij de moslimwereld een perceptieprobleem. En daar hebben we een gedeelde verantwoordelijkheid. Daar moeten we zelf ook mee aan de slag. Zo blijkt dat slechts 4 procent van de Britse moslims gelooft dat Bin Laden achter de aanslagen van 9/11 zit. Veel moslims zijn ervan doordrongen dat de Westerse wereld de schuldenaar is van alle islamitische problemen. Dit heeft onder meer te maken met analfabetisme. Er wordt in de Arabische wereld maar weinig gelezen en er is weinig betrouwbare informatie voor handen (Ruud Koopmans, Knack). Uiteraard hebben westerse interventies, de Irakoorlog bij uitstek, schade berokkent. Maar er is tevens fundamentalisme in landen waar het Westen nooit een voet aan land heeft gezet. Het kolonialisme is vandaag de dag des duivels. En daar valt wel iets voor te zeggen. Maar landen met een langere kolonisatie scoren net beter op democratie en mensenrechten. Landen die nooit gekoloniseerd zijn zoals Iran en Saudi-Arabië doen het niet beter.

Oikofobie en cultuurmarxisme

Progressief links blijft volhouden dat een problematische integratie niets met cultuur en religie te maken heeft, maar te wijten is aan discriminatie of uitsluiting door de ontvangende samenleving. Als je vanuit cultuurnihilistische bril en angst voor het eigene niet kunt toegeven dat de verlichting superieur is dan ontken je het zonlicht. De waarheid heeft ook haar rechten. Is het toeval dat alle grote wetenschappelijke doorbraken en de verlichting in de 17e en 18e eeuw plaatsvonden in een voornamelijk christelijk/katholiek West-Europa? Ik zeg niet dat er in onze samenlevingen geen werk aan de winkel is, maar het is een vaststelling dat er in álle ontvangende westerse landen een zeer groot verschil is in de integratie van migrantengroepen.  

“Het fundamentalistische salafisme heeft als doelstelling om de democratie af te schaffen en te vervangen door de sharia. Ongelijkheid van mannen en vrouwen is een basiswaarde. Homoseksualiteit moet met de dood bestraft worden, net als geloofsafvalligheid.”

Uit een Australisch onderzoek blijkt dat de integratie van Libanese christenen veel beter verloopt dan die van Libanese moslims. Chinezen, Vietnamezen en Indiërs, blinken uit op de arbeidsmarkt en in het onderwijs. In Nederland presteren Surinamers en Antillianen op alle fronten beter dan Turken en Marokkanen. Het is dus perfect legitiem om de voorrang te geven aan minderheden zoals Syrische christenen wanneer je een beperkte opvangcapaciteit hebt. Dit heeft voor alle duidelijkheid niks te maken met etniciteit maar veeleer met hun religieuze achtergrond. Het fundamentalistische salafisme heeft als doelstelling om de democratie af te schaffen en te vervangen door de sharia. Ongelijkheid van mannen en vrouwen is een salafistische basiswaarde. Homoseksualiteit moet volgens de salafist met de dood bestraft worden, net als geloofsafvalligheid.

“Wij zijn allemaal Vlamingen. We hebben een gedeelde geschiedenis van de arbeidersbeweging, de vrouwenbeweging, de Vlaamse ontvoogdingsstrijd, kinderrechten et cetera.”

De Nederlandse socioloog Ruud Koopmans vroeg: ‘Wat vindt u: moeten mensen die onheil stichten en kwaad doen in de ogen van God gedood worden?’ 38 procent van alle ondervraagde moslims was het daarmee eens, tegenover 11 procent van alle christenen en 5 procent van alle joden. Als iemand een religie aanhangt die tegelijk een ideologie is over hoe een maatschappij er moet uitzien met eigen rechtsregels, rechtbanken en verhoudingen tussen man-vrouw dan moet je klaar en duidelijk de spelregels uitleggen. Zij komen uit theocratieën. Hun religie kan samenvallen met hun identiteit met als gevolg dat ze de godsdienstregels boven de staatsregels plaatsen. Als seculiere samenleving heb je dan een probleem. Wij zijn allemaal Vlamingen. We hebben een gedeelde geschiedenis van de arbeidersbeweging, de vrouwenbeweging, de Vlaamse ontvoogdingsstrijd, kinderrechten et cetera.

“Regimes zoals Saudi-Arabië met – na olie –  het wahabisme en salafisme als belangrijkste exportproduct,  hebben sinds de jaren ’70 miljarden geïnvesteerd in het onderhouden van de banden met burgers die nu in Europa gevestigd zijn.”

Import van armoede

Je moet durven toegeven dat er een correlatie – geen causaliteit – is tussen de slechte economische situatie van moslims in Europa en religie. Mede door de ongelijkheid tussen man en vrouw zijn er veel minder moslimvrouwen aan het werk. Het gezinsinkomen ligt lager, waardoor de woonomstandigheden minder goed zijn en de scholing van de kinderen in het gedrang komt. Onderschat de geldbedragen niet die mensen van hier naar hun landen van herkomst doorsluizen. Regimes zoals Saudi-Arabië met – na olie –  het wahabisme en salafisme als belangrijkste exportproduct,  hebben sinds de jaren ’70 miljarden geïnvesteerd in het onderhouden van de banden met burgers die nu in Europa gevestigd zijn.

“Een theocratie in Iran was in de jaren ’70 ondenkbaar. De twee kantelmomenten voor de geradicaliseerde islam zijn de islamitische revolutie van Khomeini in 1979 en 9/11.”

Fundamentalisme is de rechts-extremistische vorm van religie. Een theocratie in Iran was in de jaren ’70 ondenkbaar. De twee kantelmomenten voor de geradicaliseerde islam zijn de islamitische revolutie van Khomeini in Iran in 1979 en 9/11. Plaats daar de invasie van de Sovjet-Unie in Afghanistan in 1979 ook maar bij. Zelfmoord in naam van geloof ? Dat is geleden van de godsdienstoorlogen in de middeleeuwen. Vandaag vliegen sjiieten en soennieten elkaar naar de strot. Toen de sjiet Khomeini een fatwa uitsprak over Rushdie en zijn Duivelsverzen vonden de soennieten ook dat de schrijver zo snel mogelijk moest worden geliquideerd. En hoe reageerde het Westen daarop? Door te stellen dat Rushdie niet zo mocht provoceren. We hadden duidelijk moeten maken dat Rushdie volledig huist in de liberale democratische rechtstaat. En als dat je niet bevalt staat het je vrij om te vertrekken.

Hoofddoek of blinddoek?

Het dragen van een hoofddoek komt bij de links politiek correctie elite over als emancipatorisch. Ik durf te betwijfelen of er dames zijn in Iran die vrijwillig elke dag een hoofddoek dragen. Binnen een Belgisch referentiekader zijn ze de rebellen, maar hun mededames in hun thuisland – die deze keuzevrijheid niet hebben – spuwen ze in het gezicht. Pinar Akbas stelt het op de opiniewebsite Doorbraak als volgt; “Vraag aan een politiek correct linkse kameraad wat de moslimgemeenschap in Vlaanderen heeft verwezenlijkt op vlak van multiculturele verrijking en hij zal geen enkel antwoord kunnen geven over cultuur. Ik vraag aan elke verdediger van de aanwezigheid van meer islam in onze samenleving wat de voordelen zouden zijn voor ons op vlak van vooruitgang. Ik vraag aan elke pseudofeminist die aan de lippen hangt van een hoofddoek of zij mij ook iets kan vertellen over die persoon onder de hoofddoek, zonder uit te wijden over religie. De linkse elite die hier graag oploopt met vrouwenemancipatie en ons in een keurslijf van quota dwing zegt niks over de structureel geïnstitutionaliseerde schending van vrouwenrechten in de islamitische wereld. Het Belgisch koningshuis loopt hand in hand met de Saudische koninklijke familie. Het is toch godgeklaagd dat Asia Bibi (Pakistaanse christelijke vrouw die in 2010 wegens ‘belediging van de profeet Mohammed’ ter dood veroordeeld werd en in 2018 door het Hooggerechtshof werd vrijgesproken)  jaren in een dodencel moest zitten voor het Westen in gang schoot.

“De linkse elite die hier graag oploopt met vrouwenemancipatie zegt niks over de structureel geïnstitutionaliseerde schending van vrouwenrechten in de islamitische wereld.”

Migratiestop?

Een goed georganiseerde migratiestroom is niet alleen optimaal voor het ontvangende land maar ook voor de migrant. Daarom is internationale samenwerking zo belangrijk. Spanje en Marokko hebben een akkoord gesloten over het terugsturen van onderschepte illegale migranten naar Marokko. Sinds de Libische kust vrijwel hermetisch is afgesloten voor vluchtelingen en Italië consequent migranten weigert, is Marokko voor  illegale migranten het favoriete vertrekpunt richting Europa. Al snel komen die boten tussen de kust van Marokko en Spanje terecht in een zone waarvoor beide landen verantwoordelijk zijn. Wie  in dat gebied wordt opgepikt door de Spaanse reddingsdiensten, gaat linea recta aan wal in Andalusië.  Door de deal die Madrid met Marokko sloot kunnen voortaan illegale migranten die gered zijn ook naar Marokko gebracht worden als in dat land de dichtstbijzijnde veilige haven ligt.

“De leitkultur leidt en verleidt, maar dwingt niet.”

De vergrijzende landen in het Noorden kunnen ‘ingevoerde arbeid’ wel gebruiken, we moeten daar niet flauw over doen. En die arbeidsmigratie hoeft niet integraal op permanente basis te zijn. Iedereen die tot de club wil behoren moet alle kansen krijgen. De leitkultur leidt en verleidt, maar dwingt niet. Een performant integratiepolitiek werkt inclusief en gooit het staatsburgerschap niet zomaar te grabbel. Daar mag een natie wat voor vragen en daar moet dan ook iets tegenover staan. Vrijwillig. Niet vrijblijvend. Quid pro quo.

Civis Romanus Sum

We moet zowel de mensenrechten van migranten als de verwachtingen en de soevereiniteit van het ontvangende land ernstig nemen. Politici moeten de moed hebben om duidelijk te maken dat samenlevingen altijd in verandering zijn. En dat kan zonder pejoratieve bejegening. Phanta Rhei. Dat kan, zoals nu, door immigratie. We weten niet of die toename doorzet, maar zelfs als het percentage gelijk blijft, stijgt het absolute aantal mensen. De vraag is niet of je pro dan wel contra migratie bent, maar hoe je de negatieve impact verkleint terwijl je de positieve bijdrage maximaliseert. Dit kan door in een hegeliaanse dialectiek toe te werken naar een gedeelde synthese. Dit vergt wel tijd. Het oude Romeinse rijk deed er 300 jaar over om te evolueren tot een inclusieve civis Romanus sum. Je kan het de autochtone bevolking ook niet kwalijk nemen dat ze zich argwanend opstellen. Na 9/11 werd de 21e eeuw officieus ingeluid. Het tijdperk van de ideologische stromingen zoals het nationaalsocialisme en het communisme was voorbij. Er braken jaren aan van terreur, IS-propaganda, onthoofdingen, angst én de aanslagen in Zaventem en Maalbeek.

“Het verleden is een baken voor het heden. Het is de toekomst die ons oproept tot het bereiden van de weg naar morgen.”

Behandel staatsburgerschap met waarde. Voer een beleid dat verder strekt dan een snel-Belgwet. Werk aan een gedeeld verhaal. Een visie. Een civis romanus sum. Wie zijn we? Waar komen we vandaan? Waar willen we naar toe? De nieuwkomers zullen de natie met trots behandelen. Het verleden is een baken voor het heden. Het is de toekomst die ons oproept tot het bereiden van de weg naar morgen.

Ik bedank de verkoper voor deze uitvoerige uiteenzetting, zet mijn vilten hoed op mijn verzadigde hoofd en stap terug de realiteit in. In Gent lukt die integratie kennelijk uitstekend. Gent als gidsstad? Misschien moet ik toch nog eens gaan praten met de familie Benhaddou.

Mathieu Cockhuyt

Twentysomething. Criminoloog. Bachelor Sociale Wetenschappen. Conservatief. Rechts. Flamingant. Dwarsdenker. Scherp Satirische Neerslag. Sturm Und Drang. Koffieverslaving. Hobbyist Schilder – Theatermaker. #9000

Immigratie is geen mensenrecht. Deel I

Gisterenavond lag ik op de bank. Beentjes omhoog. In de ene hand een Vlaamsche Leeuw en in de andere een kommetje zelfgemaakte – jawel – popcorn. Ik keek naar Borsalino. Je weet wel, die geweldige gangsterfilm uit 1970 met Alain Delon en Jean-Paul Belmondo. Aanvankelijk maken de twee gangsters ruzie om een vrouw. Standaard. Uit het leven gegrepen, maar uiteindelijk besluiten ze dan toch maar samen te werken. Petite histoire; Belmondo spande tegen Delon een rechtzaak aan omdat Delon tweemaal voorkwam op de affiche van de film. Namelijk als acteur en producer. Ruzie om ego dus. Standaard. Uit het leven gegrepen. Soit.

Ik kreeg goesting om nog een hoed toe te voegen tot mijn bescheiden collectie. Gewoon doen! ‘S anderendaags spring ik op mijn fiets naar de plaatselijke hoedenwinkel. Ik storm binnen en declameer; ‘Ik wil een hoed zoals Alain Delon, je weet wel van Le Samouraï. Toen er nog neo noir films gemaakt werden en mannen nog gentlemen waren. Tegenwoordig met die witte adidassokken, opgerolde broek en Levi shirts zien ze er meer uit als clowns dan als iemand die een jonge deerne tot vervoering zal brengen. Soit.

Die man haalt daar zijn hele collectie boven. Kleine hoeden, grote hoeden, mooie hoeden, lelijke hoeden, hoeden met brede band, hoeden met smalle band. Enfin, veel hoeden. Laat het passen maar beginnen. Om de tijd te doden begint de verkoper tegen mij te praten. Wat smalltalk kan wel, ik heb toch tijd. Hij begint over het programma; ‘Ramadamadingdong’. Als man van de wereld en volger van zowel hoge als lage cultuur weet ik meteen waarover het gaat. De reclamespot had ik vorige week gehoord. Het zou een verbindend programma zijn en grapjes bevatten in de trant van zondaars die zouden branden in de hel met Tupac, Biggie en Milow. Dat kan slechter denk ik dan. Die Milow neem ik er maar bij. Eigenlijk boeit het programma me maar matig. Ik gaf die man zijn verzetje omdat ik ervan uit ging dat hij wellicht maar een keer in het jaar een klant ontvangt. Wie draagt ook nog hoeden?

Het radiovertier draaide kennelijk uit op amateurisme. De ‘presentatoren’ konden het telefoonnummer niet vinden – lastig voor een praatprogramma met bellers – en ze herinnerden zich de namen niet meer van de gasten die de komende uitzendingen gingen komen. Goed, een gemiste kans. Niet meer, niet minder. Diepgang hadden ze kunnen bereiken door de link te leggen naar maanden zonder vlees en – godbetert – tournee minerale en waarom ongelovigen zowel voor spirituele of ethische redenen ook tot vasten overgaan. Enfin, kinderziektes die er wel zullen uitgaan. Die verkoper maakte, voor ik het wist, de brug naar migratie en de islamisering van de samenleving. Bon, ik sta wel garant voor erudiete gesprekken en kan wel wat islamkritiek aan de dag leggen dus ik spring mee op de kar.

Immigratie is geen mensenrecht

Zoals we allemaal weten is emigratie volgens artikel 12 van het internationaal verdrag inzake burgerlijke en politieke rechten een mensenrecht. Immigratie is dat echter niet. De praktijk die hieruit voortvloeit is er een van mensensmokkel, eindeloze procedures, drenkelingen op zee, sans-papiers en een toekomst waarin de pushfactoren alleen maar zullen toenemen. Migratie is van alle tijden. Maar sinds de globalisering is ze wel exponentieel toegenomen. Zo waren er in 1970 wereldwijd 84 miljoen migranten ofwel 2,3 procent van de toenmalige wereldbevolking, tegen 2015 waren het er 243 miljoen, ofwel 3,3 procent van de wereldbevolking. Het aantal migranten steeg dus in het tijdperk van de globalisering naar een op de dertig mensen. De stortingen van migranten naar hun land van herkomst zijn de tweede belangrijkste geldstroom richting ontwikkelingslanden. Op die manier helpen we onrechtstreeks de ongelijkheid in de wereld verminderen.


“De stortingen van migranten naar hun land van herkomst zijn de tweede belangrijkste geldstroom richting ontwikkelingslanden.”

Botsende beschavingen

De Nederlandse Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) bracht een rapport uit over de gevolgen van diversiteit op het welbevinden van de autochtone burgers. Hieruit blijkt dat hoe groter de multiculturaliteit in een buurt, hoe minder burgers er zich in thuis voelen. De onveiligheidsgevoelens stijgen en het sociaal weefsel ontrafelt. De socio-economische kenmerken werden in acht genomen en speelden geen rol. De verliesgevoelens traden zowel op bij welstellende expats als bij laaggeschoolde, werkloze nieuwkomers. De ‘clash of civilizations’ volgens Huntington. Wat we in de westerse wereld zien gebeuren is dat de groeiende aanvaarding van multiculturaliteit recht evenredig is met de groeiende vervreemding van moslims en niet-moslims. Met de uitspraak ‘De West-Europese levenswijze en die van de moslims is onverenigbaar’ zijn 45 procent van de mensen het eens tegenover 39 procent 10 jaar geleden (Elchardus, DM). Twee op de drie Belgen zijn van mening dat de Islam hun identiteit en vrijheid bedreigt. Hoe meer we andere culturen leren kennen en ze aantreffen in onze buurten hoe duidelijker de onverenigbare verschillen. Dus toch niet zo onbekend is onbemind. Integendeel.


“Hoe groter de multiculturaliteit in een buurt, hoe minder burgers er zich in thuis voelen. De onveiligheidsgevoelens stijgen en het sociaal weefsel ontrafelt.”

Net zoals alle samenlevingen worden we geconfronteerd met schooluitval, stedelijke ongelijkheid, radicalisme en polarisatie van alle slag, gevangenissen waar je cum laude in extremisme kan afstuderen et cetera. Dit holt het draagvlak voor solidariteit uit. Democratie is een bottom up proces. Het is meer dan louter een aanpassing van een politiek systeem. A fortiori is het een maatschappelijke omwenteling die vanuit de gemeenschap moet groeien met impliciete solidariteit in haar kielzog. Die solidariteit is het resultaat van het verbeelden van een politieke gemeenschap als democratische structuur met elk individu als lid én deelnemer. Zoals de Tocqueville zei; “naarmate de economische verhoudingen gelijker worden doet de democratie zijn intrede. Vrijheid zonder sociale mobiliteit is zinnebeeldig.

Quid multiculturaliteit

75 procent van de Belgen voelt zich niet meer thuis. Diverse samenlevingen zijn nu eenmaal minder aangenaam, minder war en minder solidair dan homogene samenlevingen. Daar moeten we iets aan doen. We moeten op dit lapje grond proberen samen te leven en met rechten én plichten een gemeenschap vormen. Brussel is een interessante casestudie van hoe het overal in België en Europa zal worden. De sociologische samenstelling is enorm veranderd de afgelopen decennia. Dat is een feit. Dat is een vaststelling. Dat die verandering te snel ging is ook een feit. In het tweetalig Brussel spreekt momenteel nog slechts 40 procent Nederlands of Frans thuis. In twintig jaar tijd heeft er een bevolkingstoename van 20 procent plaatsgevonden. Dat betekent dat er op 1 miljoen inwoners, 200 000 inwoners zijn bijgekomen. Dat is gigantisch.

“De toekomst is divers. Dat brengt uitdagingen met zich mee. Mits een performant beleid en een duidelijke visie kunnen we hier wel mee aan de slag en kan het zelfs een verrijking zijn voor onze cultuur.”

Het multiculti-beleid of  non-beleid van de afgelopen decennia heeft zijn stempel gedrukt op de grootsteden. Die mensen zijn hier en die zullen blijven. Dat is historisch-sociologisch een feit. Mensen gaan niet terug. De reden? Wortels zoals Lukas Vander Taelen in een interview liet optekenen. Ze krijgen hier kinderen. Ze bouwen een leven op. Marokkanen gaan op vakantie naar Fez of Marokko, maar ze spreken geen Arabisch en blijven ginder niet hangen. De toekomst is divers. Dat moeten we onder ogen zien. Dat brengt uitdagingen met zich mee. Mits een performant beleid en een duidelijke visie kunnen we hier wel mee aan de slag en kan het zelfs een verrijking zijn voor onze cultuur.

“Onze geschiedenis. Ons gedeeld verhaal is het vertrekpunt. Dat is het referentiekader; de ‘Leitkultur’ zo je wil. Daar valt geen jota van af te wijken. Conditio sine quad non.

Burgers die vanuit een andere cultuur en religie naar hier komen hebben niet dezelfde evolutie doorgemaakt die wij hebben gehad. Wij hebben Judeo-Christelijke, humanistische en Grieks-Romeinse wortels overgoten met een sausje verlichtingswaarden. Onze geschiedenis. Ons gedeeld verhaal is het vertrekpunt. Dat is het referentiekader. Dat is de monocultuur; de ‘Leitkultur’ zo je wil. Daar valt geen jota van af te wijken. Conditio sine quad non. Een democratie houd je vooral op de rails via informele normen en zeden; ‘les moeurs.’ Daarbinnen echter, is er ruimte voor diversiteit. België is van staatsreligie naar persoonlijke religie geëvolueerd. Bij de islam is de sociale druk immens. Bij de katholieken was dat in de jaren ’50 niet anders. Daar is tegen gestreden. Je kunt christenen hebben die anticonceptie gebruiken, scheiden, holebi zijn en niet naar de zondagmis gaan. In de jaren ’50 was je dan persona non grata. Religie heeft geen prerogatief maar is ingebed in de samenleving en heeft daar zijn plaats in gevonden, niet zonder slag of stoot.

Migratiebeleid

Vervolgens importeren we een religie via gastarbeiders, voornamelijk Marokkanen. Die brachten een werkdrift en een beleving van religie mee die aanleunde bij de onze. Toen was de islambelijdenis compleet anders dan nu. Kijk naar beelden uit de jaren ’60. Geen hoofddoek te bespeuren. Ze aten dan wel geen varken, maar het woord ‘halal’ gebruikten ze niet. Marokkanen zetten zich toen als vrijzinnige af tegen de ramadan. Tegenwoordig is een hoofddoek een onderdeel van het establishment. Het is hét symbool van een rigide en reactionaire islam. Tijdens de ramadan zijn alle winkels op de Stalingradlaan dicht. Net zoals je in de jaren ’50 op vrijdag – visdag – ook geen vlees kon kopen. Door onze katholieke achtergrond kunnen we dat snappen. Lukas van der Taelen – niet de meest rechts-conservatieve columnist – vergelijkt het met broodjeszaken waarbij je belegde broodje goedgekeurd is door het Vaticaan.

Zeggen wie je bent is niet vrijblijvend. Vanaf dat moment verbind je jezelf tot alle andere spelers van diezelfde ploeg waardoor solidariteit een draagvlak krijgt. Identiteit, traditie en cultuur zijn wereldwijd bij alle lokale gemeenschappen elementen waarin men houvast vindt tegenover de dreigingen van het globalisme. Je zou kunnen stellen dat een zekere vorm van nationalisme gebaseerd op moribus, artibus en adfinitatibus cruciaal is voor het voortbestaan van een democratie. Wanneer wij dan nieuwkomers van de vierde generatie nog steeds als ‘allochtoon’ benoemen, zij zichzelf zo bestempelen, wij hen zo behandelen en zij zelf zo handelen dan kan je spreken van feitelijke apartheid. Het beleid heeft gefaald. Nieuwkomers gaan zich gaan terugplooien op hun religie en hun eigen identiteit opbouwen aangezien wij hen niet meenemen. Religiositeit keert terug via de achterdeur, nadat wij ze hebben buitengesjot via de voordeur.

Einde deel I. Volgende blogpost zal verder borduren op deze thematiek.

  • Mathieu Cockhuyt
    Twentysomething. Criminoloog. Bachelor Sociale Wetenschappen. Conservatief. Rechts. Flamingant. Dwarsdenker. Scherp Satirische Neerslag. Sturm Und Drang. Koffieverslaving. Hobbyist Schilder – Theatermaker. #9000.